Ik ga naar Bratislava en ik neem mee: als je kind wordt ontvoerd door je ex

Zowat het enige waarover de voormalige echtelieden John H. en J.C. het nog eens zijn, is dat ze ooit getrouwd zijn geweest.

En dat J.C. in juni 2009 hun gemeenschappelijke woning heeft verlaten, met hun zoon Steve. Daar, op de oprit van de echtelijke woonst in Merksem, op 20 juni 2009 om halfacht 's ochtends, scheurt de realiteit in twee onverzoenbare versies: een Slovaakse en een Belgische.


Enkele fragmenten

J.C. en John leren elkaar kennen in 1995 of '96 op een feestje in Bratislava, de hoofdstad van Slovakije. Drie jaar later beginnen ze een relatie, en in 2000 trouwen ze. Het koppel vestigt zich in België. In 2001 wordt hun dochtertje Sofie geboren. In 2004 volgt zoontje Steve. 'Tot dan geen problemen,' zegt John. Maar volgens hem verandert er iets nadat zijn vrouw in februari 2009 een week op krokusvakantie is geweest naar Bratislava. 'Daar móét iets gebeurd zijn.' Suggereert hij dat zijn vrouw ginder iemand heeft leren kennen? 'Dat suggereert ú,' zegt hij. 'Ik weet het niet.'

[...]

In elk geval dooft het huwelijk stilaan uit in het voorjaar van 2009. In maart 2009 mailt J.C. naar de Slovaakse ambassade: hoe zit het eigenlijk met de nationaliteit van haar kinderen? Zijn Sofie en Steve kleine Belgjes of Slovaakjes? De ambassade antwoordt: 'Aangezien u zelf Slovaakse bent, zijn uw kinderen het automatisch ook.'

[...]

Op 19 juni wordt Vic H., de vader van John, opgebeld door zijn schoondochter: 'Het gaat niet meer,' zegt ze, 'ik ben vanavond nog weg.' Vic, een gepensioneerde politieagent, is bezorgd en stapt meteen in de auto. Als hij bij zijn zoon aankomt, hoort hij zijn schoondochter bellen in het Slovaaks. 'Het zal niet meer voor vanavond zijn, maar morgenvroeg word ik afgehaald,' zegt ze hem uiteindelijk.

[...]

Nog geen vier uur na het vertrek van J.C. trekt John naar het kantoor van de Politie Antwerpen Noord om een proces-verbaal te laten opmaken voor 'verlating van de gezinswoning'. Daarin laat hij optekenen dat zijn vrouw is vertrokken naar een 'onbekende bestemming'. Er staat dit zinnetje in: 'Melder zal het nodige doen om de dienst bevolking in kennis te stellen van de adresverlating en zal indien nodig stappen ondernemen in verband met het veiligstellen van zijn hoede over de kinderen.'

Waarom hij zo spoorslags naar de politie is getrokken om een pv te laten opstellen dat over het hoederecht van de kinderen ging? Had hij op dat moment al een advocaat in de arm genomen? 'Nee,' zegt John. Hij aarzelt, wikt zijn woorden. Zijn vader is politieman geweest, legt hij uit. En hijzelf is militair: hij is doordrongen van het nut om alles op papier te laten zetten. 'In het leger noemen we dat systeem paraplu. Jezelf indekken.'

John is een opvallend doortastend beoefenaar van het systeem paraplu. Op 15 juli 2009 - amper drie weken na het vertrek van Jana - heeft hij al een vonnis van de rechtbank van eerste aanleg in Antwerpen op zak. Hij krijgt het volledige hoederecht over de beide kinderen.

[...]

J.C. bevindt zich op dat moment in Bratislava met zoon Steve en is zich, naar eigen zeggen, nog altijd van geen kwaad bewust. Ze kwam niet naar de zitting over het hoederecht om de eenvoudige reden dat ze van niks wist, zegt ze: de dagvaarding was betekend op haar adres in Merksem - waar ze dus niet was.

Zij beweert dat ze koud is gepakt door haar echtgenoot: 'Het was een val, en ik ben erin gelopen. John wist perfect waar we waren. Ik heb hem zelfs nog een sms gestuurd met de boodschap: 'We zijn goed aangekomen.' John wílde dat ik met Steve vertrok. Dan kon hij een klacht indienen en alles binnenhalen in de echtscheidingsprocedure: de kinderen én het appartement.'

[...]

De zaak wordt correctioneel behandeld op 4 februari 2011. Tíén maanden heeft het geduurd voor de strafklacht behandeld werd, zegt John verontwaardigd. 'We zijn over kinderen bezig,' briest hij. 'Tijd is een enorm belangrijke factor. Als het gaat over een gepikte auto, is dat niet zo erg: je koopt ondertussen wel een nieuwe. Maar ik kan geen nieuwe zoon kopen, hé.'

[...]

Zo staan de zaken er in België voor. In Slovakije daarentegen liggen de kaarten anders. 't Is te zeggen: helemaal omgekeerd.

Op 15 juni 2010 beslist het gerechtshof van Bratislava dat het geen gehoor zal geven aan het Europese aanhoudingsbevel van de Antwerpse onderzoeksrechter. De reden? Op het moment dat J.C. met haar zoon Steve in Slovakije aankwam, was er geen rechterlijke beslissing over het hoederecht van het kind. Voor Slovakije is er geen enkel probleem als een Slovaakse moeder met haar Slovaakse kind aankomt in Bratislava. Een moeder mag met haar kind gaan en staan waar ze wil.

Lees het volledige artikel in Humo 3696 van dinsdag 5 juli.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234