null Beeld Humo
Beeld Humo

‘Ik kan uren blijven staren naar die lullen en kutten boven mijn badkuip’

Deze week in Tussen Hemel & Hel: de concentratieboog van een pot choco, voedsel dat naar mest ruikt en een zak blinckende ende klinckende penningen. Én de favoriete onenightstand van de favoriete onenightstand van de vloeker. ¿Qué? Lees verder!

Noud Jansen

TOM VERMEIR

‘Belachelijk pikant’

Dankzij glansrollen in ‘De twaalf’ en ‘Twee zomers’, en een niet onopgemerkt gebleven passage in ‘De slimste mens’, is Tom Vermeir (46) zo zoetjesaan één van de bekendere acteurs des lands. Dat brengt verplichtingen met zich mee, zoals een goed van oren en poten voorzien antwoord op de vraag hoe hij zich de hemel op aarde voorstelt.

TOM VERMEIR «In mijn fantasie zou de hemel op aarde een wellnessweekend zijn met mijn tien favoriete onenightstands. Serieus, ik zou oprecht gelukkig kunnen sterven mocht dat nog voor mijn dood geregeld kunnen worden. Maar tot die tijd stel ik me meer dan tevreden met Rachmaninov op een wilde zee. Je weet, ik zeil vaak, en er is geen betere muziek dan Rachmaninov om op vol volume door de boxen te jagen als je met je bootje op de woeste baren aan het beuken bent. Of het moet ‘My Way’ van Frank Sinatra zijn.»

HUMO Wat voor bootje heb je?

VERMEIR «Een oud tweemastertje, de Pat’n. Voor een appel en een ei gekocht, maar er is altijd wel iets mee aan de hand. Wat ons naadloos bij de hel op aarde brengt: dat geklooi met schroevendraaiers en zo, mijn God, ik word er gek van. Je bent al een halve dag kwijt met uit te vlooien welk gereedschap je precies nodig hebt, en net wanneer je eraan wilt beginnen, valt je steeksleuteltje – ploensj! – in de bilge of in het water. Dan kan ik alleen maar hopen dat ik het met een magneet weer uit dat vieze oliemengsel op de bodem van de boot gevist krijg, of ik moet weer naar de doe-het-zelfwinkel. Ik ben van het opvliegende type: mijn buren in de jachthaven van Oostende kijken er al lang niet meer van op als ik weer eens van mijn gat sta te geven. Ze noemen me ‘de vloeker’.»

HUMO Wat heeft nog een ongunstig effect op je humeur?

VERMEIR «Bluetoothverbindingen die ineens niet meer blijken te werken. Of ellenlange paswoorden intypen – grote G, kleine x, 3, kleine f, 7, je kent het wel – en dan vaststellen dat je nog altijd geen wifi hebt. Zot word ik ervan, zót!

»En ook: een theater binnenstappen en drie minuten nadat het zaallicht is gedoofd al doorhebben: dit is echt mijn appel niet. Maar de zaal is te klein om ongemerkt naar buiten te sluipen, of er speelt iemand mee die je kent. Dan ben je dus min of meer verplicht om de hele ellendige rit uit te zitten. Als die rit tot overmaat van ramp twee uur duurt, ben je helemaal gesjareld. Twee uur, dat trek ik sowieso al niet met mijn concentratieboog van een pot choco, laat staan wanneer het een slecht stuk is.»

HUMO Toch blijf je naar het theater gaan?

VERMEIR «Ja, omdat het de liefde van mijn leven is, en omdat er ook prachtige dingen te zien zijn, zoals laatst nog ‘Pied de poule’ op Theater Aan Zee. Met theater heb ik een haat-liefdeverhouding: soms is het een pretentieuze, navelstaarderige bedoening van het kan niet meer – ik kan er nog altijd oprecht kwaad van worden – maar als het goed is, is het het mooiste wat er bestaat.»

HUMO In welke vormen van kunst ben je nog geïnteresseerd?

VERMEIR «Ik lees graag, maar het is sinds de opkomst van de smartphone steeds moeilijker om mijn aandacht erbij te houden: honderd pagina’s in één ruk lezen zoals vroeger, dat gaat niet meer. De laatste jaren neem ik wel meer en meer de trein wegens mijn gruwelijke hekel aan files – nog zo’n ergernis. En dan lees ik weleens wat. ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’ van Delia Owens vond ik geniaal, net als ‘Grand Hotel Europa’ van Ilja Leonard Pfeijffer

HUMO Bezoek je weleens een museum?

VERMEIR «Ja, maar die bezoeken duren gemiddeld slechts een halfuur. Ik wandel naar binnen, kijk wat er hangt en staat, en ben weer weg: bij mij moet zoiets vooruitgaan. De werken die ik thuis heb hangen, daar kan ik dan weer uren en uren naar staren. Iedere keer ontdek ik een nieuw detail, of is de lichtinval net anders. Zo heb ik van een vriend een prachtige Fred Bervoets in bruikleen, en die hangt boven mijn badkuip. Andere mensen kijken tv, ik zit in mijn bad naar dat schilderij te koekeloeren tot m’n vingertoppen verrimpeld zijn.»

HUMO Welk schilderij is het?

VERMEIR «Ik weet niet hoe het heet, maar het is vrij groot en nogal expliciet. Daarom ook wilde die vriend het me uitlenen: zijn puberende kinderen waren het stilaan beu om iedere dag naar een paar vierkante meter vol lullen en kutten te moeten kijken. ‘Papa, kunnen we hier niet gewoon een beamer hangen?’ (lacht)

»Met een paar kameraden heb ik trouwens een soort doorschuifsysteem, waarbij we om het half jaar schilderijen wisselen. Wel tof, ik vind dat meer mensen dat zouden moeten doen. Dus: als er kandidaten zijn? Ik heb twee Hendrik Van Doorns, één Guido Vrolix en twee Fred Bervoetsen in de aanbieding.»

HUMO Welke geestelijke activiteit vind je het aangenaamst?

VERMEIR «Een nieuw theaterstuk mee op poten zetten. Of een nieuw personage voor een serie creëren. Dan ga ik maniakaal op zoek naar beelden of foto’s die me doen denken aan de vent die ik moet spelen en observeer ik mensen op straat – hier en daar pluk ik iets wat ik denk te kunnen gebruiken.

»En als ik niet met mijn werk bezig ben of op zee zit, sta ik in mijn keuken. Niks leuker dan de hele dag fonds trekken, garnaalkroketten draaien en vijf of zes potjes tegelijk op het vuur zetten.»

null Beeld Humo
Beeld Humo

HUMO Wat kook je het liefst?

VERMEIR «Oosters. In alle bescheidenheid: ik ben er vrij bedreven in. Ik eet ook niks liever, of het moet de keuken van Willem Hiele zijn, de ex van mijn lief: met afstand de beste kok in Vlaanderen. Maar verder heb ik het dus vooral voor de Thaise keuken, en voor mijn nieuwste ontdekking: nikkei. Da’s een mix van Japans en Peruaans – denk: mayonaise van wasabi met jalapeñopepers – bedacht door de Japanse gemeenschap in Peru. Koreaans eet ik ook graag, omdat het furiously spicy is. Dat is trouwens het grootste lichamelijke genot dat ik ken, buiten the obvious dan: belachelijk pikant eten. De mengeling van opwinding en rust die je voelt als je je lichaam hebt gepijnigd met hete pepers: za-lig.»

HUMO De ring of fire achteraf op de pot neem je er voor lief bij?

VERMEIR (grinnikt) «Ja. The postman always rings twice, maar je kunt nu eenmaal niet paardrijden zonder er zadelpijn aan over te houden. En trouwens: ook daar zit een vreemde vorm van genot in voor een spice junk zoals ik.»

HUMO Ik herinner me een oude ‘Simpsons’-aflevering waarin Homer in een parallelle wereld belandt na het verorberen van een paar extreem hete pepers.

VERMEIR «Dat heb ik ook eens meegemaakt. Een vriend van me vroeg of ik de nieuwste aanwinst op de menukaart van zijn restaurant aan de kust niet eens wilde proeven, Thai beef salad. ‘Wil je het pikant één, twee of drie?’ vroeg hij, waarop ik: ‘Wat betekent dat?’ ‘Eén is het pikante van de curry zelf, twee is met een chilipepertje erbij en drie met twee chilipepertjes erbij.’ ‘In dat geval,’ zeg ik, ‘doe mij maar een zes.’ Toen ik een tijd later terugging, vertelde hij me dat mijn record inmiddels verbroken was: iemand had zich aan een twaalf gewaagd. Ik hoor het mezelf nog zeggen: ‘Geen probleem, doe mij maar een 24.’ Ik heb die Thai beef salad daadwerkelijk verorberd, waarna ik in een trip à la Homer Simpson ben beland. Plezierig, maar het mag bij één keer blijven.»

HUMO Hoe blussen we zo’n extra pikante Thai beef salad bij voorkeur?

VERMEIR «Met een lekker frisse, niet te zoete kombucha. Of met een alcoholvrij biertje.»

HUMO Wat is er mis met een alcoholhoudend biertje?

VERMEIR «Niets, maar ik ben een tijdje geleden gestopt met drinken. Alcohol heeft me in mijn leven veel vreugde en genot verschaft, maar nu is het tijd voor iets anders.»

HUMO Een onenightstand, bijvoorbeeld?

VERMEIR «Welja, waarom niet. En om daar maar meteen een naam op te plakken: ik zou er niet bepaald iets op tegen hebben om eens een nachtje met Carolina Abril door te brengen.»

HUMO Wie?

VERMEIR «Carolina Abril. Een Spaanse actrice die, euh, niet echt mainstreamdingen maakt. Je moet haar anders maar eens googelen.»

HUMO (googelt haar) Aha, ik ziet het: een pornoster.

VERMEIR «Inderdaad (grijnst). Zij mag me weleens een woordje Spaans leren.»

HUMO Kies anders ook eens iemand die ik wel ken? Een Vlaamse schone, bijvoorbeeld?

VERMEIR «Goh, zou ik dat echt doen? Ach ja, waarom ook niet. Een goeie vriendin, een fijne collega, een ongelofelijk getalenteerde actrice en een prachtige vrouw: Charlotte De Bruyne. Ze zal er wel mee kunnen lachen als ze dit leest.»

null Beeld Humo
Beeld Humo

CHARLOTTE DE BRUYNE

‘Vreselijk liefdesverdriet’

Hé, wie we daar hebben, Humo lezend in een hoekje: de favoriete onenightstand van Tom Vermeir! Gauw ons bandopnemertje in stelling brengen om Charlotte De Bruyne (31), de amper genoeg te prijzen wereldactrice, ook eens naar háár zinnelijkste zonden en zondigste zaligheden te polsen.

CHARLOTTE DE BRUYNE «Ik woon met mijn gezin in een rijhuis in het midden van Gent, in een straat met veel passage die toch rustig is. Het toppunt van vredige kalmte, dat voor mij de hemel op aarde benadert, ziet er zo uit: op een zonnige dag zit ik aan mijn keukentafel een koffietje te drinken en de krant te lezen, terwijl de voordeur openstaat en ik de mensen buiten hoor voorbijwandelen en -fietsen. Het leven gaat door, maar ik hoef even niet mee te doen: dat idee.»

HUMO En wat benadert voor jou de hel op aarde?

DE BRUYNE «Ik ben geabonneerd op The Guardian Weekly. Een fantastische krant, maar ze schrijven altijd wel héél bluntly op wat er allemaal mis is in de wereld, zonder je op pagina 6 iets tofs te geven waardoor je dat weer vergeet. In een pessimistische bui geeft die krant me weleens het gevoel dat de mensheid nu al in de hel leeft, of toch in het voorgeborchte ervan. Ik maak me grote zorgen over het almaar verder naar rechts afdrijvende politieke landschap, en zeker ook over het klimaat – in mijn booste dromen zie ik een woestijnachtig landschap waarin het aanhoudend 40 graden is en de mensen in de rij staan voor een fles water.»

HUMO Ik kan me vergissen, maar volgens mij zijn Vlaamse abonnees op The Guardian Weekly niet bijster dik gezaaid.

DE BRUYNE «Met Ontroerend Goed hebben we veel in het Verenigd Koninkrijk gespeeld, waardoor we er weleens een recensie in kregen – heel cool, natuurlijk. Zo ben ik op een dag eens de rest beginnen te lezen. Wauw, dacht ik, een échte krant! Er zit een oprechtheid in die ik in Vlaamse kranten wat mis.»

HUMO Wat lees je nog meer?

DE BRUYNE «Vrij veel. Ik heb altijd graag gelezen, en ik ben blij dat het nog steeds deel uitmaakt van mijn leven. Het laatste boek dat ik echt goed vond, was ‘Een revolverschot’ van Virginie Loveling, dat ik heb gelezen voor Uitgelezen, een maandelijks literair evenement in De Vooruit. Het dateert van 1911, maar is onlangs heruitgebracht omdat ze meer vrouwen aan de canon willen toevoegen. Wat me er vooral in raakte, was dat ik er allerlei gedachten en gedragingen van mezelf in herkende, hoewel het al meer dan een eeuw oud is. Ik voelde me ook helemaal thuis in de dorpse setting: ik zag de hele tijd Zaffelare voor me, het boerendorp waar ik ben opgegroeid, maar dan meer dan honderd jaar geleden.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk plezier?

DE BRUYNE «Onlangs heb ik ‘Het smelt’ gedraaid met Veerle Baetens, haar eerste film als regisseur. Tot voor kort werd ik altijd gecast op basis van wat ik maar mijn natuurlijke energie zal noemen, maar deze keer niet: ik speel Eva, een personage dat mijlenver van me afstaat. Echt een openbaring: het was een uitdaging om eens totaal niet mezelf te zijn en een eenzaam en getraumatiseerd iemand te spelen. Ze is ook introvert, terwijl ik een open boek ben: ik biecht altijd alles op.»

HUMO Biecht je grootste ergernis eens op?

DE BRUYNE «Wat mij mateloos irriteert, om niet te zeggen dat ik er ronduit agressief van word, is technologie die niet doet wat ik wil dat ze doet. In mei heb ik drie nachten in een hotel in Cannes geslapen (omdat ‘Tori et Lokita’ van de gebroeders Dardenne genomineerd was voor een Gouden Palm, red.): ik ben drie keer in het holst van de nacht naar de balie gegaan omdat ik ervan overtuigd was dat het kaartje om mijn deur te openen niet werkte. Terwijl het natuurlijk wél werkte: de man die daar zat, heeft me drie nachten op rij met mijn eigen kaartje binnengelaten. Ik weet niet wat het is, onhandigheid misschien? Al ben ik wél goed in pannenkoeken in de lucht gooien en in de pan opvangen.»

HUMO Waarmee we bij je gastronomische top zijn beland.

DE BRUYNE «Wat ik het liefst eet, bedoel je? Ik kan daar onmogelijk een eenduidig antwoord op geven, ik eet véél graag. Alleen andouillette, of voedsel dat naar mest ruikt in het algemeen, is voor mij een stap te ver. Alhoewel, dat is niet waar, soms is voedsel dat naar mest ruikt best lekker: ik hou van stinkkazen en natuurwijn.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste op artistiek gebied?

DE BRUYNE «Het overkomt me eerlijk gezegd zelden dat ik diep getroffen word door een kunstwerk, wat het misschien wel des te mooier maakt als het toch eens gebeurt. De laatste keer, lang geleden al, was bij een werk van de Chapman-broers op de Biënnale in Venetië. ‘Fucking Hell’ heette het, en het bestond uit een paar grote tafels met allemaal miniatuurpoppetjes erop die, als je dichterbij keek, elkaar op de verschrikkelijkste manieren de duvel bleken aan te doen. Het was allemaal zo lelijk en heftig en dwaas – ik denk niet dat ik in mijn leven ooit een ander werk heb gezien dat me zo van mijn melk wist te brengen.

»Muziek is trouwens ook erg belangrijk voor me. Tegenwoordig ben ik vooral een hitjesmens – vandaag alleen al heb ik vijftien keer naar ‘Sticky’ van Drake geluisterd, en morgen zal ik dat wellicht opnieuw doen – maar als puber was ik verslingerd aan platen. Eigenlijk zou ik er weer meer naar moeten beginnen te luisteren, want ik mis weleens de mentale reis die je maakt als je een plaat van het eerste tot het laatste nummer beluistert.»

HUMO Naar welke platen luisterde je zoal?

DE BRUYNE «Ik was zot van Lou Reed. ‘Coney Island Baby’: zó mooi, ik had die tekst op de muur van mijn slaapkamer geschreven. En ‘Heroin’ van The Velvet Underground, wauw. Een beetje raar wel om als 15-jarige woord voor woord ‘Heroin’ mee te zingen, en dan het gevoel te hebben dat je Lou Reed megagoed begrijpt. Terwijl ik natuurlijk mijn eigen emoties erop projecteerde. Maar da’s het geniale aan muziek, dat je eruit kunt halen wat je zelf wilt.

»Hoe lang is Lou Reed ondertussen al dood, tien jaar? Ik voel me er nog altijd droevig van dat hij er niet meer is. Lou heeft me vaak geholpen tijdens mijn tienerjaren; hij was er voor me als ik het moeilijk had. Bij mijn eerste liefdesverdriet, bijvoorbeeld.»

HUMO Heftige emoties?

DE BRUYNE «Ja, het was de ergste pijn die ik ooit had gevoeld. Maar ik ben nu eenmaal een romantische persoon: dan is het risico groot dat je gekwetst wordt. En ja, liefdesverdriet is echt verschrikkelijk. Al had het ergste liefdesverdriet dat ik ooit heb gevoeld niet met een lief te maken, maar met mijn beste vriendin. Op mijn 20ste ben ik door haar gedumpt: daar ben ik heel lang slecht van geweest.»

HUMO Is de relatie nog ooit goed gekomen?

DE BRUYNE «Nee, nooit. Toen ons dochtertje is geboren, drie jaar geleden, heeft ze me wel proficiat gewenst. Leuk, maar sindsdien heb ik haar niet meer gezien of gehoord. Bon, misschien leest ze dit wel en denkt ze: ik ga haar een keer bellen.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

DE BRUYNE «Een echt goed orgasme. ’t Is soms hard werken, maar het betaalt zich uit.

»En onlangs heb ik een nieuw lichamelijk genot ontdekt: mijn kind dat me vastpakt. Tot en met haar 2de was Madonna totaal geen plakker, ze wilde bijvoorbeeld nooit lang op mijn schoot blijven zitten. Maar zo rond haar 3de is dat beginnen te veranderen: nu knuffelt ze me al eens uit zichzelf. Zo’n klein lichaam dat je vastneemt, het is zot wat dat met je doet. En dan dat handje in jouw hand als je over straat loopt: o, je zou erin willen knijpen!»

HUMO Uiterst verfrissend slotvraagje nog. Stel dat je man je oprecht en welgemeend carte blanche zou geven, met wie zou je dan weleens de koffer in willen duiken?

DE BRUYNE «Sowieso niet met een acteur. Ik denk dat acteurs niet de beste seksuele partners zijn, omdat ze zich te veel met zichzelf bezighouden. Hoewel ik mezelf wél echt goed vind, natuurlijk (lacht). Maar ik kan soms verliefd worden op bepaalde personages die door een acteur gespeeld worden. Zo heb ik ooit een megagrote crush gehad op Jude Law in ‘The Holiday’, mijn favoriete romcom. Jude Law in het echt? Nee, bedankt. Maar dat personage? O, jawel. En al helemaal als de onenightstand mag plaatsvinden in die romantische Engelse cottage waar Cameron Diaz hem ontmoet.»

HUMO Kun je me, gewoon voor de lol, ook nog een echt bestaande persoon aan de hand doen?

DE BRUYNE «Adèle Haenel, ken je die? Da’s die Franse actrice van ‘Portrait de la jeune fille en feu’, een kostuumdrama van een paar jaar geleden. She really turns me on. Niet dat ik per se op vrouwen val, maar als we dan toch voor een onenightstand gaan: waarom niet.»

HUMO ’t Is dus toch een acteur geworden. Enfin, actrice.

DE BRUYNE «Hè, ja. Ach, het kan geen kwaad om jezelf eens tegen te spreken.»

MOBIEL 32 Beeld Humo
MOBIEL 32Beeld Humo

AMIR BACHROURI

‘Marathon in bed’

‘Ik hoop op positief nieuws, in die zin dat de uitslag negatief zal zijn.’ Amir Bachrouri, de nog altijd maar negentien lentes tellende voorzitter van de Vlaamse Jeugdraad, staat ons al keffend en kuchend en met een met Pattex dichtgelijmde neus te woord, vlak vóór hij een PCR-test ondergaat die uiteindelijk negatief blijkt. Positief!

AMIR BACHROURI «Om een diepgravender antwoord te bedenken heb ik misschien nog wat te weinig levenservaring: als je mij naar mijn hemel op aarde vraagt, dan denk ik in de eerste plaats aan de hoogtepunten van mijn nog jonge leven. Zoals bijvoorbeeld het feit dat ik de kans heb gekregen om voorzitter van de Jeugdraad te worden: een hele eer. En ook dat ik als kind van ouders zonder diploma aan de universiteit heb kunnen starten – ik studeer rechten aan de UAntwerpen.»

HUMO Boeiende studie?

BACHROURI «Ja. Eén van de plezierigste aspecten is dat we af en toe stokoude arresten moeten zien te ontrafelen. Die zijn niet alleen rechtskundig complex, ze staan ook bol van de archaïsche woorden en in onbruik geraakte zinsconstructies. Hier (leest voor): ‘Uuijt cracht van ’t recht van naerderschap vernaerdert als naerder van bloede de vercoperen bestaen dan de coper, ende dat met blinckende ende klinckende penningen’. ’t Is een denkpuzzel vanjewelste, maar de bevrediging is groot als je er uiteindelijk in slaagt om dat soort zinnen ten volle te proberen begrijpen.»

HUMO Lees je ook weleens een roman?

BACHROURI «Ja. Vroeger las ik vooral non-fictie: boeken over politiek, economie, onderwijs, filosofie, de multiculturele samenleving en radicalisering. Maar tijdens de pandemie ben ik in fictie gedoken. Mijn keuze wordt vooral bepaald door de boekentips en de recensies die ik vrijwel dagelijks lees in zowat alle kranten, en in Humo. Als er zoveel over wordt geschreven, denk ik dan, moet het wel echt belangrijk zijn. Driekwart van wat er in mijn boekenkast staat, zijn dan ook leestips van 2020 tot nu: ‘De avond is ongemak’ van Marieke Lucas Rijneveld, ‘De drie duifkes’ van Hilde Van Mieghem, ‘De draaischijf’ van Tom Lanoye. Hier en daar zitten er ook wel oudere boeken tussen.»

HUMO Zoals?

BACHROURI «‘Het land van aankomst’ van Paul Scheffer. Dat dateert van 2007 en is in essentie een uitgebreid vervolg op zijn essay ‘Het multiculturele drama’ uit 2000. Ik herlees geregeld één of meerdere fragmenten, en het valt me telkens weer op hoe herkenbaar ze nog altijd klinken. Hij schrijft bijvoorbeeld dat migratie per definitie een proces van verlies is. Voor de autochtone bewoners overheerst het gevoel dat hun felbevochte normen en waarden onder druk staan – de huidige heisa rond ‘F.C. De Kampioenen’ is daar een perfecte illustratie van. Maar ook de migranten gaan door een verwerkingsproces: denk bijvoorbeeld aan de moeder die meent gefaald te hebben in haar opvoeding als haar zoon thuiskomt met een meisje dat niet dezelfde religieuze of culturele achtergrond heeft.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

BACHROURI «Het ergste wat mij zou kunnen overkomen, is dat ik verdrink. Stel, je gaat in de Middellandse Zee duiken of snorkelen, en plots word je door een haai naar beneden gesleurd – vandaag is dat niet eens zo vergezocht. Dat moet toch de gruwelijkste dood zijn die je je kunt inbeelden? Je kunt er tegenwoordig ook vergif op innemen dat je doodsstrijd wordt vastgelegd op beeld en de wereld rondgaat. Een moeilijke gedachte om vrede mee te hebben, dat iedereen een oordeel over mij klaar zal hebben als ik er niet meer ben.»

HUMO Over naar de wat luchtiger thema’s des levens. Waar kunnen we jou op gastronomisch vlak het meest mee plezieren?

BACHROURI «Met simpele kost. Een goeie pikante scampi diabolique met linguine, bijvoorbeeld. Met een glas koud water erbij, en om af te sluiten een kundig bereide tiramisu. Ik lust veel, maar ik eet geen vlees – zelfs geen schaap, haha. En ik probeer het ook gezond te houden: fastfoodtroep raak ik niet aan, en als tussendoortjes kies ik in de regel voor noten en stukjes fruit. Daarom ook ben ik drie jaar geleden volledig gestopt met frisdrank: op een gegeven moment dronk ik er zoveel van dat ik niet meer doorhad dat ik mijn grens telkens weer opschoof. Sindsdien houd ik het bij water en thee: lekker én gezond.»

HUMO Geen alcohol?

BACHROURI «Nee. Dat heeft overigens niks te maken met mijn roots of zo. Het ergert me weleens dat mensen denken: hij is van Marokkaanse origine, dus hij drinkt per definitie niet. Er zijn genoeg mensen van Marokkaanse origine die wel alcohol drinken – in Marokko zijn er trouwens veel cafés waar aan de lopende band alcohol wordt geserveerd. Het heeft er vooral mee te maken dat ik een controlefreak ben, en ik weet niet of ik er goed mee zou kunnen omgaan.»

HUMO Schuilt er een kunstminnaar in jou?

BACHROURI «Laat het me zo zeggen: ik zal niet de halve aardbol afreizen om elke gotische kerk of ieder iconisch standbeeld te bezoeken, maar ik denk dat ik de meeste belangrijke musea in België wel heb bezocht. Vroeger zag ik dat als een verplichting – je móést er met je ouders of met de school naartoe – maar tegenwoordig kan ik echt genieten van een bezoekje aan pakweg het MAS. Op artistiek vlak ben ik vooral een liefhebber van theater. Wat mij eraan bevalt, is dat je het verhaal tot leven ziet komen. En ook dat het publiek zelden op zijn gsm zit te kijken of popcorn zit te eten, zoals in de bioscoop. Een tijdje geleden zag ik in De Studio ‘Her(e)’ van Dalilla Hermans, waarin 31 Afro-Belgische vrouwen het over hun ervaringen in dit land hadden: mooi en aangrijpend.»

HUMO In welke mate ben je een muziekliefhebber?

BACHROURI «Ik luister geregeld naar muziek, maar ik vraag me weleens af: doe ik dat omdat ik er echt van houd, of is het vooral een manier om het koken aangenamer te maken? Hoe dan ook: als jonge gast uit Borgerhout luisterde ik vroeger veel naar hiphop – Franstalige, vooral. Tegenwoordig is mijn smaak breed: die gaat van Rihanna en Beyoncé over de Arabische muziek van Umm Kulthum tot Clouseau en André Hazes

HUMO Senior, I presume?

BACHROURI «Ja. ‘Ik leef mijn eigen leven’: dat nummer zet ik geregeld op. André Hazes zong niet omdat hij wilde zingen; hij zong omdat hij iets over het leven te vertellen had. Da’s een groot verschil. En zijn worstelingen met drank en met het leven maken zijn muziek des te persoonlijker en authentieker.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

BACHROURI «Ik hou niet zo van regen, maar wat ik wel heerlijk vind, is harde regen na een zonnige zomerdag. Dan je sportkleren aantrekken en een eind joggen in het opgefriste park: zalig. En vervolgens thuiskomen, merken dat je het eigenlijk wel koud hebt, en een warme douche nemen. En ten slotte met een goed boek en een lekkere thee onder kraakverse lakens gaan liggen. Je komt dan in een zweverige vibe terecht die ik wel op prijs kan stellen.»

HUMO Stel dat het zou mogen van je lief…

BACHROURI «Ik heb geen lief. Single life is the best life

HUMO …wie zou je dan weleens mogen vergezellen onder die kraakverse lakens?

BACHROURI «Onder de lakens weet ik niet, maar ik zou er alvast niks op tegen hebben om eens te gaan joggen met Danira Boukhriss. Ik vermoed dat ik niet de eerste zal zijn die haar in deze rubriek als favoriete joggingpartner naar voren schuift, maar ik vind haar nu eenmaal een buitengewoon knappe en intelligente presentatrice, met gevoel voor humor bovendien. Je kunt met haar ook blíjven lopen, denk ik, saai zal het nooit worden.

»Als kind van mijn generatie denk ik, als ik aan joggen denk, ook aan Cardi B. Niet het minst omdat ze me het gevoel geeft dat ze ondanks haar succes met beide voeten op de grond staat. Maar ik vrees dat ze niet van lopen houdt, want ze heeft ooit in een interview gezegd dat ze sport het verschrikkelijkste op aarde vindt. Niettemin: mochten jullie bij Humo het met al jullie connecties kunnen regelen, dan zou ik met haar weleens een marathon willen lopen. Of op z’n minst een 10 Miles.»

HUMO In de slaapkamer, bedoel je?

BACHROURI «Hahaha, jaja!»

Dankzij Humo steekt er geen andere onzin in je broek. Download nu de app van Humo en ontdek de interessantste verhalen, grappigste cartoons en scherpste meningen. Klik hier.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234