null Beeld

Iedereen wil naar Mars, maar waarom?

Hugo Matthysen

'Op zoek naar een beter leven!'

Naar Mars reizen is zoals op skivakantie gaan: je geraakt gemakkelijk in Obergurgl of Les Deux Alpes, maar geraak je ook heelhuids terug? Wandelaars kunnen in de zomer perfect het traject van een skipiste reconstrueren, ze moeten gewoon het spoor van afgerukte duimen volgen. Want dat gebeurt er als je duim tijdens een val in de lus van de skistok blijft zitten. En dat is niet het enige, de productie van kunstkruisbanden biedt wereldwijd werk aan tachtigduizend mensen, ook al is de fabricage grotendeels gerobotiseerd.

Om de draad niet kwijt te spelen: onlangs verkondigde Obama dat de Amerikanen in de jaren 30 van deze eeuw naar Mars zullen vliegen én veilig terugkeren. Eén ding is dus al zeker: ze zullen er niet gaan skiën.

Waarom zo’n risicovolle reis? Wat gaan we daar zoeken? Kort samengevat: een beter leven! Want Mars heeft heel wat te bieden. Omdat lijstjes maken onze favoriete obsessief-compulsieve stoornis is, sommen we het even op.


1. Geen reclameblokken

Ook op Mars zijn er commerciële zenders. Maar reclame is daar niet te zien. Marsbewoner Milan Hoeyweghen legt uit hoe dat komt: ‘Ooit was er bij ons reclame te zien op te televisie, de bioscoop en het internet. Maar dat hebben we honderd jaar geleden afgeschaft. Hoe zit het dan met de reclame-inkomsten? Die blijven, dankzij een uitgekiend systeem. Iedere volwassen marsbewoner gaat elk jaar één dagje naar een filmzaal, waar alle reclame wordt uitgezonden in een twaalf uur durend blok. Dat is altijd gezellig, voor de marsiaan is dat een feestelijke dag. Je ontmoet oude bekenden, er worden broodjes en hapjes meegebracht, en je legt er nieuwe contacten tijdens de pauzes. Een bijkomend voordeel is dat kinderen gevrijwaard worden van reclame. Iedereen boven de 18 mag naar de reclamedag. Zo heeft de opgroeiende jeugd iets om naar uit te kijken.’


2. De koers wordt nooit ontsierd door valpartijen

Elke wielerliefhebber weet het: valpartijen werpen een zware schaduw op zijn mooie, volkse sport. Hoe vaak moet een favoriet, die toevallig op een foute plaats in het peloton reed, de strijd niet staken wegens een gebroken sleutelbeen? Op Mars kennen ze dat probleem niet.

Wielerjournalist Roger Faes: ‘Marsbewoners hebben geen sleutelbeenderen. We kunnen ze dus ook niet breken. Maar er is nog een andere reden. Omdat wij drie achterpoten hebben, zijn we verplicht op driewielers te fietsen. Die zijn veel stabieler dan die Aardse ondingen. Wat de koers bij ons ook aantrekkelijker maakt, is het gebruik van de staart. Die mag worden gebruikt om iemand die aan wieltjeszuigen doet van de weg te zwiepen. Je moet daar wel behendig in zijn, want als je staart tussen de spaken van de tegenstander blijft haken, ben je gejost. Het kan gebeuren dat de punt van de staart tussen de ketting en het kamwiel terechtkomt. Dat overkomt elke renner weleens. Renners met een lange carrière hebben dus kortere staarten dan nieuwelingen. Ze wegen dus ook minder, wat hen een klein voordeel geeft in bergritten.’

undefined

null Beeld


3. Uitwerpselen zijn lekker

De uitwerpselen van de Marsbewoners zijn zoals Beemsterkaas: lékker, ech lékker! Als mama of papa ’s ochtends de boterhammetjes moeten klaarmaken, dan leggen ze een sneetje op de vloer, even hurken et voilà! Kinderen van geconstipeerde ouders moeten met droog brood naar school, dat wel. Maar er is altijd wel een behulpzaam klasgenootje, of een juf die tijdens de middagpauze dringend moet.


4. Betaalbare uitvaarten

Er zijn geen begraafplaatsen op Mars, en crematoria zul je er ook niet vinden. Een dierbare wordt er rauw opgegeten door de rouwenden (vandaar dat men het op Mars vaak over een rauwproces en rauwverwerking heeft, dat is geen taalfout). De nabestaanden vinden daar troost in. Om conflicten te vermijden omtrent de beste stukjes, zijn er strenge gedragsregels: wie het nauwst verwant is aan de overledene, mag eerst kiezen.


5. Geen verkeersproblemen

Op onze Aarde hoor je dagelijks op de ochtendradio berichten als ‘bakfietsouders die denken dat de weg van hen is, zorgen alweer voor vertraagd verkeer in het centrum van...’. Op Mars heb je die ellende niet. Marskindjes komen uit een ei. Die eitjes worden naar school gebracht, en daar krijgen ze les in rekenen, taal en wereldoriëntatie. Ook op de rode planeet zijn er kinderen met ADHD: af en toe zie je een eitje heftig wiebelen op de schoolbank. Verder heeft niemand daar last van. Eens de kinderen uit het ei komen, kunnen ze meteen naar het secundair onderwijs. ADHD-ers geraken zelden zo ver. Hun ei is dan allang op de grond gerold, met alle nare gevolgen vandien. ADHD is er de grootste bron van kindersterfte. Op twee staan de marsmarters, nare beesten die ’s nachts de school binnendringen op zoek naar voedsel. De derde oorzaak zijn leerkrachten die met een onwillekeurige staartbeweging de helft van de klas van de schoolbank maaien.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234