null Beeld

'Ik ben helemaal niet zo feministisch.' Katrien Vanderlinden, de vrouw van Steven Van Herreweghe

De manier waarop Katrien Vanderlinden geniet van gaten in muren boren (‘Ooooh, zalig’) is zo opwindend dat ik elke week opnieuw op ‘Wonen.tv’ afstem om te zien welke verf of zaag haar nu weer in alle staten brengt.

Stefanie De Jonge

'Ik ben er rotsvast van overtuigd: met een beetje creativiteit vind je een oplossing voor elk probleem in je leven'

HUMO De bekende feministe Fay Weldon zegt dat mannen graag het gevoel hebben dat ze nodig zijn. Zij doet daarom thuis altijd alsof ze niet weet hoe apparaten werken. Wie vervangt bij jullie de zekeringen?

Katrien Vanderlinden «Ik ben helemaal niet zo feministisch, hoor. Ik doe met veel plezier de was en de strijk. En mijn man mag de vuilniszakken naar buiten dragen. Maar als ik een nieuwe kapstok heb gekocht, begin ik wel meteen gaten in de muur te boren. Dan kan ik niet wachten tot Steven thuis is. Alleen als hij er wél is, zeg ik: ‘Doe jij maar.’»

HUMO Is je moeder ook een klusser?

Vanderlinden «Zij naaide soms onze kleren zelf. Maar mijn vader, dat is de beste doe-het-zelver aller tijden. Zelfs dingen die niet te repareren lijken, krijgt hij op onorthodoxe wijze weer aan de praat. Toen het nog mocht, ging hij in het containerpark heel vaak oude televisietoestellen halen: ‘Kijk wat de mensen toch allemaal weggooien,’ zei hij dan. En na een middag prutsen werkte die tv weer. Ons hele huis stond vol gerepareerde televisies. Toen er geen meer bij konden, begon hij ze weg te geven.»

HUMO Je bent niet alleen een doe-het-zelver zoals hij. Ook door bij de VRT te gaan werken, trad je in zijn voetsporen.

Vanderlinden «Mijn grootvader werkte al voor de VRT! Hij was chauffeur voor de verslaggevers van de Tour de France. Vader is er daarna als monteur begonnen en dat doet hij al dertig jaar. Hij nam me als kind vaak mee naar Brussel – wij woonden in Overijse. Ik genoot er altijd van samen met hem in zijn montagehok te zitten. Hij zei niet veel, maar hij liet me met de beeldmengers spelen. Ik vond zijn wereld razend interessant. Toen ik op de lagere school zat, werkte hij mee aan ‘Kulderzipken’. Dat was toen hét van hét, dus ik vertelde het tegen iedereen die het wilde horen: dat is mijn pa op de aftiteling. Ik was supertrots.»

HUMO Droomde je er toen al van om ooit zelf bij de VRT te werken?

Vanderlinden «Nee, ik geloof dat ik toen nog bakker wilde worden. Ik at heel graag taartjes en werkte graag met mijn handen. Maar op de middelbare school had ik een vriend die op het Narafi (het Nationaal Radio en Film Instituut, red.) had gezeten: hij was cameraman en ik keek erg naar hem op. Hij zei me dat die opleiding echt iets voor mij zou zijn.

»Ik was een heel slechte student in die tijd: voor wis- en natuurkunde deed ik nét genoeg om te slagen, en zeker niks meer. Als iets me niet interesseert, vind ik het soms moeilijk om me ervoor op te laden. Maar als ik iets wél graag doe, stort ik me er helemaal op. Zo ben ik: alles of niks.»

HUMO Wat vonden je ouders daarvan?

Vanderlinden «Ik denk dat zij heel lang over mij hebben gedacht: ‘Dat komt niet goed. Zal ze ooit werk vinden waar ze plezier aan beleeft?’ Ik lag altijd dwars, wenste mijn ouders welterusten in de living en klom daarna in mijn pyjama met een bundeltje kleren door mijn slaapkamerraam naar buiten om tot ’s ochtends vroeg te gaan fuiven. Tot ze me een keer hebben betrapt. Ik denk dat mijn ouders nog altijd niet weten hoe vaak het me daarvoor wél gelukt was om te ontsnappen. Maar goed, ze beseften – en daar ben ik hun heel dankbaar voor – dat er niks anders op zat dan me mijn zin te laten doen. Ze hebben altijd tegen me gezegd: ‘Kies maar. Doe maar.’ Wellicht dachten ze: ‘Alleen als we haar laten doen wat ze wil, is er een kans dat ze ergens goed in wordt.»

undefined

null Beeld

HUMO En ze hadden gelijk. Je was 21, zat nog op het Narafi en kon al bij de VRT beginnen.

Vanderlinden «Ik had dat jaar een prijs gewonnen op het Brussels International Fantastic Film Festival, omdat ik het als regieassistente zo goed had gedaan op de set. Ze zeiden dat ik enthousiast was, voor een goeie sfeer in de ploeg zorgde en er ook nog op toezag dat alles op rolletjes liep. Bij de VRT hadden ze dat gehoord. Ze hadden een regieassistente nodig voor het journaal. Daar ben ik de dag na mijn afstuderen kunnen beginnen.»

HUMO Wat dacht je? ‘Een wonder!’

Vanderlinden «Ik dacht: ‘Ik zal dat maar doen.’ Meteen regisseur worden zal moeilijk zijn en als regieassistente kan ik veel leren. Na zes maanden ben ik regisseur geworden bij ‘Koppen’.»

HUMO Huh? Is dat niet snel?

Vanderlinden «De eindredacteur van ‘Koppen’ vertrouwde erop dat ik dat kon. Ik heb graag de touwtjes in handen. Dat is het heerlijke aan regisseren: je bent bij een project betrokken vanaf het moment dat het idee er is – in het beste geval komt dat van jou – tot het helemaal af is. Als een reportage of documentaire helemaal van mij is en nog goed lukt ook, dan geeft dat zoveel voldoening.»

HUMO Maar zo snel zoveel verantwoordelijkheid hebben is toch ook eng?

Vanderlinden «Ik ga geen uitdaging uit de weg, ik zal altijd wel een manier vinden om het te doen werken. Vorige week belde er iemand met de vraag of ik ook schilderingen op buitenmuren maak. Ik heb dat nog nooit gedaan, maar ik zei: ‘Ja, hoor.’ En toen ik de telefoon had neergelegd, ben ik meteen gaan uitzoeken hoe dat precies in z’n werk gaat.»

HUMO Wat een jaloersmakend zelfvertrouwen.

Vanderlinden «Het is meer dat ik er rotsvast van overtuigd ben dat je met een beetje creativiteit een oplossing vindt voor elk probleem in je leven.»

Humo Waar heb je dat gezien?

Vanderlinden «Bij mijn papa. Als ik bijvoorbeeld zag hoe hij een microfoon die ten dode was opgeschreven met een kartonnetje weer liet galmen. Zijn brein boekt resultaten via creatieve omwegen.»


Zalig moederen

HUMO Je kortfilms draaien ook om creatieve omwegen. In één ervan worden de kleren van een jongetje gestolen. Hij moet dan een manier zoeken om ongezien thuis te komen. Een andere kortfilm gaat over hoe je op een piano kunt spelen zonder de toetsen aan te raken.

Vanderlinden «Het fascineert me mateloos hoe alles lukt via andere wegen dan de gangbare.

»Als ik IKEA-meubels in elkaar steek, volg ik nooit het stappenplan. Ik spreid alle onderdelen op de grond uit, kijk en begin bij wat mij een logisch startpunt lijkt. Weet je, als je met weinig middelen een film maakt, word je gedwongen creatief te zijn, en dat mondt bijna altijd in iets bijzonders uit. Ik vind het zalig om met een beperkt budget te zien wat ik daar toch nog mee kan.

»Zo ben ik ook met mijn muurschilderingen begonnen. Ik wilde de kinderkamers behangen, maar het papier dat ik mooi vond, was erg duur. Bovendien zou ik er drie weken op moeten wachten. Daar had ik geen zin in, en ik maakte me de bedenking: ‘Zo moeilijk kan het toch niet zijn dat patroon zelf op mijn muur te schilderen.’ Dus ik ging een paar potten verf kopen en ik ben eraan begonnen. Opeens zeiden vrienden die over de vloer kwamen: ‘O, maar dat wil ik ook.’ Ik liep van hot naar her met mijn verfpotten. Tot een vriendin me zei: ‘Je moet dit professioneel aanpakken.’ Ik heb toen een website gemaakt en sindsdien stromen de aanvragen binnen.

»Met die muren ben ik begonnen tijdens de iets minder fijne periode in mijn leven. Dat verven was voor mij ook een soort mindfulness, ik kan er zo in opgaan dat ik me na een mindere dag als herboren voel. En nu is Wonderwalls een éénmansbedrijfje met inkomsten waar ik van zou kunnen leven, mocht ik dat willen.»

Humo Heb je al eens samen met je vader geklust?

Vanderlinden «Nee, nog nooit. Hij zit graag in zijn eentje in de kelder. Ik denk dat het zijn manier van ontspannen is.»

undefined

null Beeld

undefined

'Geen ruzie maken is niet altijd even goed, heb ik geleerd.'

Humo Vindt je moeder dat gezellig?

Vanderlinden «O, maar mijn moeder is de baas in huis. Als zij roept dat hij naar boven moet komen, laat hij alles vallen (lacht).

»Ik heb mijn ouders nog nooit zien ruziën. Ik kan er slecht tegen als de dingen niet soepel lopen, ik ben er niet in getraind. Wellicht hou ik daarom zo graag de controle, om eventuele haarden van onmin of ontploffingen in de kiem te kunnen smoren. Maar geen ruzie maken is niet altijd even goed, heb ik geleerd. Het is beter om hardop te zeggen wat je dwarszit, en te zien wat er gebeurt als je de controle loslaat. Dat moet ik oefenen.

»Een interview geven is voor mij ook een beetje een hel, omdat ik niet weet wat je gaat vragen, maar ik toch supergoeie antwoorden wil geven. Of toch in ieder geval antwoorden die passen in het verhaal dat ik in gedachten heb. Alleen dan zal dit gesprek mij ook voldoening schenken. Met mijn muurschilderingen is dat net zo. Als een muur af is, en hij ziet er precies uit zoals ik ’m in mijn hoofd had, dan voel ik me onoverwinnelijk. Of als één van mijn filmpjes de juiste vaart heeft, en de perfecte muziek en een frisheid die ervan afspat, dan kan ik er duizend keer naar kijken en denken: ‘Dit is zo goed!’ Dan ben ik zo trots op mezelf.»

Humo Waar ben je het meest trots op?

Vanderlinden «Op mijn kinderen. Zoiets kun je vandaag de dag niet meer zeggen, zeker? Maar toch is dat het eerste wat in mij opkomt.»

Humo Je kreeg je kinderen al jong. Daarmee verloor je wel de controle over je eigen leven.

Vanderlinden «Ja, mensen waarschuwden me daarvoor, maar ik wilde gewoon heel graag kinderen en dacht alweer: ‘Hoe ik dat oplos, zie ik wel.’ Ik vind het zalig om moeder te zijn. Eén van mijn zonen begint net te tekenen en gisteren heb ik met hem een stripverhaal gemaakt: om de beurt tekenden we een vakje. Dat was voor mij het summum van geluk. ’t Is ook zalig als je twee vliegen in één klap kunt slaan. Vanochtend wilde ik aan een grote afwas beginnen terwijl mijn ander zoontje wilde spelen. ‘Kom,’ heb ik gezegd, ‘doe je kleren uit tot aan je onderbroek, klim op het aanrecht en speel maar met het water en het schuim.’ Hij heeft er uiteindelijk de hele vloer mee geboend. Ik heb me rot gelachen.»

Humo De VRT heeft je ook gevraagd als artdirector voor de restyling van Eén, Canvas en Ketnet.

Vanderlinden «Samen met Ludovic Beun

Humo Hoeveel heb je, denk je, aan je schoonheid te danken?

Vanderlinden «Het heeft meer te maken met de energie die ik uitstraal, de manier waarop ik denk en de ideeën die ik heb, dan met hoe ik eruitzie.»

Humo Op je site staat te lezen dat je van New York houdt. New York, zeg je, is lief voor winnaars.

Vanderlinden «Ik hou niet van New York omdat ze daar lief zijn voor winnaars. Ik hou van New York omdat je daar van alles het beste hebt: de beste musea, het lekkerste eten, de meest creatieve vormen van straatkunst, de leukste boekenwinkels, de lekkerste bakkerijtjes. Maar het leven gaat er snel. Ik zou er niet kunnen wonen.»

Humo Heb je mededogen als je met mensen moet werken die zich niet zo kunnen smijten als jij?

Vanderlinden «Ja, maar in mijn auto begin ik dan mijn stuur op te eten. Ik werk het liefst met mensen die ook gepassioneerd zijn, ook het allerbeste willen. Ik vind het zalig om mensen te ontmoeten die gepassioneerd zijn op een heel ander terrein, mensen die alles van wijn weten, bijvoorbeeld. Of van boekhouden. Naar mijn boekhouder kan ik luisteren: ik kan helemaal opgaan in zijn verhaal en denken: ‘Amai, jij kent daar veel van.’»

undefined

null Beeld

undefined

'In 'Wonen.tv': 'Als ik een nieuwe kapstok heb gekocht, begin ik meteen te boren.'

Humo Volgens mij ben jij nergens bang voor.

Vanderlinden «Toch wel. Ik zei net dat creatieve mensen het op één of andere manier altijd wel redden. Maar het is ook beangstigend om zo afhankelijk te zijn van creativiteit. Iedere keer als ik een muur heb geschilderd of een goed idee heb gekregen, denk ik: ‘Zo’n goeie schildering zal ik nooit meer maken.’ Of: ‘Zo’n sterk idee krijg ik nooit meer. Ik ben het aan het verliezen. Ik zal nooit meer vernieuwend zijn.’ Creativiteit is broos.

»Weet je wie ik waanzinnig vind? David Bowie. Dat hij van het begin tot het allerlaatste moment van zijn leven zo creatief en vernieuwend is kunnen blijven, zo fucking goed was in álles wat hij deed. Zijn laatste nummer is nog altijd fris, volgens de normen van nú. Telkens als ik daaraan denk, krijg ik kippenvel.»

HUMO Wil je je partner ook kunnen bewonderen?

Vanderlinden «‘Bewonderen’ niet, want dan ga je zelf op een lager trapje staan. Maar hij moet me wel kunnen verrassen, en ik moet eigenschappen in hem vinden die ik zelf niet heb.»

Humo Wat mis jij, misschien?

Vanderlinden «Ik ben ongeduldig. Ik heb erg de neiging om te denken: ‘Ik zal het allemaal wel even doen’, en dan al het werk naar mij toe te trekken. Maar je kunt niet alles in je eentje. Dat heb ik ondertussen wel geleerd.

»Ik kan ergens zó hard voor gaan en er zoveel energie in steken, dat ik weleens in de put raak als het niet zoveel oplevert als ik dacht. Dan zie ik het grote geheel niet meer. Steven haalt me altijd uit die put. Hij geeft mij rust en laat me de dingen van een afstand zien. Hij kan heel goed dingen analyseren. Dat bewonder ik, want zelf ben ik er niet zo bedreven in. Ik raak meestal verstrikt in mijn emoties. Ken je de film ‘Elephant’ van Gus Van Sant? Die verwijst naar het feit dat je soms zo dicht met je neus op de olifant zit dat je niet meer ziet dat het een olifant is. Wat Steven heel goed kan, is de olifant zien. Vroeger moest hij die aan me tonen, ik hing ervoor van hem af. Maar door ouder te worden heb ik gemerkt: het is gewoon een kwestie van vijf stappen achteruit te zetten. Dus nu zie ik de olifant zelf ook.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234