'Ik mis nuance in het #MeToo-debat. Met zijn allen dé grens voor iedereen vastleggen kan simpelweg niet.' Beeld Diego Franssens
'Ik mis nuance in het #MeToo-debat. Met zijn allen dé grens voor iedereen vastleggen kan simpelweg niet.'Beeld Diego Franssens

De 7 HoofdzondenPascale Naessens

‘Ik zal niet eenzaam wegkwijnen als Paul er niet meer is’

De geschiedenis herhaalt zich: Pascale Naessens (52) dendert met haar nieuwe kookboek allerhande boekentoptiens binnen op nummer 1. Van ledigheid kunnen we Vlaanderens populairste kookboekenauteur niet betichten: naast boeken brengt ze ook succesvol keramiek, meubelen, textiel en trendy tableware op de markt. Wat heeft de chef van dat immer groeiende imperium ter bevordering van onze levenskwaliteit dan wél op te biechten? Met een gulle titel als ‘Ik eet zo graag’ is er maar één gepaste hoofdzonde om de biecht mee te beginnen.

GULZIGHEID

PASCALE NAESSENS «Ik vind het zelf ook een heel smakelijke titel. Toen ik met het idee kwam, zei Paul (Jambers, haar echtgenoot, red.): ‘Je zégt dat ook vaak, dat je zo graag eet.’

»Ik heb in mijn leven negatieve en positieve gulzigheid gekend. Toen ik jong was, was ik problematisch gulzig, met negatieve gevolgen: ik was verslaafd aan brood, aan zetmeel, ik kwam aan en was moe. Ik dacht dat mijn probleem aan mijn wilskracht lag en wist nog niet dat het een verslaving aan snelle koolhydraten betrof, die mijn hormonen helemaal in de war stuurde. Wie zich voedt met bewerkte voeding – met gemanipuleerde koolhydraten – krijgt pieken en dalen in z’n bloedsuiker: bij een piek heb je het warm en voel je je ellendig, bij een dal verplicht je lichaam je om méér koolhydraten te eten.

»Als je beter eet – voedsel dat recht uit de natuur komt en dat niet of slechts minimaal bewerkt is, zoals groenten, fruit, noten, vlees, vis, eieren, volle zuivel, kaas… – krijgt je lichaam wat het nodig heeft: goede vetten, eiwitten, trage koolhydraten en vezels die je écht verzadigen, waardoor je minder eet. Die paradigmashift is cruciaal: we hebben lang gedacht dat we calorieën moeten tellen en onszelf moeten uithongeren als we willen afslanken. Het gevolg daarvan is dat je net méér eet. Wie niet verzadigd is, struikelt van de ene valkuil in de andere.

»Nu geniet ik ten volle van een positieve gulzigheid. Als ik thuis kook en de tafel dek, zijn mijn ogen écht groter dan mijn buik. Het ziet er allemaal lekker uit, en het ís ook lekker, maar met een beetje heb ik al genoeg.»

HUMO Tijdens corona nam je haast elke dag een aperitief en een aperitiefhapje, schrijf je in ‘Ik eet zo graag’. De flessen Veuve Clicquot spoten in het rond ten huize Jambers- Naessens?

NAESSENS «Dat nu ook weer niet (lacht). Het hoefde ook niet per se een alcoholische aperitief te zijn – ik vind alcoholvrij bier ook erg lekker. Maar ik hou wel van een goed glas wijn. En van een tipsy gevoel. Die lichte roes: mmm. Ik merk ook dat ik de eerste ben om aan tafel ieders glas bij te schenken, ik voer dus ook mijn gasten graag tipsy (lacht).

»Tot voor kort was de wetenschappelijke consensus dat één glaasje rode wijn per dag goed is, maar intussen lijkt het erop dat dat idee vooral gepromoot werd door wetenschappers die zélf van dat glaasje hielden. Ik heb het ooit hoopvol gevraagd aan Walter Willett, professor voedingsleer aan de Harvard-universiteit, maar ook hij raadde het af. Vooral de link met borstkanker is intussen veelvuldig aangetoond.»

HUMO Je ouders runden een drankencentrale in Eeklo. Bezorgde dat jou toegang tot alcohol op jonge leeftijd?

NAESSENS «Tijdens de week zetten mijn ouders geen bier of wijn op tafel, enkel op feestjes. Maar als tiener sloop ik weleens met vrienden naar de garage waar alle wijn stond. Dat werd dan een zoektocht naar de alleroudste fles (lacht).

»Het was vooral fijn dat mijn ouders me al vroeg leerden genieten van lekker eten mét de gepaste wijn erbij. Mijn vader, die intussen overleden is, bracht vaak eten mee uit de restaurants waar hij dranken ging leveren. Dan kwam hij thuis met paling in het groen of kreeft, en dan was het feest, natuurijk.»

HUMO Een paar jaar geleden trokken Paul en jij naar Tomorrowland, in een gepaste hippietenue. Alleen de joint ontbrak nog.

NAESSENS «Toen ik jong was, heb ik weleens van een joint getrokken – ik ben altijd heel nieuwsgierig geweest. Ik heb toen héél veel gelachen, maar nadien voelde ik niet de behoefte om dat nog eens te proberen. Ik heb ook ooit spacecake gegeten, zonder dat ik het zelf doorhad. Mijn broer (Désiré Naessens, die bij het productiehuis van Paul Jambers werkt, red.) had een reportage gedraaid over drugs. ’s Avonds kwam ik laat thuis en vond ik een lekkere cake op tafel. Ik sneed mezelf een dikke plak af en werkte die naar binnen. Erna ben ik als een blok in slaap gevallen om ’s anderendaags rond de middag weer wakker te worden. Toen pas kreeg ik te horen dat ik spacecake had gegeten (lacht)

‘Mijn vader is gestorven in mijn armen, hij is vertrokken terwijl hij in mijn ogen keek en ik in de zijne. Alles was tussen ons gezegd. Met Paul heb ik dat gevoel nu al.’ Beeld Diego Franssens
‘Mijn vader is gestorven in mijn armen, hij is vertrokken terwijl hij in mijn ogen keek en ik in de zijne. Alles was tussen ons gezegd. Met Paul heb ik dat gevoel nu al.’Beeld Diego Franssens

GRAMSCHAP

HUMO Keil je al eens een bord tegen de muur als een gerecht mislukt? Vliegen er soms keramieken vazen door je atelier die niet gedraaid zijn zoals je wilde?

NAESSENS «Dat niet, maar ik ken wel opwellingen van kwaadheid wanneer iets me niet lukt, bijvoorbeeld met mijn keramiek. Dan loop ik kwaad uit mijn atelier, om vijf minuten later alweer aan mijn draaischijf te zitten. Ik ben ook heel koppig, ik geef nooit op.»

HUMO Je bent eens heel kwaad geweest op mij. In een Humo-interview had ik geschreven: ‘Pascale Naessens zal het niet graag horen, maar een gekookte, afgekoelde aardappel is een soort ‘superfood’.’ Je schreef een boze lezersbrief.

NAESSENS «Ik vond het vooral grappig. Had je al mijn boeken gelezen, dan had je niet geschreven dat ik ‘het niet graag zal horen’, want dan had je geweten dat ik in 2015, zes jaar geleden al, in mijn boek ‘Puur eten dat je gelukkig maakt’, adviseerde om aardappelen te laten afkoelen, omdat er zich dan deels weer een onoplosbaar koolhydraat vormt dat de bacteriën in onze dikke darm graag eten.»

HUMO Ik alludeerde natuurlijk op de ‘restaurantongehoorzaamheid’ die je enkele jaren geleden in de media lanceerde. Je adviseerde om de aardappelpuree, frieten of kroketten die we standaard op restaurant geserveerd krijgen en vol snelle suikers zitten te weigeren, en in de plaats groenten te eisen. Ik wilde gewoon een beetje compassie voor de verguisde aardappel opwekken.

NAESSENS «En jouw verhaal klopt – (fijntjes) want ik had dat dus ook al geschreven in mijn boek – maar je moet beseffen: een gekookte aardappel laten afkoelen levert je zo’n 0,3 gram winst aan weerstandig zetmeel op per 100 gram aardappelen. Erg de moeite is die winst niet, hè.

»Ik geef toe: vroeger moest ik met mijn ellebogen werken om aandacht te krijgen voor mijn visie op voeding en voor mijn boeken. Daarom heb ik toen ook dat begrip ‘restaurantongehoorzaamheid’ gelanceerd. Ik heb er ook een steentje in de rivier mee verlegd: veel restaurants bieden nu meer groenten aan. Mijn actie paste ook in de tijdgeest, want het grote publiek wist toen nog niet dat niet vetten maar wel koolhydraten de boosdoeners zijn. Intussen weten veel mensen dat wél. Het gaat niet om wel of geen aardappelen. Zorg voor 80 procent goede basisvoeding, en eet daarnaast wat je wilt. Of dat nu croissants, frieten of aardappelen zijn: doe maar. Maar zorg voor die goede basis: daar wordt het verschil gemaakt tussen diabetes type 2 of geen diabetes.»

HUMO Je bent in ieder geval niet rancuneus, want ik werd hier bijzonder vriendelijk ontvangen.

NAESSENS «Ik onthou geen vetes. Integendeel, ik vind dat iedereen meerdere kansen moet krijgen. Door boos te blijven doe je jezelf alleen maar kwaad. Die slechte periode met mijn eetprobleem heeft me geleerd dat het leven te kort is om in de negativiteit te blijven hangen. Maar de discussie over wel of geen aardappelen eten voer ik niet meer, die is pietluttig. Het gaat om balans.»

JALOEZIE

NAESSENS «Eén keer in mijn leven heb ik een striemend gevoel van jaloezie ervaren: in Tunesië, waar ik voor een interview op bezoek was bij Sabia, een keramiste. Toen ik haar atelier betrad, sloeg de jaloezie letterlijk in mijn buik. Stikjaloers was ik.»

HUMO Jaloezie wordt vaak als een verboden gevoel beschreven, maar het is wel een feil- loze indicator van wat je zelf wilt.

NAESSENS «Het ging me niet alleen om wat ze maakte, maar ook om hoe ze haar hele leven had opgebouwd rond haar keramiek. Ze was een zelfstandige vrouw – helemaal niet evident in Tunesië – én ze was gelukkig.

»Terug thuis kon ik niet snel genoeg keramieklessen gaan volgen. Ik kocht me meteen een draaischijf en zette die thuis pal in de keuken. Paul schrok zich een ongeluk: ‘Wat staat dat hier te doen!?’ Die eerste zomer heb ik nog in de keuken en in de tuin gedraaid, vervolgens palmde ik het tuinhuis in en intussen hebben we een schuur verbouwd tot mijn atelier. Ik heb nu mijn eigen wereld, net zoals Sabia.»

HUMO Jij hebt het intussen ook mooi voor elkaar. Dat lokt ongetwijfeld jaloezie uit bij anderen.

NAESSENS «Ik heb het inderdaad voor elkaar, maar als ik het kan, dan kan een ander het ook. Ik heb diep gezeten, in de jaren van mijn eetverslaving. Ook mijn carrière liep niet zoals ik het wilde. Ik werkte bij VTM als omroepster en presentatrice, maar ik was afhankelijk van anderen: zou men mij wel een programma geven, of mijn contract verlengen? Ik sloeg de krant open op de vacaturepagina’s, maar kwam nergens voor in aanmerking, ik had nooit de vereiste diploma’s. Ik voelde me waardeloos. Maar ik geef nooit op. Nooit! Ik ben blijven zoeken naar een uitweg, en ik heb die gevonden in mijn keramiek en mijn kookboeken. Ik ging wetenschappers interviewen om mijn eetproblemen te verklaren én om betere kookboeken te schrijven, en ik was vertrokken. Mensen verliezen zichzelf soms in zelfbeklag: ‘Waarom heb ik geen geluk? Waarom heb ik geen leuke job?’ Zóék een talent, ontwikkel het.

»Sociale media zijn zéér hard. Mensen die aan het schelden slaan op mijn socialemediakanalen gooi ik eraf. Net zoals mensen die over geld beginnen en mijn rekening maken – pure jaloezie dus. Maar ik heb dat moeten leren. Ik heb lang, té lang, te veel geduld gehad met schelders. Die persoon zal een slechte dag hebben, dacht ik, en dan probeerde ik een constructieve discussie aan te gaan met mensen die me de huid vol scholden. Enkel om de volle lading terug te krijgen. Intussen hou ik me daar niet meer mee bezig.»

HUMO Ben je jaloers in de liefde?

NAESSENS «Ik zou jaloers kunnen zijn, maar Paul geeft me daar nooit aanleiding toe. Ik ben geen flirterig type en Paul evenmin. Maar mocht hij uitzonderlijk veel aandacht geven aan een mooie vrouw op een feestje, dan zou ik vast en zeker jaloers zijn. Als je die jaloezie niet voelt voor je partner, scheelt er iets aan je relatie. Ik heb ze gekend, de koppels met een relatie waarin alles moest kunnen. Maar ik zeg bewust ‘héb gekend’, want al die koppels met een open relatie zijn intussen uit elkaar.»

‘Als Paul en ik de volle maan zien, kussen we. En nee, daar blijft het niet altijd bij. Kussen, eten, oesters, champagne, vrijen: je vóélt toch dat dat allemaal door elkaar loopt.’ Beeld Diego Franssens
‘Als Paul en ik de volle maan zien, kussen we. En nee, daar blijft het niet altijd bij. Kussen, eten, oesters, champagne, vrijen: je vóélt toch dat dat allemaal door elkaar loopt.’Beeld Diego Franssens

IJDELHEID

HUMO Van je 18de tot je 23ste werkte je als fotomodel. Wist je al vroeg dat je mooi was?

NAESSENS «Eerlijk: ik heb me nooit zo lelijk gevoeld als toen. Als ik in Parijs op een casting aankwam en werd gekeurd, met rond me de mooiste meisjes van de hele wereld, voelde ik me niet mooi. Ik zat vol twijfels en was heel erg zoekende. Maar mijn modellentijd was ook een heel mooie periode in mijn leven. Ik reisde de wereld rond, verdiende op een leuke manier geld en stond op eigen benen. Ik ben opgegroeid in een beschermd milieu. Als je dan in Milaan en Parijs kunt gaan werken en vrijgevochten mensen als ontwerpers, fotografen en stylisten ontmoet, dan is dat natuurlijk fantastisch.

»Wij werden als model ook erg verwend: in Japan belandde ik ooit op een privéfeestje van Bruce Willis waar ik me rot heb geamuseerd, na de modeshows in Parijs gingen we met ontwerpers uit in de mooiste clubs. Je kwam waar anderen nooit kwamen. Ik weet nog dat mijn moeder me een heel mooi duur jurkje had gekocht, in wilde zijde, speciaal om uit te gaan in Parijs. Maar toen ik dat jurkje tevoorschijn haalde, zei de ontwerper van Iceberg: ‘Mais bibiche, dat ga je toch niet aandoen?!’ Hij nam me mee naar de showroom, hees me in een lederen broek en een top van Iceberg, en we gingen uit tot vijf uur ’s ochtends. Waarna we de kleren weer netjes in de showroom hingen (lacht). Dat zijn onvergetelijke belevenissen.»

HUMO Toen jij model was, golden Claudia Schiffer en Naomi Campbell als schoonheidsidealen. Bovenaards mooie vrouwen, maar wel puur natuur. Lippen, billen, voor- hoofden, borsten: alles wordt tegenwoordig opgespoten.

NAESSENS «Wat ik zo erg vind: het is zo lelijk. Veel vrouwen verliezen door al die ingrepen hun geloofwaardigheid. Onlangs zat ik op restaurant, en aan weerszijden van me zat een oudere vrouw. De ene was helemaal ‘bewerkt’, de andere was puur natuur. Ik vond die natuurlijke oudere vrouw veel krachtiger, want authentiek. Die bijgewerkte vrouw geloofde ik niet. Ze straalde een zekere tristesse uit.»

HUMO Sluit je een spuitje botox of filler volledig uit?

NAESSENS «Ik vind botox gewoon geen verbetering. Je ziet het altijd. Vrouwen worden nog altijd afgerekend op hun uiterlijk, dat is erg. Ik heb in de televisiewereld genoeg gezien hoe oudere mannelijke schermgezichten konden blijven werken terwijl de vrouwen moesten gaan, vanwege hun leeftijd.

»Ik ben daaraan ontsnapt: ik heb televisie zélf vaarwel gezegd. Ik ben dingen gaan doen die me écht gelukkig maken. Wijlen Lucie Rie was één van ’s werelds bekendste keramistes. Er bestaat een foto van haar als ze al heel oud is: met een verrimpeld, gelukzalig gezicht zit ze achter haar draaischijf. Dat beeld geeft me een rustig gevoel. Ik wil er natuurlijk goed uitzien, maar mijn uiterlijk bepaalt mijn werk niet. Als ik oud en verrimpeld ben, kan ik nog altijd keramiek maken en kookboeken schrijven.»

HEBZUCHT

HUMO Je bent rijk.

NAESSENS «Ik voel me rijk, ik verdien goed. Maar veel geld verdienen heeft nooit op mijn prioriteitenlijstje gestaan. Wel met stip op één: mezelf ontplooien. Mijn grootste rijkdom is dat ik mijn eigen baas ben: ik heb zelf iets gecreëerd en pluk daar de vruchten van. Ik heb ook nog nooit iets gedaan voor het geld. Ik krijg wekelijks één of twee voorstellen om het gezicht van iets te worden, maar ik wimpel alles af. Onlangs bood men mij héél veel geld om een reclamespot op te nemen voor een gezond tussendoortje. Het was een bedrag waarvan ik dacht: wow, shit, met dat geld zou ik dit en dat kunnen doen. Maar het was niet moeilijk om nee te zeggen. Ik denk altijd aan mijn geloofwaardigheid. Waarom zou je een gezond tussendoortje nodig hebben als je gezond eet? Zodra de videocall voorbij was waarin ik nee had gezegd, voelde ik me groeien als mens.»

HUMO Heb je moeten leren onderhandelen, of heb je dat van thuis uit meegekregen, met zelfstandigen als ouders?

NAESSENS «Ik heb dat moeten leren. Eerst moet de samenwerking goed zitten, pas dan praten we over geld. En ik ga nooit onder mijn prijs. Ik kan mijn gezicht en mijn geloofwaardigheid niet zomaar prijsgeven.

»Ten tijde van mijn eerste kookboek zat ik natuurlijk niet in die positie. Ik heb toen echt met mijn bundeltje recepten moeten leuren bij uitgeverijen, niemand wilde mijn idee. Lannoo, dat nu al mijn boeken uitgeeft, liet me zelfs niet langskomen, ik kreeg een mailtje dat ze niet geïnteresseerd waren – ‘De markt is verzadigd.’ Alleen een kleine uitgeverij wilde mijn eerste boek uitgeven. Dat boek werd een succes en ineens mocht ik wel bij alle uitgeverijen binnen, langs de voordeur. Ik zou het geen wraak noemen, dat gevoel, maar het smaakte wél zoet (lacht).»

HUMO Waaraan geef je wel en niet makkelijk geld uit?

NAESSENS «Ik geef makkelijk geld uit aan belevenissen: aan lekker eten en aan reizen. Ik hou ook van mooie kleren, maar die kunnen net zo goed 700 euro als 7 euro kosten. Handtassen interesseren me weinig, juwelen totaal niet.»

'Een fotograaf heeft me ooit een cover aangeboden van een bekend modeblad. Maar dan moest ik wel eerst met hem naar bed.' Beeld Diego Franssens
'Een fotograaf heeft me ooit een cover aangeboden van een bekend modeblad. Maar dan moest ik wel eerst met hem naar bed.'Beeld Diego Franssens

TRAAGHEID

NAESSENS «Traagheid is voor mij geen zonde, eerder een deugd. Ik zou er in ieder geval wat meer van kunnen gebruiken. Ik heb weinig geduld, iets waar ik al vaak voor ben afgestraft in de keramiek. Dan doe ik te snel de oven open en barst de keramiek, of dan zet ik iets te snel in de oven, waardoor het ontploft. Klei heeft me al héél nederig gemaakt (lacht).

»Ik mag dan geen geduld hebben, ik ben wel het perfecte voorbeeld van een laatbloeier: om hier te raken was er een evolutie van 25 jaar nodig.»

HUMO Voor de buitenwereld lijk je een zondagskind.

NAESSENS «Totaal niet. Daarvoor heb ik te hard gewerkt en werk ik nog altijd te hard. Ik geloof ook niet in het concept ‘zondagskind’. Ik heb ooit een jongen gekend met een heel rijke vader. Toen zijn vader stierf, erfde hij miljoenen. Maar die jongen heeft zelfmoord gepleegd, want hij voelde zich mislukt: zijn broer had meer bereikt, zijn vader had altijd torenhoge verwachtingen van hem gehad die hij niet had kunnen waarmaken.

»Weet je, er wordt je eigenlijk niks gegund in dit leven, je moet het zélf doen. Natuurlijk heb ik geluk gehad: dat ik Paul tegenkwam, dat ik net op het juiste moment met mijn boeken kwam. Maar ik heb alle kansen met beide handen gegrepen. Ik ben in mijn leven ook al dieptriest geweest, en daar is niets fout aan. Het is zoals in dat gedicht van Paul Éluard: ‘Adieu tristesse / Bonjour tristesse’, en dan: ‘Tu n’es pas tout à fait la misère’ – een mens is meer dan zijn miserie. Aan verdriet zit ook een mooie kant.»

HUMO In de Bijbelse betekenis betekent traagheid ‘te weinig naar het goede streven’. Volgens mij wil jij écht mensen helpen met je recepten.

NAESSENS «Dat is dé reden waarom ik boeken blijf schrijven, al die mensen die me zeggen: ‘Je hebt mijn leven veranderd. Ik val af en ik eet lekker, ik mág eten. Ik voel me beter.’ Dat is het mooiste dat ik al heb kunnen bereiken: het leven van mensen fundamenteel veranderen. Voor mijn boek ‘Openhartig over eten’ ben ik 27 van die mensen gaan interviewen. Sommigen kregen tranen in de ogen, en dan kon ik het ook niet drooghouden. Ik wéét wat ze hebben meegemaakt. Geen darm- en andere problemen meer hebben, die lijdensweg achter je kunnen laten: dat verandert je als mens. ‘Als voeding je ziek kan maken, kun je het ook gebruiken om weer gezond te worden,’ zegt Hanno Pijl, één van die wetenschappers die me destijds de weg uit mijn ellende wezen. Mijn toegevoegde waarde is dat ik al die wetenschappelijke inzichten in makkelijke, leuke recepten heb gegoten. Het is ook niet dat ik zo vreselijk graag kook. Ik sta niet graag uren in de keuken te zwoegen.»

HUMO Wanneer ben je eigenlijk beginnen te koken?

NAESSENS «Pas toen ik relaties kreeg. Omdat het zo gezellig is, samen tafelen. Liefde gaat wel degelijk door de maag. In het begin kon ik ook niet koken, dus haalde ik plateaus fruits de mer af. Makkelijk: je moet dan niet koken én je kunt heel lang samen aan tafel zitten om al die schaaldieren te kraken en uit te lepelen. Dat heeft iets heel sensueels, hè.»

ONKUISHEID

HUMO Ik hoef de vraag al niet meer te stellen: kan eten erotisch zijn?

NAESSENS «Natuurlijk. Denk aan films als ‘Como agua para chocolate’ of ‘Chocolat’. Ik vind eten sensueel, maar ook romantisch. Zeker aan een mooi gedekte tafel en met mooie muziek erbij. In alles wat ik doe – en dat is wellicht dé rode draad in mijn leven – wil ik ontsnappen aan de banaliteit van het alledaagse.»

HUMO Hoe belangrijk is seksualiteit voor dat welbevinden waar je zo naar streeft?

NAESSENS «Heel belangrijk. Goede seks is voor mij: vrij kunnen zijn bij je partner, jezelf volledig aanvaard voelen, zodat je je volledig kunt géven. Die vrijheid is het mooiste wat je partner jou én jij jezelf kunt schenken.»

HUMO Was je seksualiteit, net zoals je moest zoeken naar het juiste eetpatroon, ook een zoektocht?

NAESSENS «Bij ons thuis werd vroeger zeker niet over seks gesproken. In een gezin in Eeklo in de jaren 80 was dat toch nog taboe. Ik ben destijds aan mijn seksuele ontdekkingstocht begonnen zonder enige handleiding. Ik ben ook nooit met om het even wie het bed ingedoken, onenightstands hebben me nooit geïnteresseerd. In alles wat ik deed, heb ik altijd gezocht naar ‘het allerhoogste’, ook in mijn relaties. Ik heb ook liefdesverdriet gehad, hè – wat goed is: dat zijn levenslessen. Maar ik ben ook altijd opgekomen voor mezelf: evenveel aan mijn trekken komen als mijn partner, ik vond dat maar normaal.»

HUMO Paul en jij kussen graag bij volle maan, vertelde je aan Evi Hanssen op de radio.

NAESSENS «En dat blijft me sindsdien achtervolgen (lacht). Ik hou écht van zulke rituelen. Dus ja, als wij de volle maan zien, kussen we. En nee, daar blijft het niet altijd bij (lacht). Kussen, eten, oesters, champagne, vrijen: je vóélt toch dat dat allemaal door elkaar loopt?»

HUMO Sinds #MeToo denken veel vrouwen na over ervaringen uit hun verleden. Heb jij als jong model grensoverschrijdend gedrag meegemaakt?

NAESSENS «Een fotograaf heeft me ooit een cover aangeboden van een bekend, heel hoog aangeschreven Italiaans modeblad. Die cover zou mijn carrière zeker vooruit hebben geholpen. Maar dan moest ik wel eerst met hem naar bed. Ik heb die mens de deur gewezen. Dat was een natuurlijke reflex, uit zelfbescherming. Had het ermee te maken dat ik was opgegroeid met een broer en als jong meisje een halve jongen was die aan jiujitsu deed? Ik weet het niet, maar ik heb nooit over mijn grenzen laten lopen.

»Ik vind het heel goed dat #MeToo ons doet nadenken over waar die grenzen liggen, maar die grenzen zullen ook altijd persoonlijk zijn. Neem nu dat feestje van Bruce Willis waar ik als jong model een hele nacht heb staan dansen: nadien hoorde ik verhalen, dat die uiteindelijk nog met die in bed was gekropen... Ikzelf lag toen al lang in mijn hotelkamer, alléén. Ik ga zo’n feestje nu niet opnieuw zitten overdenken. Iedereen had zijn idee van ‘fun’. Het lijkt wel alsof we nu met z’n allen dé grens voor iedereen willen vastleggen, maar dat kan niet. Die nuance mis ik te vaak in het MeToo-debat.»

HUMO Het is toch onaanvaardbaar dat een man met macht, zoals die fotograaf, een vrouw een job belooft in ruil voor seks?

NAESSENS «Absoluut, zonder twijfel. Maar die foute mannen zullen er altijd zijn. Natuurlijk is het goed dat daar aandacht voor is. Ik heb het voor alle duidelijkheid ook niet over verkrachting: iemand tot seks dwingen is een misdrijf, zoiets verwoest levens, en wat mij betreft kunnen de straffen voor verkrachters niet zwaar genoeg zijn. Maar denken we nu werkelijk dat we het fenomeen van foute mannen – niet van verkrachters – kunnen uitroeien met regels? Als mannen je een onkies voorstel doen, heb je nog altijd een keuze. Ik zeg niet dat het voor iedereen een makkelijke keuze is – je bént jong en onzeker, en die mannen zíjn compleet fout – maar we moeten meisjes ook weerbaar opvoeden, want wie ingaat op zo’n voorstel gelooft eigenlijk niet dat ze op een correcte manier carrière kan maken.»

HUMO Misschien de intiemste vraag: praten Paul en jij weleens over de dag dat wellicht jij alleen verder zult moeten?

NAESSENS «Als alles volgens de statistieken verloopt, zal Paul inderdaad eerst gaan en blijf ik alleen achter. Maar we hebben een deal gesloten: hij wordt 100 en ik 75. Waarop Paul dan zegt: ‘Heb je al eens goed gekeken naar iemand van 100?’ We maken er dus vooral grappen over.

»Ik denk er soms wel aan. In ieder geval zal ik dankbaar zijn dat ik zo’n liefde heb mogen kennen. Ik ben ook niet van plan om eenzaam weg te kwijnen. Je zielsverwant moeten missen is keihard, dat kan ik me niet eens inbeelden. Maar ik heb wat centen, ik ben creatief, mijn vrijheid zal mijn redding zijn. Misschien open ik wel een atelier waar jonge mensen hout kunnen leren bewerken, of glas blazen of keramiek draaien. En waar ik dan wat keramiekles kom geven.

»Ik heb nog al mijn jeugdvrienden, en samen hebben we een zot plan voor als we écht oud zijn: we leggen al ons geld samen, gaan in een groot huis samenwonen en laten ons verzorgen door een verpleegster. En af en toe mag Willy Sommers komen optreden, als hij dan nog leeft (lacht)

HUMO Moet er voor het zover is nog van alles beleefd worden als koppel? Of moet er net minder?

NAESSENS «Dat is een mooie vraag. Toen mijn vader begon te sukkelen met zijn gezondheid, voelde ik dat ik hem nog van alles wilde zeggen en vragen. Ik ben toen een paar keer alleen met hem gaan eten. Achteraf gezien leken die gesprekken wel interviews, maar daardoor had ik geen vragen meer toen hij stierf. Mijn vader is gestorven in mijn armen, hij is vertrokken terwijl hij in mijn ogen keek en ik in de zijne. Alles tussen ons was gezegd.

»Bij Paul heb ik dat gevoel dat alles is gezegd nú al. Mocht mijn einde naderen, dan zou ik willen dat mijn vrienden nog eens langskomen, en mijn familie. En als het moment daar is, wil ik alleen Paul bij mij.»

Pascale Naessens, ‘Ik eet zo graag’, uitgeverij Lannoo Beeld Naessens
Pascale Naessens, ‘Ik eet zo graag’, uitgeverij LannooBeeld Naessens
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234