Wouter Van VaerenberghBeeld Humo

getuigenisarmoede in coronatijden

‘Ik mag niet voor een trein springen. Ik wil mijn dochtertje dat niet aandoen’

Corona ontziet niets of niemand: zelfs mensen die het tot voor kort goed voor elkaar hadden, belanden in de miserie. De voedselbanken worden overstelpt en bij de OCMW's houden ze hun hart vast voor de tsunami die nog moet komen. Vijf moedige Vlamingen getuigen over hoe ze de voorbije maanden in een roetsjbaan richting bankroet zijn terechtgekomen. 'Ik heb niet veel meer nodig om te kraken.'

Voor een grote hangar in de buurt van Sint-Truiden staat een lange rij mensen aan te schuiven, lege winkeltassen in de aanslag. Een 18-jarig meisje hupt nagelbijtend van het ene been op het andere. Bloednerveus. Het is de eerste keer dat ze naar de voedselbank van Team Hope komt. Ze moet wel, nadat haar ouders haar op straat hebben gezet. Haar oma vangt haar op in haar eenpersoonsappartementje.

LUC JACOBS (logistiek verantwoordelijke voedselbedeling)«Sommige mensen durven niet naar hier te komen. Ze krijgen een bonnetje van het OCMW, maar blijven weg, uit schaamte. Dat is nergens voor nodig. Wij oordelen niet.

»Met Team Hope bieden we hulp aan negenhonderd mensen uit de streek. Sinds corona zijn er zeker dertig gezinnen bij gekomen, en van de OCMW's horen we dat de grote tsunami nog moet komen. Veel mensen teren nu nog op hun spaargeld, maar zullen de komende maanden ook bij het OCMW moeten aankloppen. Het wegvallen van De Warmste Week, de sluiting van goedkope winkelketens als Brantano en Wibra, en de hogere prijzen in de supermarkt helpen ook niet. Voor iemand die niet rondkomt, is het een ramp als het goedkoopste wc-papiermerk in de winkel is uitverkocht door hamstergedrag.»

‘Ik ken jongeren die overleven door naaktfoto’s van zichzelf te verkopen op het internet’Beeld Wouter Van Vaerenbergh

Volgens de Belgische Federatie van Voedselbanken werd er in september 36 procent meer voedsel bedeeld dan in dezelfde periode vorig jaar. Jacobs vreest dat de werking de komende maanden in het gedrang kan komen.

JACOBS «Hopelijk vallen we niet zonder geld of mensen. We merken nu al dat vrijwilligers uitvallen door besmettingen of quarantaines. En onze bestelwagen, waarmee we het voedsel ophalen bij supermarkten, lokale handelaars en veilingen, dreigt het te begeven. Er zijn voor 4.000 euro kosten aan, terwijl er momenteel nog maar 0,82 euro op onze rekening staat. Wij leven van giften. Ik roep de mensen op om geld te storten voor de voedselbanken. Al wie het goed heeft in deze crisis, zou nu zijn goed hart moeten tonen. Als wij niet voor onze medemens zorgen, wie gaat het dan wel doen?»

CAROLINE MAGER (43), BOEKHOUDER: 'IK ZIT HEEL DIEP'

Caroline Mager schuift voor het eerst aan bij Team Hope. Vlak voor de coronacrisis uitbrak, verloor ze haar job als boekhouder.

Caroline Mager: 'Het is vechten tegen de depressie. Als ik mijn hond niet had, weet ik niet wat er met me zou gebeuren.'Beeld Wouter Van Vaerenbergh

CAROLINE MAGER «Toen ik in februari ziek thuiszat, werd mijn interimcontract stopgezet. Als alleenstaande vrouw met een stevige hypotheeklening kwam ik snel in de problemen. En door de coronacrisis was het moeilijk om een nieuwe job te vinden. Aan het eind van de zomer ben ik naar het OCMW gestapt, om te vragen of ik de rekening voor de huisvuilophaling in schijven kon betalen. 'Mevrouw, u bent single en werkloos, we gaan eens kijken voor welke steun u in aanmerking komt,' zei men daar. Dat krenkte mijn eergevoel, maar ik had geen keuze: de facturen stapelden zich op en ik had geen idee hoe ik ze moest betalen.»

HUMO Moet je jezelf veel ontzeggen?

MAGER «Ik heb mijn fitnessabonnement van 30 euro per maand stopgezet. Koekjes, chips, vlees, charcuterie, een glas wijn bij het eten: dat valt allemaal weg. Ik heb sinds begin dit jaar geen nieuwe kleren meer gekocht. Eén keer ging ik shoppen met een vriendin, maar zelfs die blouse van 15 euro heb ik met veel spijt teruggehangen.

»Vorige week werd mijn auto afgekeurd. Ik overweeg nu om hem te verkopen. Maar wat als ik dan een job vind op 30 kilometer van mijn deur? Ik heb ook geen geld om te tanken. Af en toe gooi ik er voor 20 euro benzine in. Eigenlijk wilde ik vandaag met de fiets naar de voedselbank komen om brandstof uit te sparen, maar er was mij gezegd dat je al dat eten moeilijk kunt vervoeren zonder auto. De volgende keer kom ik toch met de fiets, en ga ik te voet naar huis, met de zware winkeltassen op mijn fiets.

»Als je plots in armoede verzeilt, word je creatief. Ik probeer zolang mogelijk te doen met een tube tandpasta, want als ik een nieuwe moet kopen, kan ik geen kaas op mijn boterham betalen. De verwarming blijft uit in huis. Als het koud wordt, trek ik een jas aan en kruip ik in de zetel met mijn hond tegen me aan. Het toilet spoel ik pas door als ik drie keer geplast heb, om water te besparen.»

HUMO Lukt het je om de moed erin te houden?

MAGER «Ik zit soms heel diep. Sinds mijn ontslag ga ik naar de psycholoog, omdat mijn eigenwaarde een knauw heeft gekregen. Het is vechten tegen de depressie. Als ik mijn hond niet had, weet ik niet wat er met me zou gebeuren. Gelukkig heb ik dagelijks contact met mijn moeder. Met de buren sla ik ook weleens een praatje vanop afstand, maar dat is niet hetzelfde als iemand knuffelen.

»Vroeger ging ik elke vrijdag met vrienden op café. Mijn twee beste vriendinnen wisten dat ik het moeilijk had en staken me soms gauw 20 euro toe, zodat ik ook een rondje kon geven. Dat was heel lief, maar het voelde wrang om de schijn hoog te houden. Na een keer of drie bleef ik thuis.»

HUMO Hoe hoop je hieruit te raken?

MAGER «Met een nieuwe job. Ik solliciteer volop, maar op mijn 43ste moet ik het afleggen tegen de jonge poppemiekes. Ik weet dat ze handen tekortkomen in de zorg, maar dat heb ik al eens anderhalf jaar geprobeerd. Ik ben niet uit het juiste hout gesneden om in een rusthuis te werken. Ik lag er 's nachts wakker van.

»Het voelt allemaal zo oneerlijk aan: ik heb twintig jaar gewerkt, avondschool gevolgd, mezelf bijgeschoold... Ik heb op tien plekken gewerkt en toch kreeg ik nooit een vast contract. Overal werd ik na een jaar of twee vervangen door een andere interim. En nu moet ik aankloppen bij het OCMW en moet ik leven van de voedselbank. Ik voel me een profiteur, ook al heb ik twintig jaar bijgedragen aan de sociale zekerheid.

»Ik ben boos, omdat alleenstaanden in België worden leeggezogen door de overheid. Wij moeten 55 procent van ons inkomen afstaan, terwijl mensen met kinderen allerlei voordelen genieten. Het is alsof ze niet willen dat singles het goed hebben. Mijn lening hangt als een strop rond mijn nek. Ik vrees dat ik mijn huis zal moeten verkopen en opnieuw moet gaan huren.»

TOM COSTERS (42), EVENTORGANISATOR:  'HULP VAN FAMILIE'

Tom Costers en zijn vriendin Marijke (38) hebben drie bedrijven: het klank- en lichtbedrijf Lemon, een feestzaal in Sint-Amands en het evenementenbureau Double MP, dat meubilair en decoratie voor grote events levert.

Tom Costers: 'We letten op de kleintjes in de supermarkt. Ons abonnement op de tennisclub hebben we stopgezet.'Beeld Wouter Van Vaerenbergh

TOM COSTERS «Het beloofde een gouden jaar te worden. In januari boekten we onze hoogste omzet ooit. Maar meteen daarna stuikte alles in elkaar. Meer dan een halfjaar later is er nog altijd geen uitzicht op beterschap. Pas tegen de zomer van 2021 zie ik onze sector weer rechtkrabbelen. Het maakt me wanhopig. We hebben vijftien jaar lang keihard gewerkt, maar nu zien we zwarte sneeuw. Want de facturen blijven komen: energierekeningen, verzekeringen, leasingcontracten, sociale bijdragen, een roerende voorheffing van 20.000 euro. Voorlopig kunnen we alles nog net betalen. Voor onze feestzaal kregen we een hinderpremie tot eind juni, voor de andere twee zaken niet. In de zomer konden we opnieuw wat kleinschalige feesten organiseren, en sommige klanten gaven ons al een voorschot voor evenementen van volgend jaar. Zo schrapen we het geld bij elkaar. We hebben al ons personeel afgedankt, keren onszelf geen loon meer uit en hebben onze schuldaflossingen tijdelijk laten bevriezen. Wij hebben leningen van bijna 20.000 euro per maand uitstaan. Gebouwen, materialen, voertuigen: dat kost allemaal veel geld. Als de overheid en de banken het betalingsuitstel tot eind 2020 niet met een jaar verlengen, gaan we op de fles. Hopelijk beseffen ze dat ze veel meer te verliezen hebben bij een golf van faillissementen.»

HUMO Hoe gaan jullie er mentaal mee om?

COSTERS «Corona is niet de eerste zware klap voor ons. We waren net uit de shit aan het raken na een zware brand in september 2019. Acht uur lang moesten we lijdzaam toekijken hoe de vlammen alles vernietigden: vier vrachtwagens, ons magazijn, de kantoren, al het materiaal... Dat magazijn hadden we twee dagen voordien pas gekocht. De beelden van die vuurzee achtervolgen me nog altijd in mijn slaap.

»Even overwogen we om te stoppen en voor een baas te gaan werken. Maar dit is ons leven, onze passie. Wij verzorgen al 25 jaar de aankleding van grote events. We hebben de lounge van Tomorrowland aangekleed met acht opleggers aan materiaal. Dus raapten we onze moed bij elkaar en begonnen we opnieuw, met een financiële strop rond onze nek. We leenden forse bedragen in onze naaste omgeving. Mijn broer verkocht een appartement en leende ons het geld, mijn moeder gaf alles wat ze had, en zelfs Marijkes grootouders gaven ons een lening. We kregen ook veel hulp van vrienden en familie tijdens de wederopbouw. Januari was zo goed dat ik dacht: we zijn weer vertrokken. En nu dit.

»De grootste klap kwam dit najaar: plots werd een volle agenda volledig gewist. Wij zijn sociale beesten: het geeft ons energie om onder de mensen te zijn, op evenementen die we mee in elkaar hebben gestoken. De dag dat die hoop weer wegviel, was voor ons de zwaarste van het jaar.»

HUMO Hoe vul je nu je dagen?

COSTERS «Wij maken al onze decors zelf: van junglelandschappen tot Spaanse dorpjes. In die ontwerpen kunnen we onze creativiteit nog een beetje kwijt, maar het voelt zo doelloos. Er is ook geen geld om te investeren in nieuw materiaal.

»Marijke en ik proberen elkaar zo goed mogelijk te steunen, maar we slapen al meer dan een jaar enorm slecht. Ook overdag zijn er de muizenissen: moeten we nu wéér van nul beginnen? Zullen onze klanten ons trouw blijven? Krijgen we onze leningen nog afgelost? Eén ding is zeker: ik zal niet rusten tot ik iedereen heb terugbetaald. Desnoods verkoop ik alles wat ik heb, maar ik wil niet bij mijn familie in het krijt staan. Over mijn lijk.

»In het allerslechtste geval zal de bank ons appartement, magazijn en feestzaal verkopen, om onze lening van 1,6 miljoen euro af te lossen.»

HUMO Heb je je levensstijl moeten omgooien?

COSTERS «Wij zijn geen luxepaarden met een villa of dure auto's. Maar we konden leven zonder zorgen. We gingen vaak op restaurant en naar concerten, en we kochten elke week tropisch fruit in de verswinkel. Nu trekken we allebei een vervangingsinkomen van 1.291 euro, waarvan al 900 euro naar de lening van ons appartement gaat. We letten op de kleintjes in de supermarkt. Ons abonnement op de tennisclub hebben we stopgezet en we kunnen onze energie-, internet- en waterfacturen alleen maar betalen omdat we worden geholpen door onze ouders. Zij zijn nu onze redding.»

HUMO Ondanks alles klink je niet moedeloos.

COSTERS «Dat heb ik van mijn mama: de wil om er altijd het beste van te maken. Het kan altijd erger: veel mensen verliezen nu hun geliefden door corona. Wij zijn gezond en kunnen ons hier nog uitknokken. Hopelijk breken er na corona gouden tijden aan, zodra we weer mogen feesten.

»Tot voor kort hadden we personeel in dienst. We konden het ons stilaan veroorloven om op zaterdagnacht na een evenement naar huis te gaan, en pas de volgende dag met de afbraak te beginnen. De komende jaren zullen we die luxe niet meer hebben. We zullen harder moeten werken dan ooit.»

VICTORIA BIK (20), BARVROUW:  'VOEL ME MISLUKKELING'

Victoria Bik zette vorig jaar, tegen de zin van haar ouders, een punt achter haar studies. Vastbesloten om te bewijzen dat ze ook zonder hoger diploma kon slagen in het leven. Ze vloog het nest uit, werkte zestien uur per dag in de horeca en leek perfect op eigen benen te kunnen staan. Tot het coronabeest toesloeg.

Victoria Bik: 'Veel jongeren durven niet meer te dromen. Alles lijkt zo onbereikbaar.'Beeld Wouter Van Vaerenbergh

VICTORIA BIK «Ik had een fulltime job in een restaurant in Geel. Ik klopte massa's overuren, waardoor ik een mooi loon had. Maar tijdens de lockdown werd ik technisch werkloos en moest ik plots met de helft zien rond te komen. In maart kon ik de huur van 755 euro al niet meer betalen. Bovendien duurde het lang voor ik mijn uitkering kreeg. De huurbaas toonde geen begrip. Twee maanden lang moesten we in ons kot blijven, maar ik had het gevoel dat ik daar niet meer mocht zijn.»

HUMO Moest je je levensstijl aanpassen?

BIK «Totaal! Vroeger deed ik maar op. Ik werkte hard en hoefde niet op mijn uitgaven te letten. Als ik zin had om op restaurant te gaan of afhaalmaaltijden te bestellen, dan deed ik dat gewoon. Achteraf gezien had ik toen beter wat gespaard, maar ik was enthousiast: er kwam veel geld binnen, ik genoot van het leven en ik was aan het bewijzen dat ik het kón, alleen wonen.

»Tijdens de lockdown moest ik plots zelf koken. Soms gooide ik wat goedkope dingen bij elkaar, op andere dagen at ik droge pasta. Of gewoon niets. Er was geen geld, en door alle shit kreeg ik amper een hap door mijn keel. Gelukkig bracht mama soms wat groentjes en pastasaus mee. Zij heeft een geefwinkel en werkt als vrijwilliger bij de voedselbedelingen.»

HUMO Ging het beter toen je na de lockdown opnieuw aan de slag kon?

BIK «Nee, ik stond stijf van de stress. Ik had voordien al een moeilijke relatie met mijn baas, en door alle nieuwe veiligheidsregels ontstonden er nog meer spanningen. Na vier dagen stortte ik in. Huilend vertrok ik naar huis. De dagen daarna moest ik braken, alsof mijn lijf in opstand kwam. Ik had totaal geen energie meer. Volgens mijn huisdokter was het een burn-out. Twee maanden lang kon ik amper eten en durfde ik niet meer naar buiten te gaan. Ik was bang om op straat klanten of collega's tegen te komen. Zodra ik iemand van ver dacht te herkennen, kreeg ik een paniekaanval. Ik schaamde me, omdat ik het had verknald.

»Ondertussen bleven de financiële perikelen aanslepen. Het duurde opnieuw maanden voor mijn ziekte-uitkering in orde was. Ik durfde zelfs mijn telefoon niet meer op te nemen, uit angst dat het weer over een factuur zou gaan die ik dringend moest betalen.

»Het was de zwaarste periode uit mijn leven. Ik voelde me een mislukkeling, het leek alsof de hele wereld tegen mij was. Ik sliep veel, om niet te moeten piekeren. Uiteindelijk zat er niets anders meer op dan terug naar huis te gaan. Ik kon mijn problemen niet meer de baas.

»Mijn ouders stuurden me naar de psycholoog en de huisdokter. Die raadden me aan om me te ontspannen met vrienden. In de zomer kon dat nog. Maar ik had geen geld om op café of restaurant te gaan, en ik was te beschaamd om hun dat te vertellen.»

HUMO Hoe gaat het nu met je?

BIK «Beter. Dat ik mijn verhaal kan vertellen zonder te huilen, is een overwinning. Ik heb geleerd om minder streng te zijn voor mezelf. De komende maanden blijf ik thuis wonen om te sparen en uit te zoeken welke richting ik uit wil. Mama zegt dat ik straks misschien wat kan gaan reizen, om levenservaring op te doen. Maar ik voel ook wel iets voor een eigen zaak. Alleen lijkt dat voor onze generatie zo moeilijk. Veel jongeren durven niet meer te dromen. We hebben zogezegd oneindig veel mogelijkheden, maar alles lijkt zo onbereikbaar. Wanneer kunnen wij een huis kopen? Als we 60 zijn? Op school leren we de stelling van Pythagoras, maar hoe je een auto koopt, moet je zelf maar uitzoeken.

»Door corona voelt het alsof ons leven op pauze staat. Je moet je tijd vullen, maar je weet niet waarmee. Ik ken jongeren die overleven door naaktfoto's van zichzelf te verkopen op websites als OnlyFans. Blijkbaar verdienen sommigen daar duizenden euro per maand mee. Maar dat kun je moeilijk living the dream noemen, hè?»

JOHN WALDACK (51), ZAAKVOERDER:  'IN DE STEEK GELATEN'

Twaalf jaar lang leidde John Waldack één van de drie Belgische bedrijven die gespecialiseerd zijn in rigging: het ophangen van geluids- en beeldmateriaal op grote concerten en evenementen. Rock Werchter, Pukkelpop, Tomorrowland, Flanders Expo, Vorst Nationaal: overal was hij één van de vaste leveranciers. De zaken gingen uitstekend. Negen pikzwarte coronamaanden later zit hij aan de grond.

John Waldack: 'Ik vrees dat we deze tweede golf te danken hebben aan onze incompetente politici, maar ook aan onze nonchalante en rebelse volksaard.'Beeld Wouter Van Vaerenbergh

JOHN WALDACK «Begin januari verbleef ik in de Chinese stad Wenzhou, omdat mijn Chinese vrouw graag wilde terugkeren naar haar land. Ze had twee hartinfarcten gehad en wilde meer bij haar familie zijn. Mijn plan was om in China een tweede bedrijf op te starten, tot daar plots een lockdown werd afgekondigd. Toen ook alles in België werd platgelegd, zat ik helemaal zonder inkomsten. Ik probeerde een hinderpremie van 3.000 euro aan te vragen, maar daar had je een eID-kaartlezer voor nodig. In China kennen ze dat niet. Ik mailde en telefoneerde naar de overheidsdiensten, maar de conclusie was dat ik geduld moest oefenen, tot ik weer naar België kon.

»Begin juli nam ik het eerste vliegtuig naar België, terwijl mijn vrouw en dochter achterbleven in China. Mijn aanvraag voor steun werd geweigerd. De deadline was zogezegd verstreken. Ik zat op droog zaad. Op 15 september werd ik bij verstek veroordeeld door de rechter, voor achterstallige betalingen van sociale bijdragen. Als de overheid mij die hinderpremie had gegeven, was het zover niet gekomen. Dat faillissement voelde heel onrechtvaardig aan. De politici hadden altijd gezegd dat ze de gezonde bedrijven door de crisis zouden sleuren. Wel, ik draaide 30.000 euro winst per jaar, had één technicus vast in dienst, en gaf een zevental freelancers werk. De curator vroeg of ik het faillissement wilde aanvechten, maar dat had geen zin. Een advocaat kost ook geld, en tot midden 2021 zal er geen cent binnenkomen.»

HUMO Hoe leef je nu?

WALDACK «Op boterhammen met kipsla. Voor mijn faillissement moest ik het als gezinshoofd rooien met 1.608 euro per maand, maar daar gingen ook mijn bedrijfskosten van af. Sinds september krijg ik niks meer. Mijn vrouw en dochter worden in leven gehouden door haar familie. Zelf woon ik weer bij mijn 84-jarige moeder in. Ik kon het niet aan om moederziel alleen terug te keren naar mijn huis in Kortrijk.

»Mijn twee leasingauto's zijn ze al komen halen. Ik vrees dat ik binnenkort ook mijn huis zal moeten verkopen. Dan heb ik niets meer en zal ik naar het OCMW moeten stappen voor een leefloon. Ik voel me totaal in de steek gelaten door de overheid.»

HUMO DJ Eagle verklaarde in de media dat hij 31 mensen uit de evenementensector kent die zich dit jaar van het leven beroofden. Heb je zelf ook zwarte gedachten?

WALDACK «Als ik alleen in mijn huis in Kortrijk was gaan wonen, zou ik nummer 32 geweest zijn. En als deze situatie nog lang duurt, zullen er nog volgen.

»Het moeilijkste is dat ik mijn vrouw en dochter in China heb moeten achterlaten. We videochatten elke dag, maar dat zijn geen knuffelcontacten, hè. Tegelijk houden zij me in leven. Ik heb voor mezelf beslist dat ik niet voor een trein mág springen, want dan zien ze mij nooit meer. Ik wil mijn dochtertje dat niet aandoen. 's Avonds zing ik haar in slaap via WeChat: één van de weinige lichtpuntjes van mijn dag.»

HUMO Zie je een kans om hier weer uit te raken?

WALDACK (zucht) «Eerlijk? Ik weet het niet meer. In China is het virus verslagen, daar draait alles weer normaal. Maar ze geven voorlopig geen visa meer aan buitenlanders. Ik kan daar dus niet aan de slag.

»Ook hier zit ik vast. Ik ben bang om mijn moeder te besmetten en kom dus weinig buiten. Het is een vicieuze cirkel waar ik voorlopig niet uit raak. Ik vul mijn dagen met het nieuws volgen en sollicitatiebrieven versturen. Ik ben een industrieel ingenieur elektromechanica met 25 jaar ervaring, maar toch krijg ik overal het deksel op de neus.

»Ja, er zijn handen tekort in de zorg, maar ik ben het gewoon om een plan voor mij te hebben liggen, met 50 ton materiaal dat boven de hoofden van de mensen zweeft: moet ik nu voor 1.200 euro per maand de vloer van een rusthuis gaan poetsen?»

HUMO Lukt het om kalm te blijven als je het nieuws volgt?

WALDACK «Nee, dat is slecht voor mijn bloeddruk. Chinese wijken waar besmettingen waren vastgesteld, werden hermetisch afgesloten. Overal waren mondmaskers verplicht, je moest met je schoenen door een ontsmettend bad en je temperatuur werd gemeten. Je kunt dat streng vinden, maar zo hebben ze de boel wel onder controle gekregen. Toen ik hier in juli met een mondmasker rondliep, werd ik aangekeken alsof ik van Mars kwam. Marc Van Ranst en Maggie De Block hadden de Belgen blijkbaar wijsgemaakt dat zo'n masker overbodig was. In China roeien ze elke besmettingshaard met alle mogelijke middelen onmiddellijk uit, hier bestaat minister-president Jambon het om te zeggen dat het huis nog niet in brand staat, terwijl het zorgsysteem op kraken staat. Ik vrees dat we deze tweede golf te danken hebben aan onze incompetente politici, maar ook aan onze nonchalante en rebelse volksaard.»

PATSY VAN ROMPAEY (52), CAFÉBAZIN: 'BOOS OP DIE PIPO'S'

Tien jaar geleden nam Patsy Van Rompaey het Antwerpse volkscafé Multatuli over. De zaak draaide goed, tot corona stokken in de wielen stak.

Patsy Van Rompaey: 'Over sommige klanten maak ik me grote zorgen. De maatschappelijke functie van volkskroegen zoals de mijne wordt zwaar onderschat.'Beeld Wouter Van Vaerenbergh

PATSY VAN ROMPAEY «De Multatuli is altijd een nachtcafé geweest: open van zeven uur 's avonds tot zes uur 's morgens. We hadden ook een zaaltje waar werd gedanst, maar half maart moest alles halsoverkop dicht. Ik moest een paar dagen bekomen, maar besliste dan om er het beste van te maken. Ik gooide alles om en opende overdag, want ik wist toen al dat nachtbraken nog voor lange tijd uit den boze zou zijn. Ik liet de voorgevel renoveren, zodat ik de zaak beter kon ventileren. De danszaal vormde ik om tot een salon met zeteltjes, waar mensen in hun eigen bubbel iets konden drinken.

»Toen de horeca in juni opnieuw mocht starten, waren de verbouwingen nog niet klaar. Pas in september kon ik mijn deuren weer openen, van 14 uur tot één uur 's nachts. Zo'n dagpubliek moet je opbouwen, maar gelukkig kwamen ook mijn trouwe klanten nog hun pintje drinken. Ik kreeg vaak te horen: 'Hou het wisselgeld maar, de horeca heeft het al moeilijk genoeg'. Om extra geld in kas te krijgen, startte ik ook met soep en croques. Maar toen het allemaal net begon te draaien, legde de regering de horeca voor de tweede keer plat. En ik vrees dat het ditmaal nog langer zal duren.»

HUMO Heb je nog reserves om de winter door te komen?

VAN ROMPAEY «Nee, mijn spaargeld is opgesoupeerd door die verbouwing. Ik heb me al afgevraagd of dat wel slim was, maar er was geen andere keuze. Anders had ik moeten dicht blijven tot er een vaccin is.

»Van mijn overbruggingsrecht van 1.250 euro per maand kan ik nét de huur betalen. Maar ook de andere facturen blijven komen. Ik ben bang voor de brief van de belastingen die volgend jaar komt, want dat overbruggingsrecht is niet belastingvrij. Als de lockdown een hele winter duurt, heb ik over een paar maanden geen euro meer over.

»Mijn tweede zorg is mijn pensioen: voor een zelfstandige is dat gene vette. Ik ben een alleenstaande moeder en heb mijn hele leven keihard gewerkt voor weinig geld. Op mijn 42ste viel ik zonder werk en raakte ik na een jaar solliciteren niet meer aan de bak. Het café overnemen was een gok, maar dat pakte goed uit. Ik kon zelfs voor het eerst in mijn leven eens op vakantie naar het buitenland. Mallorca, met de voetjes in het zand. Eindelijk kon ik eens léven, terwijl het vroeger altijd overleven was. Ik hoopte dat ik nog een mooie buffer zou kunnen opbouwen voor mijn pensioen. Maar die is nu weg. Ik kan nog net eten, drinken en mijn rekeningen betalen. Mijn gemoed is zwaar op dit moment. Het voelt alsof ik al die jaren heb geknokt voor niks. Straks moet ik weer van nul herbeginnen. Maar hoeveel keer kun je jezelf heruitvinden zonder te kraken? Ik voel dat ik niet veel meer nodig heb.»

HUMO Ben je boos op de overheid?

VAN ROMPAEY «Natuurlijk! Die pipo's in Brussel beweren dat de cafés broeihaarden zijn, maar ze hebben geen cijfers om dat te bewijzen. In het begin mochten de restaurants openblijven, terwijl de cafés dicht moesten. Zo zetten ze mensen tegen elkaar op. Wij zijn altijd het eerste slachtoffer, ze beschouwen ons als marginalen die ze liever kwijt dan rijk zijn.

»De hoge piefen in Brussel blijven hun dikke pree trekken. Op de beurs hebben de rijken dit jaar weer mooie winsten geboekt. Maar de gewone mensen worden aan hun lot overgelaten. Het slagveld in de cultuur- en evenementensector is nog groter. De freelancers die daar werken krijgen helemaal niks. Ik hoor zelfs verhalen van muzikanten die hun instrumenten moeten verkopen om te overleven. Verbaast het je dan dat daar zoveel zelfdodingen zijn?

»Mijn dochter is artieste. De voorbije jaren combineerde ze losse contractjes in de cultuursector met een bijverdienste in de horeca. Allemaal weg! Gelukkig trekt ze haar plan met klussen in de tv-wereld en het kindertheater.»

HUMO Is er iets wat je dagen opfleurt?

VAN ROMPAEY «Mijn dochter, partner en vrienden. Je kunt een café niet digitaal maken, maar met sommige klanten hou ik nog contact via sociale media. Veel mensen zullen de komende maanden last hebben van eenzaamheid. Mensen die in andere tijden op café komen om onder het volk te zijn. Over sommigen maak ik me grote zorgen, omdat ik hen niet meer hoor. De maatschappelijke functie van volkskroegen zoals de mijne wordt zwaar onderschat.»

Meer info via facebook.com/teamhope.voedselbank

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234