null Beeld

'Ik heb jaren aan de kant gezeten bij het schoolzwemmen.' Naema Tahir over de boerkini

Schrijfster Naema Tahir kan nog steeds niet zwemmen omdat haar vader indertijd geen bedekkend zwempak of boerkini voor haar kon vinden.

'Onze onderwijzers kregen te horen dat we allergisch waren voor koud water'

Elf was ik. Mijn zwempak was al jaren aan de kleine kant en op een dag paste ik er echt niet meer in. Mijn ouders kochten geen nieuw zwempak voor me. Ze hadden op dit moment gewacht, zodat ze mij en mijn zus konden vertellen dat we niet meer mochten meezwemmen tijdens de gemengde zwemlessen op onze basisschool. Onze onderwijzers kregen van mijn ouders te horen dat we allergisch waren voor koud water. Mijn ouders beriepen zich niet op hun religieuze bezwaren.

Even werd het geaccepteerd, dat we niet meer meezwommen. Maar na enkele weken moest het toch. Hoe konden we allergisch zijn voor koud water? Wat betekende dat? Bovendien lag het zwembad zowat op het terrein van de school. We hoefden na de lessen nauwelijks naar buiten met onze natte haren. Koud zouden we het dus niet hoeven te hebben.

Daarop nam mijn vader mijn zus en mij mee naar het winkelcentrum voor nieuwe zwempakken. We liepen een speciaalzaak binnen. Daar liet de verkoopster ons vele bikini’s zien. Mijn zus en ik schaamden ons, omdat mijn vader verlegen wegkeek. Hij vroeg de verkoopster of ze bedekkende zwempakken had in één stuk. Ze keek hem vol onbegrip aan.

We vertrokken uit de winkel. Maar we gingen niet naar een andere. Mijn vader beende naar de auto en reed ons woordeloos naar huis. Hij kreeg het voor elkaar – hoe weet ik niet – dat de school aanvaardde dat we niet meer meezwommen.

Ik heb jaren aan de kant gezeten bij het schoolzwemmen. Met een boek op mijn schoot keek ik hoe mijn klasgenoten plezier maakten en hun zwemdiploma’s haalden.

Ik wilde dat ook en besloot stiekem toch mee te zwemmen. Ik gapte het zwempak van mijn grote zus en ging onwennig mee de kleedkamer in. Tijdens het omkleden durfde ik mij niet naakt te laten zien. Ook niet aan de meisjes. Krampachtig verkleedde ik me, door me heel klein te maken in een hoekje. Dat was mijn klasgenoten te veel. ‘Naakt is normaal!’ gilden ze. Ze trokken aan mijn kleren en draaiden mijn lichaam zodat ik frontaal naakt voor hen zou staan.

De onderwijzeres stormde binnen, gealarmeerd door het geschreeuw en gejoel. Ze hoorde van de anderen dat ik niet normaal deed. Ze zag hoe overstuur ik was.

Ze trok me met sterke vingers mee en duwde me in een apart kleedhokje, zei niets en liet me daar alleen achter. Ik voelde me beschaamd en gestraft omdat ik niet ‘normaal’ had gedaan. Ik besloot nooit meer mee te zwemmen.

Ik kan nog steeds niet zwemmen. Komend najaar ga ik zwemlessen volgen voor volwassenen. Vijftien jaar geleden heb ik ook al eens zwemlessen genomen, maar ben ik halverwege afgehaakt. Ik hoop dat het nu wel lukt.

Als we 35 jaar geleden een flink bedekkend badpak hadden kunnen krijgen, of zelfs een boerkini, had ik dan nu wel mijn zwemdiploma op zak gehad? Mijn vader zou ongetwijfeld een boerkini voor ons hebben gekocht. Maar op school waren we daardoor zeker nog meer de risee van de klas geworden.

Mijn zus en ik zaten vast tussen de normen thuis en de normen op school. Muurvast.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234