Mila in de rechtbank Beeld AFP
Mila in de rechtbankBeeld AFP

jonge leeuwenMila, islamcritica

‘Ik voel me soms een levende dode.’ Mila moest vermoord na een filmpje waarin ze de profeet bekritiseerde

‘Ik steek een vinger in de kont van die god van jullie!’ Op 18 januari 2020 zette een 16-jarig meisje de Franse sociale media in lichterlaaie nadat ze zich hard over de islam had uitgelaten in een filmpje. Een jaar en meer dan vijftigduizend doodsbedreigingen later leven Mila en haar gezin nog altijd ondergedoken en krijgen ze dag en nacht politiebescherming. Een man werd al veroordeeld en afgelopen donderdag begon het proces tegen dertien verdachten. Eerder dit jaar publiceerden we dit interview met Mila: ‘Ik ben al een jaar van mijn leven kwijt. Soms voel ik me een levende dode.’

Het begon nochtans onschuldig: Mila had een filmpje op Instagram gepost, waarna één van haar volgers haar begon op te vrijen. Mila maakt de jongen duidelijk dat dat geen zin heeft, omdat ze op meisjes valt, waarop hij laat weten dat hij moslim is en haar uitmaakt voor raciste en ‘vuile lesbo’: ‘Je gaat eraan, vuile hoer, inch’Allah!’ Meteen na die scheldpartij post Mila een tweede filmpje, waarin ze de islam op de korrel neemt: ‘Ik haat religie. De Koran predikt alleen maar haat, de islam is stront, ik zeg wat ik wil en wat ik denk. Ik ben niet racistisch. Je kunt niet racistisch zijn tegenover een religie. Jullie god, ik steek een vinger in zijn kont. Bedankt, tot ziens!’

Het filmpje gaat viraal en is een jaar later al 35 miljoen keer bekeken. Het meisje, dat nu 18 is, is al meer dan vijftigduizend keer met de dood bedreigd: ze moet verkracht worden, met zoutzuur overgoten en levend begraven. Het komt tot een nationaal debat over de plaats van godsdiensten in de samenleving en de vrijheid van meningsuiting – godslastering en kritiek op religie zijn niet strafbaar in Frankrijk. President Macron nam het meteen op voor Mila: ‘We zijn vergeten dat ze een adolescente is. We zijn haar bescherming verschuldigd op school en in haar dagelijks leven.’ Die krijgt ze ook, samen met haar gezin. Dag en nacht, een jaar lang al. Ze leven ondergedoken ‘in een soort bunker, net zoals de journalisten van Charlie Hebdo’, volgens haar advocaat Richard Malka. Dat die bescherming niet overdreven is, bleek vorige week nog: er zijn opnieuw vijf verdachten opgepakt die Mila met de dood hebben bedreigd, nadat eerder al acht mensen waren gearresteerd. Een man van 23 is intussen veroordeeld tot drie jaar cel, waarvan de helft voorwaardelijk: hij had op Facebook gesimuleerd hoe hij Mila de keel doorsneed.

‘Mila heeft begrepen dat ze nooit meer terug kan naar haar leven van vroeger: uitgaan, vrienden ontvangen,’ zegt haar moeder. ‘Uiteraard heeft ze ups en downs.’ Maar tijdens ons interview via Skype zit Mila op een berg in plaats van in een dal.

– Je ziet er een levenslustige jonge vrouw uit die voor haar passies leeft.

MILA «Ik heb er drie: songs componeren en zingen, gedichten en teksten schrijvenn en artistieke maquillage. Dat laatste doe ik nog niet zo lang. Ik ben me beginnen op te maken zoals alle tieners, rond mijn 11de of 12de, eerst omdat ik complexen had over mijn wimpers en wenkbrauwen – die zijn erg blond. Daarna begon ik fond de teint te gebruiken om mijn puistjes te verbergen, en toen ben ik ook filmpjes over maquillage gaan opzoeken. Ik heb er niet meteen veel van opgestoken, ik prutste er vrolijk op los (lacht): veel te grote wenkbrauwen, oranje fond de teint, terwijl ik toch een heel bleke huidskleur heb… Ik heb er jaren over gedaan om het onder de knie te krijgen. Tijdens de eerste lockdown ben ik begonnen met er speciale effecten aan toe te voegen: ik schilderde vlammen op mijn gezicht, verfde mijn bovenlijf roze, dat soort dingen. Ik wil me helemaal aan de make-upkunst wijden, ze doet me erg veel deugd. Ik kan er al mijn gevoelens in kwijt, en ik voel me meer mezelf. Bijna iedereen zegt dat ze me liever zonder make-up zien, maar de Mila die zwaar is opgemaakt, dat ben ik ten voeten uit.»

‘De leerlingen die me op school wilden wurgen, volgen er nog altijd les. Ze zijn nooit gestraft’ Beeld
‘De leerlingen die me op school wilden wurgen, volgen er nog altijd les. Ze zijn nooit gestraft’

– En je schrijft ook?

MILA «Schrijven en muziek maken deed ik al veel langer. Ik schrijf al zolang ik me kan herinneren, niet alleen gedichten, maar ook songs. Ik heb er altijd al van gedroomd om een boek te schrijven. Op mijn 15de is dat in een stroomversnelling geraakt: op school had je het vak literatuur en samenleving. Je kwam binnen, je ging zitten en je was vrij om te schrijven wat je maar wilde. Bij die lerares heb ik me altijd erg vrij gevoeld. Ze zei me dat ik alles mocht uitproberen: een boek, gedichten, chansons, om het even wat. Daar en toen, drie jaar geleden, heb ik me echt aan het schrijven gezet. Het was ook een manier om me minder alleen te voelen.»

– Hoezo? Had je geen vrienden aan het lyceum?

MILA «Niet meer. Er was een groot verloop, en na een tijdje zat ik tussen nieuwelingen of bekende gezichten die niets van mij wilden weten. De pauzes bracht ik in mijn eentje door: dan zat ik te schrijven in schriftjes, op mijn smartphone, op mijn tablet...»

– Waarom lieten de anderen je links liggen?

MILA «Ik liep er niet bij zoals zij: meer sexy, en altijd opvallend. Ik ging soms naar school in een minishort en een kort topje met een decolleté, en met netkousen aan. Dan zeiden ze dat ik een hoertje was – ik werd voortdurend uitgescholden.»

– Gaven leerkrachten opmerkingen over je look?

MILA «Nou en of. Vaak kwam ik de klas binnen en moest ik meteen weer naar buiten omdat er een heel klein stukje van mijn buik te zien was. Dan moest ik naar de prefect, een heel vriendelijke man, maar die wist niet goed wat hij moest zeggen of doen. Er werd ook geroddeld dat ik aan de drugs zat. Oké, ik heb weleens wiet gerookt, maar niet in de klas, hè. Deed er niet toe, ik was een junkie, een hoertje.»

– Dat lijkt me geen prettige schooltijd.

MILA «Ik ben altijd gepest, al in het eerste jaar. Op een keer kwam ik uit de klas en ik ging de trap af, en daar stond een hele groep leerlingen klaar om op mij te spuwen. En dat was toen niet wegens mijn outfit, maar omdat ik had verteld dat ik ervan droomde later zangeres en actrice te worden. Enkele meisjes zijn toen overal gaan rondbazuinen dat ik me inbeeldde dat ik een beroemde actrice en popster was, en iedereen begon me toen het leven onmogelijk te maken. Als ik door de gang stapte, waren er altijd die probeerden me beentje te lichten. Ik viel, ik kwam weer overeind en we begonnen dan te vechten. Mijn ouders raadden me aan de pesters te negeren, maar dat hielp niet veel.»

– Waarom?

MILA «Het is in alle scholen hetzelfde: pubers zijn vreselijk. Al mijn vrienden worden wel op de één of andere manier gepest, het overkomt echt iedereen die ik ken. Het is net alsof het een fase is waar je door moet als je volwassen wilt worden.»

LYNCHPARTIJ

– Maken de sociale media het erger, denk je?

MILA «Ze vergroten het uit. Het werkt in de twee richtingen. Wat zich afspeelt op sociale media, sijpelt door in het echte leven, en vice versa. Ze zijn een speeltuin geworden waar mensen altijd een zondebok zoeken. En nu ben ik dat.»

– Waarom hebben ze zondebokken nodig, denk je?

MILA «Volgens mij zijn die dolgedraaide beulen gefrustreerd, zelfs suïcidaal. Het zijn mensen die altijd een slachtoffer nodig hebben bij wie ze het bloed vanonder de nagels kunnen pesten. Ze zitten zelf niet lekker in hun vel en reageren dat af op anderen: ze zijn tot alles in staat. Ik begrijp niet waarom ze een ander van alle mogelijke fobieën willen beschuldigen. Ik zou bijvoorbeeld een racist zijn, en dikke mensen, transgenders en homo’s haten. En ik ben ook nog eens islamofoob, maar goed, dat is wél waar (lacht). Eerlijk gezegd maakt dat me wel bang. Echt gelukkige mensen zoeken geen problemen met anderen.»

– Gaat het er echt zo aan toe bij jongeren?

MILA «Ja, ze zijn erg gevoelig voor hypes en schone schijn. De sociale media versterken dat alleen maar, en in het hoofd van sommigen neemt het immense proporties aan. Je ziet nu een opstoot van alle mogelijke soorten fanatisme, niet alleen religieus. De sociale media versterken hun frustraties omdat die hen doen inzien dat ze een kutleven leiden. En om daar niet aan te hoeven denken, gaan ze anderen lastigvallen.

»Op TikTok worden mensen vaak aangevallen, het lijken wel lynchpartijen. Het volstaat dat iemand gehandicapt is, zwaarlijvig, niet zo knap, om het even wat eigenlijk, en het spel zit op de wagen. Mensen zitten achter hun scherm en voelen zich zelfverzekerd, veel meer dan in het echte leven.»

– En dus gaat het er agressiever aan toe?

MILA «Grotendeels wel, ja. Stel je voor dat je op straat iemand tegenkomt die een oog mist: je zult er onwillekeurig naar kijken. Wanneer iemand anders is, trekt dat de aandacht. Maar dat is niets in vergelijking met wat er op de sociale media gebeurt, waar alles zich op grote schaal afspeelt en mensen elkaar opjutten.»

– Jouw generatie lijkt niet zo tolerant en begripvol als algemeen wordt aangenomen.

MILA «Helemaal niet. Veel jongeren verdedigen alleen wat ze zelf oké vinden. Zodra ze zich massaal achter iets gaan scharen, wordt het zeer moeilijk om een ander geluid te laten horen of nog kritiek te geven. Ze vallen onmiddellijk over je heen. Het is heel hypocriet. Neem nu de LGBT-beweging: fijn dat die bestaat, ik ben zelf panseksueel en mijn vriendje is een transgender. Maar die beweging heeft ook een lelijk kantje: het is een tiranniek, dictatoriaal wereldje waarin ze evengoed in hokjes denken. Het volstaat om je te vergissen in het gender van iemand, en oh-la-la, dat wordt opgeblazen tot een drama buiten alle proporties.

»Het gaat heel breed. Ik heb eens gezegd dat ik de politie en de ordehandhavers wel oké vond en dat ik een slogan als ‘ACAB’ (‘All cops are bastards’, red.) idioot vind, en hop, meteen vielen mensen daarover. Ik ben de grote boze wolf voor veel jongeren, en dan vooral aan extreemlinkse zijde. Ze zijn het oneens met ongeveer alles wat ik zeg. Wat zij denken, strookt niet met wat de grote meerderheid van de bevolking denkt, laat staan dat het de enige echte waarheid zou zijn. Maar ze gaan wel buitenproportioneel hevig tekeer, en door de sociale media klinken ze ook luider. Dat hebben mijn ouders er al van jongs af ingestampt: het is een groot leger van kleine soldaatjes die om het even wat zullen doen om hun mening aan anderen op te dringen. Ze tiranniseren iedereen.»

– En ze veranderen niets ten goede?

MILA «Nee. Je staat er niet meteen bij stil, maar de LGBT-beweging is gekaapt door fanatici. Ik heb zelf deelgenomen aan optochten en vond die best sympathiek. Maar er wordt veel misbruik van gemaakt, en ik heb geen zin om met vlaggen te staan zwaaien. Wat ook een groot probleem is, is de toenemende haat tegenover cisgenders (bij wie het gender overeenkomt met het geslacht, red.). Weet je wat jongeren het meest verafschuwen? Een witte hetero die flik is (lacht). Iedereen is bereid om zich van vandaag op morgen als transgender of non-binair te outen. Het is een debiele hype, en het ergste is dat het over twintigers gaat. Ze lijken nog in hun kinderjaren vast te zitten.»

– Zijn zulke hypes gevaarlijk?

MILA «Ja. Vandaag blijven ze misschien beperkt tot de sociale media, maar ze kunnen in het echte leven doordringen. Al dat fanatisme jaagt me schrik aan, en de sociale media werken als een brandversneller. Jongeren zijn nu veel gewelddadiger dan vijf jaar geleden, ze zijn op hun hoede en tegelijk mateloos in alles en nog wat. Hun emoties lijken kunstmatig, hun relaties zijn vluchtig en explosief van aard: in geen tijd kan liefde in haat omslaan. Als je hoort dat een koppeltje uit elkaar is of dat er slaande ruzie is tussen vrienden, dan is het altijd terug te voeren op iets wat op sociale media is gebeurd.»

BELLEN MET MACRON

– Sinds wanneer zit je er zelf op?

MILA «Van toen ik naar het middelbaar ging. Je zult ermee lachen, maar ik was toen nog niet mee met die dingen. Mijn vrienden hadden het over Instagram, maar dat zei me niets, en ik was er ook niet in geïnteresseerd. Op een avond bleef iedereen er maar over doorbomen. Blijkbaar moest het wel iets belangrijks zijn, dus heb ik die app geïnstalleerd, en ik ben er op slag verliefd op geworden. Ik begon foto’s te posten, ik dacht na over de setting… Er kroop heel wat werk in. Ik had snel veel volgers en dat vond ik wel tof. Ik praatte graag met hen, we trapten lol en wisselden ideeën uit...»

– En vandaag?

MILA «Veel mensen volgen me nog altijd en vinden alles wat ik doe fantastisch. Ik ontvang erg veel steunbetuigingen en bedankjes. Meisjes zeggen me dat ik hun zelfvertrouwen heb opgekrikt omdat ik mezelf aanvaard zoals ik ben. Dat doet me echt deugd, en ik zal hun steun kunnen gebruiken voor de projecten die ik dit jaar voor elkaar wil krijgen.»

– Kun je je een leven zonder het internet inbeelden?

MILA «In geen geval! Bijna iederéén zit erop. Zelfs mijn grootouders, twee kwieke zeventigers. En papy verdedigt me met hand en tand op Twitter (lacht).»

– Volg je de politiek?

MILA «Ik ben apolitiek. Ik begrijp er niets van.»

– Heeft president Macron jou vorig jaar niet gebeld?

MILA «Als ik me goed herinner, heb ik wel contact gehad met enkele politici, maar niet met president Macron. Hij heeft me nooit gebeld.»

– Als je hem nu aan de lijn zou krijgen, wat zou je hem dan zeggen?

MILA «Dat is een moeilijke vraag, je praat niet zoals je wilt tegen een president (lacht). Maar ik stel me voor dat ik hem zou aanraden de islam in Frankrijk aan banden te leggen, en misdaden in naam van die religie harder te bestraffen. En het dragen van de hoofddoek zou hij mogen toestaan, maar de nikab en de boerka moet hij verbieden.»

– Een boerka of een nikab dragen in de publieke ruimte is al sinds 2010 verboden.

MILA «Echt? Dan wordt de wet niet nageleefd, want ik zie ze overal, die Batman-vrouwen, zoals ik ze noem.»

– Hoe reageer je daarop?

MILA «Ik vind het intriest, maar net zoals zo’n gesluierde vrouw niets te zeggen heeft over hoe ik erbij loop, kan ik moeilijk kritiek op haar kledij hebben. Ik mag wel denken dat zij onderdrukt wordt en dat het belachelijk is, enzovoort, maar ik ga haar niet lastigvallen. Het omgekeerde gebeurt wel: ik krijg erg vaak met verbale agressie van gesluierde vrouwen te maken.»

– Geef eens een voorbeeld?

MILA «Ik was op een dag in een winkel van Primark en daar liepen ook twee vrouwen rond die van top tot teen in gewaden gehuld waren. De ene leek een twintiger te zijn, de andere was iets ouder. Ik passeerde hen in de gang met de beha’s, ik zei niets en keek ze niet eens aan, maar de ene gooide plots een beha in mijn gezicht, en daarna nog een pet en een spiegeltje. Ze riepen: ‘Vuile hoer!’ en ‘Vuile hond!’ En waarom? Omdat ik toen een short en een T-shirt zonder mouwen droeg. En dat was nog vóór het gedoe over dat filmpje.»

– Heb je het nooit aan de stok gekregen met moslimmannen?

MILA «Toch wel, maar dan vooral met jongens van mijn leeftijd aan het lyceum. Sommigen zeiden me dat ik me deftiger moest kleden. Van een andere jongen mocht ik niet langer lesbisch zijn en mocht ik me niet samen met mijn vriendin voor de schoolpoort vertonen omdat dat haram was (verboden volgens de islamitische voorschriften, red.). Ik ga niet alle moslims over één kam scheren omdat sommigen zich agressief hebben gedragen, maar ik denk dat je ze toch wettelijke beperkingen moet opleggen, voor ze ons hun normen opleggen. De sharia bestaat misschien nog niet in Frankrijk, maar de mini-sharia is er wél al.»

IEDEREEN ATHEïST

– Heb je steun gekregen vanuit feministische hoek?

MILA «Ik ben wel eens benaderd door iemand van Femen (Oekraïense protestgroep, bekend om naaktacties, red.), maar dat was het dan ook.»

– Is het feminisme belangrijk voor jou?

MILA «Niet alleen voor mij, dat zou het voor iedereen moeten zijn, want er is nog altijd geen gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Maar het probleem is dat de feministes van mijn generatie zich niet focussen op gelijkheid. Nee, ze willen komaf maken met die ‘witte heteromannen’.»

– Vind je jezelf moedig?

MILA «Geen idee. Ik weiger de zaak-Mila mijn leven te laten bepalen. Dat is niet wie ik ben en ik probeer me daar elke dag tegen te verzetten, maar of je dat nu moed of volharding kunt noemen?»

– Wie lijkt jou wel moedig te zijn?

MILA «Veganisten of vegetariërs vind ik erg moedig, ik weet dat ik het zelf niet zou kunnen. Ik zou niet eens één maand zonder vlees kunnen, denk ik.»

– Jouw generatie heet erg gevoelig te zijn voor milieukwesties. Jij ook?

MILA «Ja, maar als ik hoor dat jongeren zich voor ecologische kwesties interesseren, moet ik tegelijk huilen en lachen, want het is zo vals. Ik zie hoe ze hun peuken op de grond gooien, water verspillen… Er is ongetwijfeld een geëngageerde minderheid – ik heb een vriendin die wandelingen in Lyon organiseert waarbij ze zwerfafval opruimen – maar zo zijn de meesten niet, hoor. Zelf let ik wel goed op wat ik doe, dat heeft mijn moeder me bijgebracht: geen water verspillen, het afval netjes opruimen en sorteren of composteren...»

– Hoe is de relatie met je ouders?

MILA «Ik ben erg trots op de opvoeding die zij me hebben gegeven. Ze nemen altijd de tijd om me iets uit te leggen als ik het niet begrijp, en ze laten me heel vrij, terwijl ze me tegelijk veel aandacht schenken. Ik heb me niet altijd even netjes gedragen, zoals de meeste pubers, en meer dan eens een glaasje te veel gedronken. Maar mijn ouders hebben me altijd vertrouwd en opgevangen. Ze geven duidelijk aan wanneer ik een grens overschrijd, en ze hebben het ook altijd bij het rechte eind, naar mijn gevoel. Ook voor de school hebben ze me veel geholpen, zelfs al vond ik dat niet fijn.»

– Hou je niet van studeren?

MILA (kokhalst) «Dat kun je wel zeggen. De school is altijd wel een probleem geweest: ik heb ADHD en slik al sinds 2016 rilatine. Ofwel ben ik hypergeconcentreerd, zoals nu, ofwel kan ik me helemaal niet concentreren. Het is heel lastig, en ik heb de indruk dat het alleen maar erger wordt.»

– Je bent atheïste. Is dat ook onder invloed van je ouders?

MILA «Ja, in onze familie zijn we al generaties lang atheïst.»

– Ben je daarom zo gevoelig voor elke vorm van fanatisme?

MILA «Het fanatisme kan verschillende gedaanten aannemen, het gaat niet alleen om religie. LGBT’ers kunnen ook erg fanatiek zijn. Ze trekken alleen maar met elkaar op, net zoals transgenders in hun eigen milieu blijven, enzovoort. Het is wel ironisch dat ze op die manier even fundamentalistisch kunnen zijn als orthodoxe moslims, terwijl ze die verachten en je ze nooit samen zult zien. Maar gelukkig is niet iedereen zo, veel jongeren zijn gelukkig wel open en tolerant.»

– Ben jij één van hen?

MILA «Ja, maar de meeste van mijn vrienden zijn dan ook een stuk ouder dan ik, het zijn bijna allemaal twintigers en dertigers. Ik zou nooit bevriend kunnen zijn met pakweg een 14-jarige, het verschil in mentaliteit en principes is te groot, en ik zou ook niet met zo iemand kunnen uitgaan (lacht).»

– Zit je nog op Instagram en andere sociale media?

MILA «Ik ben een aantal accounts kwijtgespeeld, die zijn gehackt. En op de accounts die ik wel nog heb, blijven mensen me zwartmaken en vernederen. Soms abonneer ik me op iemand, bijvoorbeeld een meisje dat ik wel aardig vind, en daarna kijk ik op Twitter en zie ik tweets van haar als ‘Ik wil geen raciste in mijn vriendenkring,’ of erger. Het kwetst me diep dat mensen me beoordelen zonder me echt te kennen: ze lopen mee met de hoop, zonder voor zichzelf te denken. Dat zoveel mensen me haten, is soms wel lastig. Dat heb ik nooit gewild. Integendeel, ik heb er altijd van gedroomd zangeres te worden, of een bekende figuur: ik wilde door iedereen graag gezien zijn.»

– Het lyceum waar je schoolliep, heeft niet veel voor jou gedaan. Je mocht er niet meer fysiek aanwezig zijn omdat ze je veiligheid niet konden garanderen.

MILA «Mijn moeder en ik zijn woest op die school. Het is nu een jaar geleden, en de leerlingen die me met de dood hebben bedreigd en die me buiten stonden op te wachten om me te wurgen, volgen er nog altijd les en zijn op geen enkele manier gestraft. Ik heb de indruk dat ze niet goed weten hoe ze moeten omgaan met bedreigingen van islamisten, net zoals de politie en de justitie erdoor overweldigd waren. Ze hebben er maar weinig kunnen opsporen en veroordelen. En ondertussen hebben die fanatici alle tijd van de wereld om me om het leven te brengen.»

EENZAAM STERVEN

– Heeft de coronacrisis iets veranderd?

MILA «Ik ben al een jaar mijn leven kwijt. Soms voel ik me een levende dode. Het is hard om toe te moeten zien hoe anderen hun leventje kunnen blijven leiden. Ze kunnen de deur uit en een ritje met de auto maken… Ik kan mijn bed uit, en dat is het zowat. Dat ze mijn vrijheid afgepakt hebben, doet me veel pijn. Ik huil veel, bijna elke dag. In dat opzicht is de coronacrisis bijna een vorm van troost voor mij geweest (glimlacht). Plots zat iedereen in hetzelfde schuitje als ik. De kloof tussen mijn leven en dat van anderen is veel kleiner geworden.»

– In de coronacrisis worden de jongeren zelfs opgeofferd, klinkt het.

MILA «In zekere zin wel, ja. De studenten zijn compleet aan hun lot overgelaten, de jeugd mag wegrotten. En dat maakt de problemen waarover we het daarnet hadden alleen maar erger. Mensen raken meer en meer gefrustreerd en reageren hun ongenoegen steeds vaker af op sociale media. Ik hou me op de vlakte als het over corona gaat, want misschien zou het nu niet zo erg zijn als een aantal jongeren vorige zomer niet zo dwaas was geweest om te gaan fuiven.

»Het is voor iedereen verschrikkelijk, voor de ouderen die eenzaam sterven in de woonzorgcentra, maar ook voor de jongeren, die zullen sterven van eenzaamheid en alle opgelegde beperkingen. Daar wil ik wel aan toevoegen dat mijn generatie toch vooral een stelletje huilebalken en aanstellers is. Ze zijn veel te broos en te teer. Ze klagen omdat ze niet naar buiten kunnen en omdat ze zich vervelen… Honderd jaar geleden leefden mensen in de grootste miserie en stierven familieleden in hun armen. Ook vandaag moeten mensen op straat zien te overleven, en daarbovenop moeten ze met corona afrekenen. Dan zou je toch je eigen kleine ongeluk mogen relativeren, nee?»

– Hoe slaag jij erin te relativeren wat jou is overkomen?

MILA «Dat kan ik je niet in woorden zeggen, maar wel in beelden (toont een deel van een muur in haar kamer). Dat is maar een deeltje van alle brieven, mails en cadeautjes die ik heb gekregen. Ik heb zelfs de make-upset van mijn dromen cadeau gekregen, het is niet te geloven. Al die liefde en affectie van zoveel mensen doet me echt deugd.»

© Le Point, februari 2021

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234