'Papa snapt niet dat ik op mijn 21ste nog niet weet waar ik heen wil in het leven. Daar hebben we vaak ruzie over gemaakt.' Beeld Johan Jacobs
'Papa snapt niet dat ik op mijn 21ste nog niet weet waar ik heen wil in het leven. Daar hebben we vaak ruzie over gemaakt.'Beeld Johan Jacobs

Dochter van Michaëlxenia borremans

‘Ik word niet financieel gesteund door mijn ouders, ik loop niet de kans om een verwend nest te worden’

Het mooiste werk van Michaël Borremans staat niet op een canvas, maar dribbelt nieuwsgierig door Gent en belendende percelen. Xenia is de naam, Xenia Borremans (21): de dochter van de kunstenaar debuteert als actrice in ‘Déjà-vu’, een nieuwe fictiereeks op Streamz. En hoe: als Louise, een meisje van 15, gidst ze de argeloze kijker langs de wolfsklemmen, vangkooien en wildvallen die in de grote wereld wachten op wie uit het ei durft te kruipen. En wijst ze erop dat een mens zich al bij al nog het makkelijkst thuis bezeert.

HUMO ‘Déjà-vu’ is één van de eerste reeksen die gedraaid werden tijdens de coronacrisis.

XENIA BORREMANS «En dus: met de bijbehorende maatregelen. We werkten met een verkleinde crew, met alleen maar de mensen die écht noodzakelijk waren voor een opname. En naast de set en tijdens de repetities droegen we mondmaskers – die mochten alleen uit voor de eigenlijke opnames. Dat was lastig, ja: je wilt het gezicht van je tegenspeler zien, hè, de non-verbale expressie die eruit spreekt.

»De opnames werden een week stilgelegd nadat ik een vriendin had gezien die later corona bleek te hebben. Toen heb ik echt geweend: het was mijn eerste grote rol, mijn eerste keer op een echte set, ik wilde het zó goed doen. En dan dat… Ik had een gigantisch schuldgevoel, maar iedereen was heel lief en stelde me gerust: het was niet mijn fout, en het had net zo goed iemand anders van de cast of crew kunnen overkomen.»

HUMO Het is mooi dat je daar niet schouderophalend op reageerde, vind ik.

BORREMANS «Het was zo’n fijne ervaring, die reeks opnemen, en dus was ik erg betrokken en voelde ik me mee verantwoordelijk. Zo gaat het bij mij: als ik iets doe dat ik écht tof vind, ga ik er helemaal voor. En omgekeerd: als iets me niet ligt, kan ik me er niet voor inspannen.»

HUMO Hoe waren de makers bij jou uitgekomen?

BORREMANS «Vroeger, als tiener, deed ik vaak mee aan castings. Maar eigenlijk was ik daarmee gestopt: ik werd nooit gekozen, en die voortdurende afwijzing kon ik niet aan. Ik was nog heel jong, natuurlijk: ik heb moeten leren dat zo’n casting een momentopname is, een flitsje waar je wat geluk mee moet hebben en dus geen beoordeling van je hele zijn. Enfin, mijn mama – ze noemt zich graag mijn mamager – bleef me aanmoedigen om aan castings mee te doen en had me verplicht om een video in te sturen voor ‘Déjà-vu’. Tot mijn verbazing mocht ik auditie gaan doen, maar daarna vergat ik het weer. Tot ik hoorde dat ik de rol had: dat had ik totaal niet zien aankomen.»

HUMO Een zware, indringende rol, bovendien. Je speelt Louise, een 15-jarig meisje dat in de eerste aflevering zelfmoord pleegt. Daarna wordt ontrafeld wat daar aan voorafging.

BORREMANS «Dat heftige schrikte me niet af, want ik kende het wel een beetje: die rol zit behoorlijk dicht bij wie ik zelf was als tiener. Het kostte me geen moeite om me in te leven in Louise.

»Ooit wil ik weleens een rol spelen die heel ver van me afstaat. Een beetje zoals Heath Ledger dat deed in ‘The Joker’, zij het dan zonder er gek van te worden. Zó ver hoeft het niet te gaan, maar je begrijpt wat ik bedoel: een rol waar je echt voor moet veranderen.»

HUMO Louise staat dicht bij wie jij was als tiener, zei je. Waarin lijken jullie op elkaar?

BORREMANS «Het rebelleren. De boosheid op de ouders. De slechte resultaten op school. De frustratie van niet begrepen te worden. Het gevoel in de schaduw te staan van een bekende ouder. De...»

HUMO Wacht, da’s meteen een hele boterham. Laten we beginnen bij het begin: in de serie rebelleert Louise fors tegen haar ouders. Dat deed jij dus ook in het echte leven?

BORREMANS «Ik verzette me heel erg tegen de druk die me werd opgelegd. Ik werd een beetje gepusht om dingen te doen – om iets te gaan studeren, en mijn leven in een bedding te leggen. Terwijl ik helemaal nog niet weet wat ik wil. Mijn ouders begrijpen dat niet goed. Zeker mijn vader niet: hij heeft altijd al geweten wat hij wilde. En de enige weg was vooruit, recht naar dat schilderen. Papa snapt niet dat het bij mij anders is, en dat ik op mijn 21ste nog níét weet waar ik heen wil. Daar hebben we vaak ruzie over gemaakt.

»Ik heb al wat dingen geprobeerd, hoor. Eerst overtuigde mijn vader me om tekenacademie te volgen. Ik heb talent, zegt hij, en natuurlijk wil hij heel graag dat zijn passie ook de mijne wordt – als verjaardagscadeau vraagt hij me altijd dat ik een schilderijtje voor ’m maak. Goed, ik heb het dus geprobeerd, die tekenacademie, maar het bleek niets voor mij. Ik heb ook nog auditie gedaan voor de opleiding Drama aan het KASK, en voor de richting Mixed Media op Sint-Lucas, maar ik werd niet toegelaten. Ondertussen waren er ook de opnames van ‘Déjà-vu’, en was het academiejaar begonnen. Momenteel studeer ik dus niets en ben ik vooral in m’n eentje wat dingen aan het uitproberen. Ik ontwerp en maak kleren, en ik experimenteer wat met klei. En ik probeer mijn rijbewijs te halen (lacht).

»Zelf vind ik het niet zo erg dat ik niet aan het studeren ben. Van mijn vrienden hoor ik dat het verschrikkelijk is, dat online onderwijs. En vooral: ik hoef niet per se nog te gaan studeren. Je kunt ook iets maken van je leven zonder diploma. Enfin, dat vind ik toch – mijn ouders denken er dus anders over. De tijdgeest is gelukkig aan het veranderen. Steeds meer mensen vinden het niet onbehoorlijk dat je je eigen pad probeert uit te stippelen in plaats van je te laten leiden door andermans verwachtingen. Nog steeds zijn er veel mensen die het stramien volgen van studeren, een baan zoeken, samenwonen en kinderen krijgen. Maar het verschil met vroeger is dat je nu niet meer scheef bekeken wordt als je daar níét voor kiest. Dat vind ik het mooie aan mijn generatie: je wordt niet snel veroordeeld omdat je een afwijkende keuze maakt.»

HUMO Maar je voelt wel druk, zei je. Van je ouders, maar ook van de samenleving? Passie lijkt een statussymbool geworden: je moet er eentje in jezelf vinden, je er helemaal op gooien, en dán zul je gelukkig worden.

BORREMANS «Ja. Die dream big-mantra is zo stereotiep geworden. Op het eerste gezicht lijkt het allemaal positief: je krijgt de boodschap dat alles mogelijk is. Maar eigenlijk is dat vooral kwalijk, want niet alles ís mogelijk, en bovendien ontstaat zo het beeld dat alleen een groots en meeslepend leven echt de moeite waard is. Maar wat als een klein leven mij net gelukkig zou maken? Het liefst van al wil ik acteren, dat weet ik nu wel zeker. Maar als dat toch niet lukt – en daar hou ik rekening mee, want je hebt er talent voor nodig, maar ook veel geluk – zal ik daar niet megadepressief van worden. Mijn toekomst hoeft niet groots te zijn: als ik iets kleins vind waarvan ik gelukkig word, is dat ook goed. En het grote geld interesseert me al helemaal niet. Da’s nog iets dat mijn vader niet begrijpt: ‘Je moet ervoor zorgen dat je goed verdient, Xenia!’ Maar ik wil doen wat ik graag doe, en daarbij spelen status en geld geen rol voor mij.»

HUMO Dat is makkelijk gezegd met een vader die de duurst verkochte kunstwerken van België maakt.

BORREMANS «Het lijkt easy, ja, maar de werkelijkheid is anders: mensen denken dat ik voortdurend geld toegestopt krijg, maar ik moet m’n centen zélf verdienen. ‘Ik wil je opvoeden zoals Paul McCartney dat met z’n dochter Stella gedaan heeft,’ zegt mijn vader altijd: zij moest er zelf voor werken. Soms is dat irritant, natuurlijk, als ik zie hoe mijn vrienden iets kopen en thuis vervolgens vragen om het terugbetaald te krijgen. Maar ik vind het toch vooral waardevol: ik loop niet de kans om een verwend nest te worden.»

‘Ik ben één van de weinigen die commentaar durven te geven op het werk van mijn vader. Veel mensen praten hem naar de mond. Ik niet: als ik iets niet mooi vind, zeg ik dat.’ Beeld Johan Jacobs
‘Ik ben één van de weinigen die commentaar durven te geven op het werk van mijn vader. Veel mensen praten hem naar de mond. Ik niet: als ik iets niet mooi vind, zeg ik dat.’Beeld Johan Jacobs

KLEINE HOOFDJES

HUMO Weer naar ‘Déjà-vu’, weer naar Louise: haar ouders zijn gescheiden, al is aanvankelijk niet duidelijk hoe dat precies zo gekomen is.

BORREMANS «Dat is weer zo’n gelijkenis. Toen ik 6 of 7 was, overkwam het mij ook: plots woonden mijn ouders niet meer samen, zonder dat me verteld werd waarom precies. Ik wist niet wat er aan de hand was en voelde me in de steek gelaten. Niet door de beslissing op zich, wel omdat ze me niet uitgelegd werd. Ik vind dat ouders hun kinderen nog te veel zien als kleine hoofdjes die niet veel begrijpen. Terwijl ik jonge kinderen net heel intelligent vind – als je hen ernstig neemt, kun je hen alles uitleggen, en vaak zullen ze dan meer begrip en emotionele intelligentie tonen dan volwassenen.»

HUMO Een scheiding kan ook bevrijdend zijn voor een kind. Maar ik begrijp dat dat bij jou niet het geval was?

BORREMANS «Bevrijdend zal ik het nooit noemen, neen. Maar ondertussen kan ik wel al zeggen dat ik blij ben dat… Neen: dat het misschien niet zo’n slechte zaak is dat mijn mama en papa niet meer samen zijn. Want dan zou er voortdurend conflict geweest zijn, en in zo’n eeuwig gespannen sfeer wil je toch ook niet opgroeien.

»Het was pijnlijk omdat ik me de tijd voor de scheiding als een idylle herinner. We waren een happy family, en daar kwam een even abrupt als onverwacht einde aan. Ik raakte op jonge leeftijd een stukje onschuld kwijt: net iets te vroeg kwam ik te weten dat ook mooie dingen soms stukgaan. Ik heb er lang over gefantaseerd dat ik mijn ouders weer samen zou brengen, zoals in die film, ‘The Parent Trap’.»

HUMO In ‘Déjà-vu’ zou Louise haar gevoelens kunnen delen met haar broer. Zou, want ze hebben geen goeie band.

BORREMANS «Bij mij was dat sowieso geen optie, want ik ben enig kind. Ik heb dat lang heel jammer gevonden. Ik sméékte om een broertje of een zusje, maar dat is er nooit gekomen. In de periode van de scheiding miste ik iemand met wie ik het allemaal kon delen. Maar goed, daardoor heb ik natuurlijk wel geleerd om dingen zélf te verwerken wanneer er even geen schouder voorhanden is om op te leunen.»

HUMO Je vader kennen we, want hij oogst weleens wat aandacht met z’n werk. Maar wie is Anna Dops, je moeder?

BORREMANS «Ook een kunstenares. Ze schildert en maakt collages. En vroeger was ze modeontwerpster – die interesse deel ik met haar. In het begin van de coronacrisis hebben we samen mondmaskers gemaakt en uitgedeeld aan mensen.

»Ik heb een heel behulpzame, ondersteunende mama. Wat overprotective, zelfs.»

HUMO Zoals de moeder van Louise, gespeeld door Natali Broods: ze wantrouwt de wereld omdat die ruw en onbezonnen is, gevaarlijk voor haar dochter.

BORREMANS «Dat herken ik: ook mijn mama lijkt vaak te denken dat je zonder reddingsvest de wereld niet in kunt. Maar als tiener wil je niet horen dat er overal gevaar kan schuilen. Je wilt dat zelf ontdekken. Het leidt ook tot niets, ouders die overbezorgd zijn. Want of je nu paranoïde of net heel nonchalant bent, je kind moet die wereld toch in. Je houding verandert niets aan het mogelijke gevaar.»

HUMO Natuurlijk niet. Maar dat beschermende van een ouder komt toch voort uit kwetsbaarheid, en die kwetsbaarheid is toch een symptoom van iets nog mooiers: liefde?

BORREMANS «En dat besef ik ook wel. Ik bekijk het gewoon nogal laconiek: ik weet dat je onheil kan overkomen zodra je je wat losmaakt van je ouders en je de wereld in waagt, maar ik zie de zin niet in van preventief panikeren. Je kunt jezelf niet altijd beschermen. Wie een beetje wil leven, moet risico verdragen. (Denkt na) Nu, er is wel een verschil met Louise in ‘Déjà-vu’. Ze is behoorlijk naïef: ze denkt dat ze weet wat ze doet, en ze gelooft niet dat haar iets kan overkomen. Dat is bij mij wel anders: ik weet wél dat het kan misgaan, maar ik aanvaard het gevaar.»

HUMO Zodra ze begrijpt dat het misloopt met haar dochter, wil de moeder van Louise heel dicht bij haar staan. Ze wil haar dochter kénnen.

BORREMANS «In sneltempo probeert ze iets te herstellen. Want omdat ze altijd zo druk bezig is geweest met haar carrière, is ze zich weleens vergeten af te vragen wie haar dochter eigenlijk is. Dat lijkt me ook iets van deze tijd. Langs de ene kant is er vooruitgang geboekt: ouders zien hun kinderen als gesprekspartners in plaats van als pionnetjes op een bord, en ze uiten hun liefde fysieker en verbaler. Maar ondertussen is er ook de dwangmatige zelfontplooiing: je lijkt als ouder niet te bestaan als je naast je kinderen niet ook nog een bloeiende carrière hebt. En daar ondervindt de mama van Louise de gevolgen van in ‘Déjà-vu’.

»Los daarvan denk ik dat ouders hun kinderen niet altijd moeten willen begrijpen. Net door dat wel te proberen, kun je je kind verstikken en van je wegduwen. Als je altijd judgemental en nooit eens chill reageert, hoeft het niet te verbazen dat je kind zich voor je afsluit.»

HUMO Hoe zit dat bij jou? Kennen je ouders je?

BORREMANS «Ja, zeker wel. Ik beschouw mijn vader en mijn moeder als mijn beste vrienden. Soms nodigt mijn mama haar vriendinnen uit om wijn te drinken, en dan mag ik erbij – en dat is fijn. Het is niet hetzelfde als bij mijn vrienden, natuurlijk, ik blijf dan iets gereserveerder. Maar toch: het voelt nooit alsof ik in een fundamenteel andere wereld leef dan mijn ouders.»

HUMO Het verhaal van ‘Déjà-vu’ begint bij de zelfmoord van je personage. Ik hoop dat je níét vertrouwd bent met die ultieme consequentie van een onmetelijke donkerte: niet meer willen leven?

BORREMANS «Moeilijke vraag. Er is wel een periode geweest waarin ik me ontzettend slecht voelde. Alles was donker, en de gedachte aan zelfmoord flitste toen weleens door mijn hoofd – als theoretische mogelijkheid, niet als een concreet idee. (Peinzend) Ik zei net dat mijn ouders mij goed kennen, maar toch heb ik hen toen niet verteld over het donker waarin ik verdwaald was. Het leek me onmogelijk om uit te drukken wat er in mijn hoofd speelde. Ik was bang dat wat voor mij groots en allesbepalend was, door hen als futiel zou afgedaan worden. Daar zit het grote gevaar, besef ik nu: je voelt je slecht en denkt dat je daar alleen door moet, en vervolgens voel je je nóg slechter omdat je beseft dat het alleen niet lukt.»

‘Er is wel een periode geweest waarin ik me ontzettend slecht voelde. Alles was donker, en de gedachte aan zelfmoord flitste toen weleens door mijn hoofd.’ Beeld Johan Jacobs
‘Er is wel een periode geweest waarin ik me ontzettend slecht voelde. Alles was donker, en de gedachte aan zelfmoord flitste toen weleens door mijn hoofd.’Beeld Johan Jacobs

GEWOON MOOI

HUMO De moeder van Louise is een bekende radiopresentatrice. Ook hier is het niet moeilijk om de gelijkenis te vinden: je vader is een gelauwerde kunstenaar.

BORREMANS «Ik ben ontzettend trots op hem. Maar ja, er zit ook een pervers kantje aan die bekendheid. Ik ben de dochter van mijn papa – niet van de kunstenaar Michaël Borremans. Maar niet iedereen ziet dat zo. Op ballet werd ik vroeger gepest door een meisje. Plots keerde dat: ze wilde mijn beste vriendin zijn. En na een tijdje werd me duidelijk waarom. Ze wilde alleen met me afspreken wanneer ik bij mijn vader was – om hém was het haar te doen. En zo heb ik nog wel meer verhalen: mensen worden vaak opvallend vriendelijk zodra ze weten wie mijn papa is. Of ze sturen zonder veel omwegen aan op een ontmoeting met hem. Dat soort fake doorzie ik vrij snel, maar het blijft wel vernederend. Ik ben meer dan het entreeticketje dat je tot bij een bekende kunstenaar brengt.»

HUMO Hij heeft altijd monomaan voor zijn kunst geleefd. Ik kan me voorstellen dat het aantrekkelijk is, een vader die niet twijfelt over z’n bestemming en zich gulzig overgeeft aan wat hij kan en wil. Maar ik kan me óók voorstellen dat een dochter haar vader niet op elk moment wil delen met de kunst.

BORREMANS «Precies. Het is zo dubbel: ik ben geweldig trots op mijn vader, en ik vind zijn overgave charmant – hij kan niet gewoon een beetje schilderen. Maar inderdaad, daar stond soms tegenover dat hij er niet was. Vanop het podium van een dans- of een toneelvoorstelling zag ik dan mijn moeder in de zaal zitten – alleen. Hij nam mijn passie ernstig, hoor, maar had er niet altijd tijd voor. En dat begréép ik, maar tegelijk deed het pijn.

»Begrijp me zeker niet verkeerd: mijn vader is een heel goede ouder geweest. Dat is hij nog altijd, eigenlijk, en nu ik de 20 voorbij ben, excuseert hij zich soms omdat hij er zo weinig was. Ik neem het hem ook helemaal niet kwalijk. Dat schilderen zit in zijn lijf. Het is zijn tweede kind. (Glimlachje) Dat broertje of zusje dat ik niet kreeg.»

HUMO In interviews spreekt hij zelden over zijn privéleven. Maar over jou ontglipte hem weleens iets teders. Dit, bijvoorbeeld, uit een gesprek van meer dan tien jaar geleden: ‘Ik vertoef bijzonder graag in het gezelschap van mijn dochter, Xenia. Ze is 9 en ze is al echt iemand. Een meisje met een uitgesproken wil en een pittig karakter. Niet altijd gemakkelijk, maar daarom des te interessanter.’

BORREMANS «Mooi! Ach, ik zei het al: hij is mijn beste vriend. Af en toe organiseert hij een vader-dochteravond. Dan eten we frieten, drinken we bier en kijken we naar afleveringen van ‘The Bold and the Beautiful’ – om daar dan samen zo kattig mogelijk commentaar op te geven. Dat zijn prachtige momenten.

»Ik geloof dat ik ook één van de weinigen ben die commentaar durven te geven op zijn werk. Veel mensen praten hem naar de mond, en haast niemand durft nog iets slechts te zeggen. Ik doe dat wel als ik iets niet mooi vind.»

HUMO Heb je ooit model gestaan voor één van zijn werken?

BORREMANS «O ja, vaak zelfs. Veel van mijn vrienden, ook: ‘De maagd’ bijvoorbeeld is een vriendin van mij. Nu ben ik één dag per week zijn assistente. Ik zoek mensen, kostuums en materialen voor hem.»

HUMO Zijn werk is soms donker, af en toe zelfs macaber. Hoe is dat voor…

BORREMANS (onderbreekt) «Ik vind het niet per se donker, hoor. Een beetje speciaal, dat wel. Mijn vader is een beetje gek, maar dan op een bijzonder prettige manier.

»Mensen worden vaak heel ernstig als het over kunst gaat. Het werk van Borremans, ja, dat is een feest van demonen en versluierde betekenissen! Maar als ik hem vraag naar wat hij met een bepaald werk wil zeggen, haalt hij zijn schouders op: ‘Geen idee. Ik vind het gewoon mooi.’ (lacht)»

PARK ZONDER JONGENS

HUMO ‘Déjà-vu’ gaat ook expliciet over feministische thema’s. Vind je dat belangrijk?

BORREMANS «Héél belangrijk. Ik verbaas me er bijvoorbeeld over hoe seksisme nog steeds verankerd zit in onze samenleving. Maar het beweegt wel: wat vroeger als normaal werd beschouwd, wordt nu geproblematiseerd. En dat is nodig, want we zijn nog lang niet waar we moeten zijn.

»Louise worstelt heel erg met een ideaalbeeld dat haar wordt aangepraat: ze moet er goed uitzien. En goed betekent: mager. Die pressure zie ik ook bij mijn leeftijdsgenoten. Hoe er nog altijd maar één schoonheidsideaal lijkt te bestaan: het is grof en kwalijk. Een vriendin van me heeft met een eetstoornis geworsteld, net door die moordende druk om niet het absurde etiket ‘dik’ te krijgen..

»Meisjes mogen al eens iets zeggen – zover zijn we gelukkig – maar nog altijd worden we opgevoed met de aanmaning om vooral voorzichtig te zijn. ‘Wandel ’s avonds laat niet door het park, meisjes, en al zeker niet in een kort rokje.’ Met mijn vriendinnen speel ik soms ‘What if…’ Onlangs was de vraag: ‘Wat als… jongens een dag niet zouden bestaan?’ Het antwoord van ons allemaal: ‘Dan zouden we ’s avonds onbezorgd een wandeling door het park maken.’ Het is toch fucked up dat dat het eerste is waar we aan denken? En nog erger vind ik het dat de oplossing nog steeds bij ons gelegd wordt, bij de meisjes: wij moeten voorzichtig zijn. Néén, zeg, wij moeten niet voorzichtig zijn. Het zijn de jongens die met de oplossing moeten komen.»

HUMO In de reeks loopt Louise op een andere uitwas: ze wordt mishandeld door haar vriend.

BORREMANS «En ze weigert om het zelf zo te zien. Ook zo typisch: ze snakt zo naar liefde en erkenning, ze wil zo graag gezien worden, dat ze niet in de gaten heeft dat het gedrag van haar vriend schadelijk is. Ze denkt dat het erbij hoort. Ze is zo onzeker – over hoe ze eruitziet, over haar gewicht, over wie ze is. En helaas is dat de strijd van véél meisjes.»

HUMO Maar zelf ben je hopelijk een beetje gelukkig met je vriend?

BORREMANS «Zeker. Al word ik soms boos op mezelf: ik heb last van verlatingsangst. Mijn vriend ziet mij heel graag, en toch denk ik af en toe: straks gaat dit misschien wel kapot. Dat heeft met de scheiding van mijn ouders te maken, natuurlijk. Ze zijn 22 jaar samen geweest, ze hadden een prachtig leven samen én een kind. En toch ging het stuk. Dat is een ontgoochelende gedachte, maar tegelijk zorgt ze ervoor dat ik een behoorlijk realistische kijk heb op de liefde. Ik zit helemaal niet te dromen van een eeuwigdurende verliefdheid. Neen, ik zie een relatie als een werkje, als iets dat kan voortbestaan nadat die eerste grote vlam gedoofd is. Iets waar je voor kunt vechten, zolang je maar inziet waarvoor je precies aan het vechten bent. Niet voor de verliefdheid, want die keert toch nooit precies terug zoals in die eerste momenten. Wel voor de liefde, want die is de moeite waard.»

Déjà-vu - Vanaf maandag 15 maart op Streamz

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234