Lyon - JuventusHumo sprak met Rode Duivel Jason Denayer

‘Ik ben niet zenuwachtig om tegen Cristiano Ronaldo te spelen. Messi, díé kan pas dribbelen’

Beeld Photonews voor HUMO

Jason Denayer (24), aanvoerder van de Franse topclub Olympique Lyon, kijkt vanavond in de Champions League het Juventus van Cristiano Ronaldo in de ogen. Misschien denkt hij tijdens het weerklinken van de Champions League-hymne wel even terug aan hoe het allemaal begon. Hij groeide op in de beruchte Brusselse Anneessenswijk, wees als kind Anderlecht af, leerde voetballen op blote voeten en werd bij Manchester City ingehaald als de nieuwe Kompany. ‘Maar helaas, ik was te ongeduldig.’

Olympique Lyon – Juventus, vanavond om 20.35 op Q2

HUMO Bedankt om ons te woord te staan. Naar het schijnt hou je helemaal niet van interviews.

JASON DENAYER (grijnst) «Ze hebben mij verplicht.»

HUMO Vanavond bekamp je Cristiano Ronaldo. Kriebelt het al?

DENAYER «Ik zou liegen mocht ik zeggen dat het een wedstrijd als een andere is. Uitkomen tegen geniale spelers als Ronaldo, daar doe je het voor.

»Juventus is een topteam, maar we zijn niet kansloos. Het wordt zwaar, maar we moeten erin geloven. Wie er zich bij voorbaat bij neerlegt dat hij zal verliezen, wint zeker niet. Ik stap het veld ook niet op om de bondscoach of wie dan ook te overtuigen. De enige aan wie ik me wil bewijzen, ben ikzelf. Mezelf meten met de beste spelers van de wereld. Daarom ben ik gefocust, niet zenuwachtig.»

HUMO Weet je welke beelden je te zien krijgt als je jouw naam en die van Ronaldo samen googelt?

DENAYER «Euh, nee.»

HUMO De wedstrijd…

DENAYER «Tegen Portugal! (lacht luid)»

HUMO Een oefeninterland voor Euro 2016. Hij deed iets waar elke verdediger van gruwt: de bal door je benen spelen. Een panna!

DENAYER «Het was een pass, geen panna! Ach, da’s voetbal. Mijn vrienden hebben me die beelden vaak genoeg toegestuurd. Ik heb er hard om moeten lachen.»

HUMO Zal Ronaldo het zich nog herinneren als je straks weer in zijn nek staat te hijgen?

DENAYER «Dat denk ik niet. Hij heeft het al met te veel spelers gedaan (lacht).»

Bekijk hier de fase (tekst loopt verder onder de video)

HUMO Is hij de moeilijkste om tegen te spelen?

DENAYER «Goh, zeker één van de moeilijkste.»

HUMO Moeilijker dan Messi of Neymar?

DENAYER «Messi is anders: onvoorspelbaar. Zonder opperste concentratie red je het niet tegen hem, hij kan op elk moment toeslaan. Eén seconde van verslapping en je bent gezien.»

HUMO Tegen wie speel je het minst graag?

DENAYER «Nu moet ik goed opletten wat ik zeg, want als mijn antwoord Ronaldo niet zint, heb ik een probleem (lacht). Doe toch maar Messi. Hij is in staat om in z’n eentje het verschil te maken. Geef hem de bal, om het even waar op het veld, en hij dribbelt vijf tegenstanders op een hoopje. Ronaldo is meer een afwerker. Maar wel een buitengewoon goeie. Eén die uit het niets voor doel opduikt en scoort. Maar Messi en Neymar zijn, wegens hun weergaloze dribbels, moeilijker te verdedigen.»

FAN VAN BOB MARLEY

HUMO Je makelaar Jesse De Preter deed me vanochtend een ijsbreker cadeau: vandaag is een speciale dag voor jou.

DENAYER (met verbaasde blik) «Hoezo?»

HUMO Mocht hij nog geleefd hebben, was Bob Marley 75 geworden vandaag.

DENAYER (lacht) «Ah, was dat gisteren niet? N’importe. Ik hou van reggae en Bob Marley is een voorbeeld.»

HUMO Hoe heb je hem leren kennen?

DENAYER «Mijn vader liet me eens naar zijn muziek luisteren toen ik een jaar of 9 was. Mijn interesse was gewekt en is nooit meer weggegaan. Hij stond buitengewoon positief in het leven en straalde alleen maar goedheid uit. Hij bracht mensen samen, verkoos vrede boven oorlog; positiviteit boven negativiteit.»

HUMO Precies wat we nodig hebben.

DENAYER «Mensen worden steeds egoïstischer en denken alleen maar aan zichzelf. Dat ziet iedereen, toch? Overal is het eerst wij, en dan pas de anderen.»

HUMO Volgens Jesse De Preter ben je de reïncarnatie van Bob Marley: ‘Love and peace, dat is echt wie Jason is.’

DENAYER «Als hij bedoelt dat ik altijd positief probeer te zijn, heeft hij gelijk. Elke situatie heeft twee kanten. Ook al loopt het niet zoals je zou willen, ik probeer er altijd het beste van te maken.»

HUMO Is je kapsel een hommage aan Marley?

DENAYER «Nee, ik sta er gewoon goed mee, vind ik. Als kind al droeg ik het zo en dat is nooit veranderd.»

HUMO Marley was ook een groot voetballiefhebber, wist je dat?

DENAYER «Ja, hoor (grijnst). Ik heb reportages over hem gezien, en boeken gelezen. Hij kon aardig tegen een bal trappen, maar moest ermee stoppen toen hij kanker kreeg aan één van zijn tenen. Omdat hij het toch niet kon laten en is blijven voetballen, heeft de kanker zich verspreid. Hij is er uiteindelijk aan gestorven.»

HUMO De kanker kon zich verspreiden omdat hij weigerde die teen te laten amputeren. Weet je waarom?

DENAYER «Nee.»

HUMO Het druiste in tegen zijn geloof.

DENAYER «Ach zo, daar leer je me wat (lacht). Hij was een rastafari, maar vraag me niet wat dat inhoudt. Elk zijn overtuiging.»

HUMO Wist je dat ze bij Ajax voor elke wedstrijd...

DENAYER «… dat nummer van hem spelen? Ja, dat weet ik wel. Zijn zoon is het enkele maanden geleden nog komen zingen in de Amsterdam Arena. ‘Three Little Birds’, mijn favoriete song.»

HUMO Met het bezwerende ‘Every little thing gonna be alright’. Optimistischer kan haast niet. Wat denk je, komt het allemaal goed?

DENAYER «Dat heb je zelf in de hand. Als je ergens heel hard in gelooft en keihard werkt, is niks onmogelijk. Van kleins af aan droomde ik ervan voetballer te worden. Ik geloofde oprecht dat die droom werkelijkheid zou worden. Zonder dat optimisme was ik er nooit geraakt.

»Als kind voetbal je voor het plezier en vergeet je alles om je heen. Buiten het veld is er niets. Ook later, als het je beroep is geworden, verdwijn je in een bubbel die je toelaat alleen maar aan voetbal te denken. Voetbal is altijd iets geweest waar ik plezier uit haalde. Díé passie, die wil ik nooit verliezen. En dat is best lastig, want de druk is nu heel groot. Er zijn de verwachtingen van de club, de supporters en zelfs van vrienden en familie. Dat gaat weleens ten koste van het plezier.»

Beeld Photonews voor HUMO

HUMO Is het ook in de voetballerij steeds meer ieder voor zich?

DENAYER «Het is belangrijk om zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, alleen dan kun je gelukkig zijn. Ik ben zacht als het kan, maar kan ook hard zijn als het moet. Mijn zachtaardigheid heeft me nog nooit in de weg gestaan. Ik speel bij een mooie club, zonder dat ik me heb moeten verloochenen.»

HUMO ‘Hij moet menselijke warmte voelen’, aldus nog je makelaar Jesse De Preter.

DENAYER «Ik hou van eerlijkheid. Als je mij niet mag, heb ik liever dat je mij dat rechtuit zegt, in alle eerlijkheid en zonder hypocrisie.»

HUMO Ga er maar eens aan staan, in het voetbalwereldje.

DENAYER «Daarom hebben we ook een leven ernaast. Op het veld zijn we 100 procent geconcentreerd op ons werk. Maar thuis gaat de knop om. Dan komen familie en vrienden op de eerste plaats.»

BLOTE VOETEN

HUMO Je weg naar de top was atypisch. Van je 13de tot je 17de speelde je níét bij een club: je werd opgeleid in de academie van de Fransman Jean-Marc Guillou. Een controversieel project, onder meer omdat er op blote voeten werd getraind.

DENAYER «In de Belgische voetbalcultuur was het ongezien, maar van de kritiek hadden wij als spelers weinig last. Wij trainden en maakten plezier. We speelden geregeld oefenmatchen tegen clubelftallen, vaak met oudere spelers of zelfs volwassenen, en dan speelden we hen van de mat met monsterscores. Bovendien kon de academie mooie referenties voorleggen: grote spelers als Yaya Touré (ex-Manchster City, red.) en Gervinho (ex-Arsenal, red.) hadden er ook hun opleiding genoten.»

HUMO Voor je overstap naar die academie speelde je bij de jeugd van Anderlecht: de droom van elk jongetje. Toch ging je er weg. Waarom?

DENAYER «Simpel: bij Anderlecht had ik drie of vier trainingen per week, in de academie trainden we vier uur per dág. Als kind wil je zoveel mogelijk voetballen. En hoe meer je traint, hoe beter je wordt. Logisch, toch?

»Bij de academie was alles gratis, ook het onderwijs. Zolang ik de regels maar respecteerde, had ik voor jaren zekerheid. Er was een uitgestippeld plan, met aan het eind een profcontract. Anderlecht staat mooi op je visitekaartje, maar mijn slaagkansen in de academie waren groter.»

Jason Denayer toen hij tussen zijn 11e en 13e voor Anderlecht speelde.Beeld HUMO

HUMO Geloofde Anderlecht in jou?

DENAYER «Dat weet ik niet. Ik miste een langetermijnproject. Ik had niet eens de zekerheid dat ik er het volgende seizoen mocht blijven. Trouwens, bij Anderlecht was ik een aanvaller. Ik lijk vandaag in niets nog op de speler die ik toen was.

»Nu, de coaches bij paars-wit waren goed. En Francis Amuzu, die later de omgekeerde beweging maakte, van de academie naar Anderlecht, heeft zich er aardig ontplooid.»

HUMO Terwijl elk jongetje ervan droomt een gevierde spits te worden, werd jij omgeschoold tot verdediger.

DENAYER «Op de laatste dag van mijn testperiode stond ik toevallig even achterin. De verantwoordelijke van de academie riep me bij zich: ‘Volgens mij heb je meer slaagkansen als verdediger.’ Geen probleem, dacht ik, zolang ik maar profvoetballer word (lacht). Dat was mijn enige droom. Op welke positie, dat maakte me niets uit. Om het als sierlijke aanvaller tot in de tweede klasse te schoppen: dat interesseerde me niet.»

HUMO Hoe heeft de academie een goede verdediger van je gemaakt?

DENAYER «We speelden altijd op kleine ruimtes. Alles draaide om techniek, van tactiek hadden we geen flauw benul. Het heeft tot mijn 17de geduurd voor ik mijn eerste wedstrijd met elf tegen elf op een volledig veld heb gespeeld. Ik herinner het me nog goed: het was tijdens een test bij Manchester City en de verdediger naast mij heeft me de hele tijd moeten bijsturen. Ik wist totaal niet waar ik moest lopen.

»Mijn transfer naar City heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad. Voor de Belgische voetbalbond bestond ik niet: die erkende de academie niet, dus na Anderlecht was ik officieel van de radar verdwenen. Mijn makelaars hebben de handen vol gehad om City uit te leggen hoe het kwam dat ik al die jaren in Tongerlo (waar de academie gevestigd was, red.) in een tent in een bos had getraind. Geef toe, erg overtuigend klinkt dat niet (lacht).»

HUMO Wanneer ben je beginnen te voetballen?

DENAYER «Mijn vader vertelde me vaak hoe ik als kleine jongen van ’s ochtends vroeg, met de prut nog in mijn ogen, al tegen een bal begon te trappen in mijn slaapkamer. Ik weet zeker dat ik het van hem heb: hij heeft nog bij Ganshoren, waar we woonden, gespeeld en nam me vaak mee naar het park, waar we uren aan een stuk sjotten. Op 6-jarige leeftijd heb ik me bij Ganshoren aangesloten. Later heeft mijn vader me ook een paar keer meegenomen naar Anderlecht. Eén keer ben ik zelfs ballenjongen geweest, in een Champions League-wedstrijd tegen Lille.»

HUMO Guillou voorspelde destijds: ‘Over tien jaar bestaan de Rode Duivels voor de helft uit spelers uit mijn academie.’ Dat is niet uitgekomen: jij bent de enige.

DENAYER «In Afrika hadden zijn academies hun deugdelijkheid bewezen. Maar Europa is Afrika niet. Nu, Ahmed El Messaoudi, die in Nederland speelt, komt uit voor de Marokkaanse nationale ploeg. En spelers als Théo Bongonda en Francis Amuzu spelen toch voor mooie clubs (respectievelijk Racing Genk en Anderlecht, red.).»

Jason Denayer tijdens zijn verblijf in de JMG Academie, de 'blotevoetenacademie' van Thomas CaersBeeld JMG Academie

CRIMINALITEIT

HUMO ‘Jason zou nooit geslaagd zijn als hij niet in de academie was terechtgekomen,’ heeft je toenmalige trainer Thomas Caers eens gezegd.

DENAYER «Dat kun je nooit weten. Maar het klopt dat de academie veel voor mij betekend heeft. We zaten op internaat en leerden er op jonge leeftijd verantwoordelijkheid te nemen. Ik was niet de oudste, maar wel de grootste en werd daarom een beetje als grote broer aanzien. De opvoeders hadden hun handen vol met de jongste spelertjes. Dus hielp ik de wasmachine te vullen en keek er mee op toe dat iedereen overal op tijd kwam.»

HUMO Jullie gingen ook op stage: naar de Verenigde Staten, Mali, Egypte en Vietnam.

DENAYER «Ik had nog nooit gereisd. Of toch, één keer: naar Griekenland, met mijn vader. Door die stages leerden we grenzen te verleggen en werden we ons bewust van de grote verschillen in de wereld. In Amerika verbleven we bij gastgezinnen die niets tekortkwamen in hun luxueuze huizen, terwijl we in Mali met onze neus op de armoede werden gedrukt. Dan besef je met hoeveel voorsprong wij hier in het leven staan, hoeveel geluk we hebben met onze gezondheidszorg en onderwijs, en dat we het recht niet hebben om te klagen. En toch zijn die mensen net zo gelukkig als wij. Gelukkiger zelfs, denk ik soms.»

HUMO ‘Mocht hij in Brussel zijn blijven rondhangen, was de kans groot dat hij in de valkuilen van de grootstad was gevallen’, vertelde Thomas Caers me ooit.

DENAYER (lacht) «Wat bedoelde hij daarmee?»

HUMO Je woonde hartje Brussel in de om zijn armoede, leegstand en criminaliteit beruchte Anneessenswijk.

DENAYER «Geen eenvoudige wijk, dat klopt. Veel jongeren groeiden op in moeilijke thuissituaties en hingen rond op straat. Daar waren we lotgenoten en deden we van alles om de miserie te vergeten. Een heleboel mensen zitten er in de sociale huisvesting, hebben geen job of alleen slechtbetaalde baantjes. Het overheersende gevoel is er één van uitsluiting door de afwijzing waarmee ze om de haverklap te maken krijgen. Komt hun afkomst ter sprake, kun je er gif op innemen dat ze naast de job grijpen: ‘Anneessens? Ah non!’ Ze worden bij voorbaat veroordeeld, nog voor iemand de moeite heeft genomen hen te leren kennen.

»Het gevolg is dat ze zich afkeren van de samenleving. En dan is de stap naar de criminaliteit snel gezet. Ik keur het niet goed, maar heb wel gasten gekend die eraan ten onder gegaan zijn. Heb ik geluk gehad? Misschien. Maar evengoed lag het aan mijn focus: als ik me had laten meeslepen, kon ik mijn voetbaldroom vergeten.»

HUMO Vandaag ben je een grootverdiener.

DENAYER «Ik loop daar niet mee te koop: ik ben nog altijd dezelfde Jason, extravagantie is aan mij niet besteed. Meestal loop in trainingspak rond, dan zie je heus geen verschil tussen mij of iemand anders uit de wijk. Ik kom er niet vaak meer, maar als het gebeurt, maak ik altijd tijd voor een praatje.»

HUMO Voel jij je bevoorrecht?

DENAYER «Nee. Ik heb hier hard voor gewerkt en veel opgeofferd.»

HUMO Veel mensen werken hard, maar hebben het toch niet breed. Een mens moet ook…

DENAYER «Geluk hebben? Mja, misschien ben ik toch bevoorrecht.»

HUMO Vorm je nog altijd de letter A – van Anneessens – na het maken van een doelpunt?

DENAYER «Nee. Tegenwoordig vier ik met een dansje, al moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat het een tijdje geleden is dat ik nog scoorde (lacht)

HUMO Heb je een goeie jeugd gehad?

DENAYER «Mijn ouders zijn gescheiden toen ik klein was – ik heb er nauwelijks herinneringen aan. Ze komen nog goed overeen en hebben tegenover mij nooit kwaad gesproken over mekaar. Daar prijs ik me gelukkig om.

»Mijn moeder is geboren in Congo, maar al op jonge leeftijd naar België gekomen. Omdat ik het langst bij haar heb gewoond, samen met mijn twee jongere broers, sta ik het dichtst bij haar. Maar ook de band met mijn vader is hecht: we bellen elkaar vaak en sturen de hele tijd berichten. Onze relatie is er één van vrienden die elkaar alles vertellen. Tot ik naar de academie vertrok, heeft hij hooguit drie trainingen gemist. En als ik wedstrijd had, pikte hij me ’s ochtends op bij mijn moeder, mét een ontbijt, dat ik ik dan in auto opat.»

HUMO Voel jij je Belg, Congolees of Brusselaar?

DENAYER «Vijftig procent Belg, vijftig procent Congolees, en honderd procent Brusselaar. Brussel is mijn ijkpunt.»

Beeld Photonews voor HUMO

HUMO Tijdens de aanslagen van maart 2016 was je in Brussel.

DENAYER «Ik was de dag voordien geland. Normaal zie je zulke terreuraanslagen in het televisienieuws, in landen hier ver vandaan. Dat raakt je wel, maar het blijft ver van je bed. Maar toen gebeurde het bij ons. Op plekken waar ik had kunnen zijn, want Brussel is niet groot. Dan lopen de koude rillingen je over de rug.»

HUMO Heb je ooit met racisme te maken gehad?

DENAYER «Zelden in Brussel. Ik wist dat het bestond, maar pas in Tongerlo ben ik er echt mee geconfronteerd. Waar wij zaten, kwamen vaak scholen op bosklassen. De beledigingen die we dan naar het hoofd geslingerd kregen: daar heb je geen idee van. Van de tien klassen waren er negen die ons racistische dingen toeriepen, zo erg was het. Dat het kinderen waren, choqueerde me nog het meest. Maar wat konden we doen? De enig mogelijke reactie is er één van geweld: ‘Jij beledigt mij? Dan roep ik iets terug!’ Maar wie is dan de pineut? Wij, want wíj zouden gestraft worden. Dus leerden we ermee om te gaan. We draaiden ons om en gingen weg.»

HUMO Ben je er ook als voetballer mee geconfronteerd?

DENAYER «Eén keer heb ik apengeluiden gehoord. In Rome, tijdens een wedstrijd met Galatasaray tegen Lazio.

»Racisme in voetbalstadions is een groot probleem. En het gaat niet weg. Kijk maar naar hoe Romelu Lukaku en Raheem Sterling recent nog werden beschimpt. Verschrikkelijk, vooral omdat er ook kinderen in die stadions zitten. Maar wat de oplossing is? Dat weet ik niet.»

NIEUWE KOMPANY

HUMO Waarom heb je de verwachtingen bij City nooit ingelost?

DENAYER «Laat ik het zo samenvatten: beide partijen dragen een deel van de verantwoordelijkheid. Manuel Pellegrini, de trainer toen, vond me te jong en wilde dat ik uitgeleend werd. Toen ik na twee uitleenbeurten – aan Celtic en Galatasaray – terugkeerde, was ik te ongeduldig. Ik miste nog maturiteit, maar wilde per se spelen. Manchester City heeft toen een uitleenbeurt aan Sunderland doorgedrukt, zeer tegen mijn zin. Dat seizoen draaide uit op een ramp: ik speelde op het middenveld, niet mijn beste positie. En we degradeerden. Niet bepaald goede adelbrieven om een plaats in de ploeg bij City op te eisen.»

HUMO ‘Ik heb me laten verblinden door het succes, ik ben er te snel aan gewoon geraakt’, zei je in een zeldzaam interview op het eind van dat jaar bij Sunderland.

DENAYER «Bij Celtic wonnen we zowat elke wedstrijd. We pakten twee trofeeën: de titel en de beker. Winnen was een gewoonte. Maar bij Sunderland werd ik met de keerzijde geconfronteerd: de hele tijd keken we naar onder. Elke match was een veldslag om niet te verliezen. Achterin gooiden we de boel dicht en voorin hoopten we op die ene kans om zelf te scoren. Tevergeefs: we degradeerden en ik had een heel seizoen niet op mijn vertrouwde positie gespeeld. Ik baalde enorm.»

HUMO Was je de pedalen kwijt?

DENAYER «Nee, dat niet. Het was gewoon een moeilijk periode. Maar goed, het heeft me mentaal sterker gemaakt. Als ik hier nu sta, is het dankzij die ervaring. Ik heb er vrede mee.»

Beeld Photonews voor HUMO

HUMO Wanneer ben je voor het eerst ‘de nieuwe Kompany’ genoemd?

DENAYER «Dat moet bij Manchester City geweest zijn. We zijn allebei van Brussel en halfbloed, speelden bij Manchester City en de nationale ploeg, als verdediger dan nog – de vergelijking lag voor de hand. Verder gaat ze niet op: Vincent is een geweldige verdediger, maar onze stijl is verschillend. In het begin flatteerde de vergelijking mij, maar in iemands schaduw staan: dat is niet wat ik ambieer. Ik wil mezelf zijn: Jason.»

HUMO Dat seizoen bij Sunderland volgde op een mislukt EK 2016 met de Rode Duivels. Jij stond – door blessures bij Jan Vertonghen en Thomas Vermaelen – in de ploeg die in de kwartfinales met 3-1 verloor van Wales.

DENAYER «Over dat Europees kampioenschap is veel gezegd en geschreven. Bij mij is er niets van blijven hangen. We kunnen het er nog tien jaar over hebben: de uitslag gaat niet meer veranderen. Ik moet me toch niet bezighouden met het verleden? Het zou maar in mijn hoofd gaan spoken, waardoor ik mijn gedachten niet bij mijn job kan houden. Het was jammer, zeker, maar door eraan te blijven denken, straf ik alleen maar mezelf.»

HUMO Voel je je geslachtofferd voor de afgang tegen Wales?

DENAYER (blaast) «Jordan (Lukaku, red.) en ik waren makkelijke slachtoffers, iedereen wees ons met de vinger. Natuurlijk, ik heb die dag niet mijn beste wedstrijd gespeeld. Maar het waren onze eerste speelminuten én we waren de jongsten. Dan is het makkelijk om alle schuld in onze schoenen te schuiven en de ontgoocheling van een heel land op ons af te reageren.»

HUMO Roberto Martínez, die na dat toernooi Marc Wilmots opvolgde als bondscoach, heeft je twee jaar lang niet opgeroepen.

DENAYER «Ik heb toen een gesprek met hem gehad. Daarin legde hij me uit dat het kwam omdat ik niet op mijn vertrouwde positie speelde bij Sunderland – ik werd er op het middenveld uitgespeeld. Tja, daar moet ik me bij neerleggen, hein.»

HUMO Ook na dat ene seizoen bij Sunderland is Martínez je lang blijven negeren. Waarom?

DENAYER «Dat weet ik niet.»

HUMO Het gevolg was dat je het WK in Rusland miste, waar België zijn beste prestatie ooit leverde en derde werd. Hoeveel pijn deed dat?

DENAYER «Ik was hun eerste supporter. Ik ken al die gasten en heb het grootste respect voor hen. Dan moet ik thuis niet zitten mokken. Als je een hele campagne lang niet geselecteerd bent, kun je ook niet verwachten dat ze je plots meenemen. In die zin was ik erop voorbereid. Stel dat je er altijd bij bent geweest en niet mee mag: dát zou pas pijnlijk zijn.»

HUMO Wat is je huidige status bij de Rode Duivels?

DENAYER (lacht) «Geen idee. ‘Speler van de nationale ploeg’, zeker?»

HUMO De laatste drie interlands heb je gespeeld, waarvan twee keer als basisspeler.

DENAYER (onverstoord) «Het belangrijkste is dat ik blijf presteren bij Lyon.»

HUMO Veel succes dan, vanavond!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234