Beeld Johan Jacobs / Humo

'Vandaag'Danira Boukhriss Terkessidis

'Ik vind mezelf leuker dan vijf jaar geleden'

Arbeidsethos is niet wat me weerhoudt om mijn interviewee ten huwelijk te vragen. Wel: het nuttige maar terneerdrukkende besef dat een Belgische middenmoter geen Champions League moet willen spelen. En dus stel ik gewoon een handvol andere, níét uit mijn dagdromen ontvoerde vragen aan Danira Boukhriss Terkessidis (29), het cadeautje dat me al langer dan 'Vandaag' wakker houdt.

Toch wil ik een goeie indruk maken op de presentatrice die weldra weer de dagelijkse talkshow van Eén voorzit - zoveel ijdelheid mag wel. En dus heb ik voor de spiegel mijn meest levenslustige gezicht geoefend, en beloof ik mezelf dat mijn openingsvraag er eentje vol licht en lucht zal zijn. Want er is nervositeit, maar er gloeit ook zelfvertrouwen: ik zal de vrouw die ik nooit zal huwen metéén duidelijk maken dat er een optimistische, vrolijk-vitale manskerel voor haar zit.

HUMO Danira! Eerst heb je miljarden jaren niet bestaan, en straks zul je miljarden jaren dood zijn. Tussendoor mag je, als je meer broccoli dan frietjes eet, een jaar of tachtig leven. Hoe ga jij om met de intrinsieke zin-, betekenis- en nutteloosheid van dat knullige interludium tussen twee keer het eeuwige grote niets?

DANIRA BOUKHRISS TERKESSIDIS «O, wat ben ik toch een geluksvogel: Humo heeft z'n vrolijkste interviewer gestuurd (lacht).

»Neen, ik begrijp wat je bedoelt: wie een beetje doordenkt over de absurditeit van het bestaan, krijgt een onbehaaglijk gevoel. Om niet voortdurend met dat loden gewicht op je schouders te lopen, moet je die zinloosheid als bevrijdend leren zien, denk ik. Ik ben niet gelovig, en dus is er geen hoger plan in mijn leven, geen grotere betekenis. Naast beklemmend kan dat ook bevredigend zijn: als je jezelf niet opzadelt met te grootse doelen, kan het leven gewoon een prettig speeluurtje zijn.

»Eigenlijk wil je weten waar ik waarde aan hecht, toch? Dan kom ik uit bij mijn relaties met anderen. Een professioneel engagement, een vriendschap, een liefdesrelatie: ik neem het ernstig, en ik wil het goed doen. Het zijn de dingen die ik bewust níét wil relativeren. Maar als jij een glas wijn morst over mijn mooiste jurk, vind ik dat geen reden om in drama te ontsteken.»

HUMO Sorry. En we waren zo goed begonnen.

BOUKHRISS «Vroeger begon ik dan wél te gillen. Weet je, ik word dit jaar 30. Als ik mijn jaren als twintiger al eens overschouw, is dit toch de grote winst: ik ben minder ongedurig geworden. Vroeger begon ik te roepen en te tieren om niets. Nu aanvaard ik dat niet iedereen doet, denkt en spreekt zoals ik. En dat er verschillende waarheden bestaan. Dat klinkt logisch, maar het heeft wel tijd gekost voor ik dat begreep.

»Hoe ouder ik word, hoe belangrijker ik het vind dat ik een aangename Danira ben, zowel voor m'n omgeving als voor mezelf. Dat begint te lukken: ik vind mezelf leuker dan vijf jaar geleden. Maar het is uiteraard een parcours van vallen en opstaan (lacht)

HUMO Wat maakt je wel nog grenzeloos boos?

BOUKHRISS «Iemand die me onrecht aandoet. En dan nog komt de boosheid alleen als het iemand is met wie ik een wederkerige relatie heb. Een onbekende die me op straat iets racistisch in het gezicht gooit, negeer ik feestelijk. Zo iemand is mijn energie niet waard. Maar een vriend die me kwetst, dat vind ik wél een reden voor drama.»

‘Als ik toch iets van spijt ervaar, is het meestal om iets dat ik heb gedaan, zelden om iets dat ik niet heb gedaan.’Beeld Johan Jacobs

REGENBOGEN OVERAL

HUMO Uit een vorig Humo-interview leerde ik dat je moeder je als kind vaak interviewde, en die gesprekken opnam op cassettes. Luister je daar nog weleens naar?

BOUKHRISS «Da's lang geleden, maar ik weet wel nog heel goed wat erop staat. Als jij ze zou horen, zou je denken: verdorie, zou dat kind ooit ophouden met praten? (lacht) Ik was nogal verbaal, ja.

»Die cassettes - wat een briljant idee was dat toch van mijn mama, trouwens - leren me vooral dat ik een verbazingwekkend gelukkig kind was. De zorgeloosheid spat van die gesprekjes: ik danste door de dag.»

HUMO Een heel zelfstandig kind ook. Al op je 14de reisde je in je eentje naar Griekenland.

BOUKHRISS «Ik was al heel vroeg een plantrekker, en ik was niet bang om de wereld in te lopen. Mijn ouders gaven me ook nooit het gevoel dat de wereld een scary place is. Mijn vader en mijn moeder - ze zijn al vroeg gescheiden - gaven mij vertrouwen, ze namen me overal mee naartoe, en ze leerden me dat angst me alleen maar zou afremmen. Toen ik op mijn 9de vond dat ik klaar was om alleen naar de bakker te gaan, verderop in de straat, zei mijn vader: 'Da's goed. Ga maar.' Hij is me toen van een afstandje gevolgd, zag dat ik voorzichtig was, en voilà: voortaan mocht ik alleen naar de bakker. Zo'n bad van vertrouwen, dat doet een kind goed.»

HUMO Vertrouwen moet je ook verdienen, natuurlijk.

BOUKHRISS «Ik zit er nog vaak over na te denken: kreeg ik zoveel ruimte omdat ik fundamenteel betrouwbaar was? Of was ik betrouwbaar omdat ik die ruimte kreeg? Ik ben alleszins geboren met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Als kind al wilde ik de dingen goed doen, en correct zijn tegenover anderen. Ik heb ook nooit gepuberd.

»(Denkt na) Ik herinner me nog een sprookje dat als kind een grote indruk op me heeft gemaakt. Het gaat over een vrouw die in een bos leeft. Een engel komt voorbijgevlogen en hoort de vrouw klagen: ze heeft het koud in haar lemen hutje en droomt van een stenen huis. De engel vervult die wens voor haar, maar nog is ze ontevreden. De engel zorgt voor een groter huis, en zo gaat het de hele tijd door, tot de vrouw in een prachtig paleis woont. Maar ze blijft jammeren, en uiteindelijk geeft de engel haar lemen hutje terug. Dat sprookje intrigeerde me als kind mateloos, en ik was meteen ook doordrongen van de moraal: wees alsjeblieft toch een béétje content. Verlangen is mooi en fijn, maar in een te grote dosis maakt het je ziek.»

HUMO Je klinkt als iemand die goed voor zichzelf kan zorgen.

BOUKHRISS «Ja, en ik láát ook goed voor mezelf zorgen. Mijn geliefden blijken telkens weer de Google Maps die me uit elk doodlopend straatje haalt. Zodra ik me niet goed voel, vertel ik dat. Aan mijn moeder, aan mijn lief, aan mijn vrienden... Er zit niets mysterieus aan mij: ik gooi op tafel wat ik denk, vind en voel. Dat is mijn grote geluk, denk ik. Als ik alles zou opkroppen, zou ik veel ongelukkiger zijn, want er broeit wel wat in mij. Ik ben geen happy-go-lucky-meisje dat overal regenbogen ziet. Maar ik slaag er wél in om fundamenteel positief te zijn. Ik heb al veel watertjes doorzwommen, en ben dus ook al een paar keer tegen het canvas gemept. Maar ik heb mezelf telkens wel weer bij elkaar geraapt.»

HUMO Een levensles van je moeder, zei je eerder al in een interview: laat je je geluk niet afsnoepen. Wees onafhankelijk en zelfredzaam.

BOUKHRISS (knikt) «Dat is het helemaal. En zo leef ik ook.»

HUMO Maar is het wel zo zaligmakend om volledige onafhankelijkheid na te streven? Het punt van een relatie, van welke aard dan ook, is toch dat je jezelf afhankelijkheid toestaat?

BOUKHRISS «Ja, en ik ben zeker niet bang van die emotionele afhankelijkheid. Je moet van iemand durven houden en dus kwetsbaar zijn, en dus aanvaarden dat je niet de grote regisseur van je eigen leven bent. Maar ik vind niet dat je je geluk in de handen van iemand anders moet leggen. Dat is jezelf beliegen. Als jij er niet in slaagt om jezelf gelukkig te maken, zal een ander dat ook niet kunnen. Het begint altijd bij jezelf: bij eerlijk naar jezelf kijken, jezelf aanvaarden, jezelf genezen van wat je ziek maakt.

»Het is ook een beetje pretentieus, toch, om een ander op te zadelen met de verantwoordelijkheid voor jouw geluk? En zodra er iets fout gaat en die ander er niet meer is om jou te helpen, blijf je achter als een lege huls. Dat is gewoon ongezond.»

HUMO Wanneer heb jij nog eens spijt gehad van iets?

BOUKHRISS «Als ik iemand verdriet heb aangedaan, heb ik daar veel spijt van, uiteraard. Maar als je het hebt over spijt van dingen die niet gelopen zijn zoals ik wilde, of die ik niet heb gedaan? Ken je die 'Coulda, woulda, shoulda'-uitspraak van Samantha uit 'Sex and the City'? Zo reageert ze wanneer Carrie sombert over alles wat mis is in haar leven. Ja, bedoelt Samantha, de dingen hadden altijd anders kunnen lopen, en in sommige gevallen waren ze bij voorkeur zelfs anders gelopen. Maar: move on! Spijt is geen productief gevoel. Zo denk ik er ook over. En als ik toch iets van spijt ervaar, is het meestal om iets dat ik heb gedaan, zelden om iets dat ik niet heb gedaan. Toen ze me vroegen om een dagelijkse talkshow te presenteren, twijfelde ik. Maar toen ik me inbeeldde dat er op die tweede september van vorig jaar iemand anders op die stoel zou zitten, besefte ik: daar zou ik spijt van hebben. Mezelf zo weinig mogelijk 'Wat als?'-vragen moeten stellen, dat vind ik een nuttig streven.»

‘Vroeger begon ik te roepen en te tieren om niets. Het heeft tijd gekost, maar nu aanvaard ik dat niet iedereen doet, denkt en spreekt zoals ik.’Beeld Johan Jacobs

DATEN MET DANIRO

HUMO En dus deed je het gewoon, 'Vandaag' presenteren.

BOUKHRISS «Mijn eerste grote doel was: aantonen dat ik dat kán. Dat het geloofwaardig is, ikzelf elke dag aan zo'n tafel. En ik denk dat het wel gelukt is: ik heb mezelf én de kijkers overtuigd.»

HUMO Na dat eerste blok van acht weken kreeg je een pauze. Straks begin je aan deel twee van het seizoen: heb je er zin in?

BOUKHRISS «O, ja: ik sta te popelen. Maar die pauze was wel nodig. Want het is een pittige rit, 'Vandaag' maken: op de dagen dat we uitzenden, werk ik vijftien uur per dag. Ik had dat vooraf toch onderschat. Je moet het echt heel graag doen, want als je het niet plezierig vindt, is het onmogelijk vol te houden.

»Na die eerste reeks van acht weken had ik het moeilijk om me los te koppelen van 'Vandaag'. Acht weken lang was er het programma geweest, en alléén het programma. En plots werd er eventjes niets van mij verwacht, terwijl mijn hoofd wel bleef draaien. Een beetje zoals toen ik vroeger klaar was met de examens, maar heel mijn lichaam nog op studeren gericht was. Enfin, uiteindelijk kon ik wennen aan de leegte en heeft die pauze me goed gedaan.»

HUMO Verandert er iets aan 'Vandaag'?

BOUKHRISS «Ja: ik presenteer het niet langer. Kobe Ilsen neemt over! (lacht) Neen, ernstig: het concept blijft natuurlijk hetzelfde, maar we hebben nu een team samengesteld van een tiental mensen die verschillende keren als bijzondere gast van de dag langskomen. Een klassiek talkshowformatje, hè: zij zullen mijn sparringpartner zijn en de dynamiek rond de tafel aanzwengelen.»

HUMO Verklap je me alvast een naam?

BOUKHRISS «Vooruit dan, omdat je zo'n doortastende onderzoeksjournalist bent: Jan Peumans. Ik koester een soort van platonische, euh...»

HUMO ...verliefdheid?

BOUKHRISS «Zóver zou ik niet gaan, maar laten we zeggen dat ik de man heel graag mag. Het is toch geweldig hoe hij altijd onbeschroomd zichzelf is? (Imiteert de stem en het accent van Peumans met akelige perfectie) 'Ja, ja, ik wil dat wel doen, Danira.' Hij moest er niet eens over nadenken!»

HUMO Vervloek je de Vlaamse beleefdheidscultuur nooit? Wat zijn we aan talkshowtafels toch keurig en minzaam.

BOUKHRISS «Vervloeken niet, maar het is waar: mensen zijn hier erg op hun hoede. In Nederland is er meer stoutigheid.»

HUMO Daar kunnen ze het oeverloze emmeren over talkshows dan weer niet stoppen: er woedt zelfs een heuse talkshowoorlog. De geweldige Frank Heinen schreef daar in de Volkskrant het volgende over: 'Nu het gesprek van de dag overal wordt gevoerd, de héle dag, tot opinies, onvrede en gebrek aan kennis samensmelten tot een hoge fluittoon, een soort opinietinnitus, is de talkshow van lieverlee zijn eigen onderwerp geworden.'

BOUKHRISS «Ik begrijp wat hij bedoelt: in de digitale wereld word je voortdurend overspoeld door meningen, ruzies en relletjes. Iedereen heeft nu een podium, en velen gebruiken dat gretig om eindeloos door te bomen. Dat 'Vandaag' de planeet is waarrond het maatschappelijke debat cirkelt, dat een dagelijkse talkshow het grote ankerpunt is, kun je in deze tijd niet meer ambiëren. Maar ik geloof wel dat je mensen op televisie nog iets smakelijks kunt voorzetten. Dat ze iets hébben aan 'Vandaag'. Al is dat ook per definitie smaakgebonden. Er zijn mensen die blij reageren wanneer ik een stevig gesprek voer, maar anderen houden net van de luchtige afleveringen. We kunnen niet elke avond iedereen bedienen, maar ik kan wel elke avond iemand bedienen, en dat vind ik een fijne gedachte.»

HUMO Beplas je jezelf nog weleens van de zenuwen?

BOUKHRISS «Over mijn sanitaire onvolkomenheden wens ik het liever niet te hebben (lacht). Eén keer was ik wel ontzettend onder de indruk: toen in de tweede week Jan Decleir te gast was. Dat hij wilde komen, vond ik al ongelofelijk. Jan fucking Decleir, hè, de Robert De Niro van de Lage Landen - ik koester zoveel ontzag voor die man! Maar voor de opnames stelde hij me gerust. (Imiteert de stem en het accent van Decleir met akelige perfectie) 'Het is een goed programma, Danira. Tijdens de eerste week was ik op vakantie, maar ik heb alle afleveringen opgenomen en uitgesteld bekeken.' Jan Decleir die je vertelt dat hij je talkshow uitgesteld bekijkt: beter wordt het niet in een mensenleven.»

HUMO Wat voor iemand moet je zijn om 'Vandaag' soepel te kunnen presenteren?

BOUKHRISS «Gulle nieuwsgierigheid blijft toch de basis. Je moet telkens weer de energie vinden om je in de wereld vast te bijten: je kunt je geen dagje apathie veroorloven. Ik heb het geluk, denk ik, dat ik van nature ontzettend nieuwsgierig ben naar de wereld. Ik ben een onverbeterlijke curieuzeneus. Het moet al echt heel, héél ver van mij liggen voor ik iets niet boeiend vind. Mooi, want zonder verwondering wordt alles vlak en saai, toch?»

HUMO 'Ze is ter wereld gekomen met haar ogen open,' zei je mama in Humo. Is dat wat je het meest bepaalt?

BOUKHRISS «Ik kan er niet tegen om iets niet te weten. Niet dat ik dan meteen drie boeken over het onderwerp ga lezen, maar Wikipedia is een goeie vriend. Dan begin ik door te klikken, en voor ik het weet, zijn er weer twee uur van mijn leven op een aangename manier verstreken.»

‘Een man die voor zijn was en plas nog steeds naar zijn moeder trekt, vind ik zó onaantrekkelijk. Op zo iemand kan ik onmogelijk verliefd worden: dan weet ik dat ik gewoon de volgende mama word.’Beeld Johan Jacobs

HUMO Mag ik uit die nieuwsgierigheid opmaken dat je gretig en gulzig leeft?

BOUKHRISS «Ja, maar ik kan ook behoorlijk lui zijn. Ik hoef niet elke dag een agenda die volgestouwd zit met mensen, afspraken en mogelijkheden tot avontuur. Dat grote zoeken naar telkens nieuwe impulsen heb ik niet nodig om te voelen dat ik graag leef.»

HUMO Wat apprecieer je het meest aan de mensen die je graag ziet?

BOUKHRISS «Hun kalmte en hun rust. De meeste van mijn vrienden zijn bescheiden, stabiel en lichtjes terughoudend. Zo heb ik het graag: ik hou niet van mensen die all over the place zijn. Omdat ik zelf wel een soort dramaqueen ben, ja. Op sommige momenten neemt de zuiderse furie het van me over. Dan zijn vrienden die meegaan in dat drama, het laatste wat ik nodig heb. Mensen die in alle omstandigheden rustig blijven: die vind ik aantrekkelijk.

»Ik hoop dat er ooit een dag komt waarop ik rustig mijn mening kan geven, zonder dat het er meteen uitziet alsof ik aan de rol van m'n leven bezig ben in een operettevoorstelling. Dat ik mijn gedachten, mijn verontwaardiging en mijn zorgen kan uiten zonder een scène te maken. Een beetje meer cool: dat had de natuur me wel mogen meegeven.

»Nu goed, ik werk eraan. Tegenover mijn lief bijvoorbeeld slaag ik er steeds beter in om de vijfminutenregel te hanteren.»

Beeld Johan Jacobs

HUMO Zolang moet hij het minstens volhouden tussen de lakens?

BOUKHRISS «Onnozelaar! Neen. Stel, mijn partner doet iets wat me stoort. Voor ik in een tirade uitbarst, probeer ik dan in te schatten of het iets is wat me vijf minuten later nog zal dwarszitten. En je raadt het al: meestal is het antwoord: neen. Het is heilloos om in een relatie voortdurend in vechtmodus te gaan. Je kunt je oorlogen beter kiezen.»

HUMO Op wat voor mannen word je verliefd? Ik vraag het voor een vriend.

BOUKHRISS «Op de rustige, zachtaardige gasten. De stille types. De jongens die op café de tafelspringers de tafelspringers laten zijn, maar wel die éne opmerking van de avond maken waarom ik echt moet lachen. Gasten die niet op mij lijken, dus: de mannelijke versie van mezelf boeit me echt niet. Daniro zou me niet kunnen krijgen (lacht).

»Zeg, doe jij je was zelf?»

HUMO (verrast) Ja.

BOUKHRISS «Aha! Dat zijn goede punten. Want een man die voor zijn was en plas nog steeds naar zijn moeder trekt, vind ik zó onaantrekkelijk. Op zo iemand kan ik onmogelijk verliefd worden: dan weet ik dat ik gewoon de volgende mama word.

»Ik wil een stabiele man, iemand met een sterke ruggengraat. Ik heb relaties gehad waarin ik de grote motivator was. Ik weet nu dat ik dat niet meer wil. Mijn lief moet ook initiatief nemen, en af en toe míj eens duwen. Hij hoeft daarom niet giga-ambitieus te zijn, maar ik wil wel dat hij begéésterd is door iets, maakt niet uit wat.»

HUMO Een begeesterde karpervisser mag dus ook?

BOUKHRISS «Ja! Natuurlijk! Wat iemands passie is, maakt me niet uit. Wel dát hij gepassioneerd is. Dat hij het bestaan niet apathisch aan zich laat voorbijschuiven.»

HUMO Heb je zo iemand gevonden in TheColorGrey, de rapper met wie je samen bent? En wil je trouwens zijn ouders mijn felicitaties overbrengen? Voor de burgerlijke stand heet hij Will Michiels, een zeer welluidende naam.

BOUKHRISS «Doe ik!

»Wat ik op dit moment zo fantastisch vind in mijn leven, is dat ik iemand heb die écht aan m'n zijde staat. Want Will is mooi, slim, lief en grappig, maar dat is niet wat ik nu specifiek nodig heb. Wel: een brok graniet naast me, waar ik af en toe op kan leunen. Iemand die me steunt en die fundamenteel begrijpt welk leven ik leid. En mijn lief geeft me alle ruimte. In de eerste periode van 'Vandaag' kwam ik elke dag laat thuis, en dan deed hij me telkens rust en vertrouwen cadeau. Hetzelfde heb ik de afgelopen tijd voor hem gedaan - hij heeft net een plaat gemaakt. En zodra 'Vandaag' weer loopt, zal het opnieuw omgekeerd zijn. Dat je elkaar je geluk gunt, dat is de luxe van de liefde. En ik ben zo blij dat ik die gevonden heb.»

HUMO In dat geval heb je mijn zegen, Danira. Nog een laatste vraagje...

BOUKHRISS «Prima. Maar ik zeg alleen ja als je knielt én een ring bij je hebt.»

HUMO Ik wilde eigenlijk gewoon nog weten in welk sprookje jij het hoofdpersonage had kunnen zijn.

BOUKHRISS «O! (Denkt na) 'Pocahontas' ligt nogal voor de hand, door de uiterlijke gelijkenis. Maar ik vind haar echt wel chill: ze heeft John Smith toch maar mooi doen voelen dat de wereld niet van hem is, en dat hij respect moet hebben voor alle volkeren en culturen. Maar ja, uiteindelijk gaat ze wel met hem mee... Het is het verhaal van mijn leven, quoi: ik ben een strong independent woman, maar als je het goed kunt verkopen, heb je me zo mee (schatert)

Vandaag Eén, maandag tot donderdag, 22.05

Beeld Johan Jacobs
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234