striptease'Burning Butterfly'

‘Ik zie geen verschil tussen strippen in de club of in een museum’

Beeld Ruud Janssen

Actrice Annica Muller (29) werkte na haar afstuderen aan de HKU twee jaar in een stripclub. Over haar ervaring maakte ze de voorstelling ‘Burning Butterfly’, dit weekend te zien op Amsterdam Fringe Festival.

Doodstil staat Annica Muller op haar voetstuk: een kratje bier. Beeldschoon en ongenaakbaar, als een marmeren beeld. In dromerig, poëtisch Engels schetst ze de sfeer in stripclub La Luna. Buiten sneeuwt het, maar binnen heerst een tropische hitte. Twee schaars geklede danseressen paraderen heen en weer over de bar ‘als leeuwinnen in de dierentuin’. Aan diezelfde bar zit een groepje bier drinkende mannen. Zodra er een zijn portemonnee trekt, zal een van de danseressen afdalen voor een lapdance.

Tot in de kleinste details vertelt Muller over de club. Het paarse licht, het bordeauxrode behang, de geheime deur naar het kantoor dat achter dat behang schuilgaat. Muller (29) kent die details persoonlijk, want ooit was ze een van die danseressen. Na haar afstuderen aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht (HKU) in 2015 werkte ze twee jaar als stripteasedanseres. Over haar ervaringen, en die van een aantal anonieme ex-collega's, maakte ze de solo ‘Burning Butterfly’ (Butterfly was in de club haar artiestennaam). Nu vertelt ze erover op een Amsterdams terras.

- Van de theaterschool naar de wereld van striptease en lapdance, dat is nogal een stap.

MULLER «Vind je? Voor mij lopen die werelden vrij organisch door elkaar. Ik ben opgegroeid om de hoek van de Wallen, praktisch tussen de sekswerkers. Ik vond dat geen beangstigende wereld, en ik heb er dan ook geen moreel oordeel over. Ik was er vooral heel nieuwsgierig naar. In mijn werk als theatermaker ben ik ook altijd gefascineerd door sensualiteit en seksualiteit.

»In het derde jaar van mijn opleiding ben ik op paaldansles gegaan, met de hoop dat ik daarmee een beetje geld kon verdienen. Maar er bestond toen nog geen professionele paaldansscene. Je kon eigenlijk geen paaldanseres worden in een club; het dichtst in de buurt kwam strippen. Dat was natuurlijk wel next level, maar ik heb toen toch gesolliciteerd. Ook omdat ik het een interessante ervaring vond als actrice. Het is natuurlijk ook een rol die je speelt.

- Maar een sexy toneelsolo opvoeren is van een andere orde dan strippen voor betalende klanten, lijkt me.

MULLER «Ik vind dat niet per se anders. De omgeving is anders, maar ik ben dezelfde: hoe ik kijk, en me beweeg en uitkleed. Ik heb ook gestript in een performance van Tino Sehgal in het Stedelijk. Toen deed ik overdag in het museum precies hetzelfde als ’s avonds in de bar. Is het dan kunst als ik het in een museum doe, en in een nachtclub niet? Dat onderscheid fascineert me, want ik zie dat niet zo. Ook in de club kon ik soms het gevoel hebben dat wat ik deed, kunst was.»

Beeld Ruud Janssen

- Het lijkt me dat het doel van de performance wel enig verschil maakt.

MULLER «Voor mij was het doel in eerste instantie hetzelfde: mijn lichaam inzetten om de toeschouwer een bijzondere ervaring te bieden. Het voelde goed om de mannen in de club aandacht te geven, erkenning, een vorm van liefde misschien zelfs.»

- Misschien ben ik cynisch, maar ik betwijfel toch of mannen in zulke clubs op zoek zijn naar liefde. Ik zou denken dat ze daar voor iets anders komen.

MULLER «Waarvoor dan?»

- Om opgegeild te worden door een sexy, halfnaakte vrouw, met wellicht een kleine kans op meer, om daar dan later, alleen in bed, nog even uitgebreid aan terug te denken.

MULLER «Het zal je verbazen, maar dat is echt de minderheid. En zelfs daar geldt, denk ik: het seksuele voert misschien de boventoon, maar eronder zit een honger naar liefde, naar gezien en bevestigd worden. Het gebeurt vaak genoeg dat een man verliefd wordt op een danseres; er zijn er die in de club een maandsalaris uitgeven. Ik voelde vaak sympathie voor hen, en begrip.»

In haar solo vertelt Muller smakelijk over haar eerste avond in La Luna (de naam is verzonnen, de echte naam van de club vertelt ze liever niet). Ze kleedt zich als een schoolmeisje: rokje, kniekousen, blokhakken. 

MULLER «Die look leek me sexy, maar ik werd echt uitgelachen door de andere meiden daar. Mijn rok was véél te lang en ik had zelfs een echte blouse aan, terwijl niemand daar een blouse draagt. Thuis had ik eindeloos YouTube-tutorials gekeken en in mijn eentje geoefend met een stoel. Maar ter plekke bleek dat je danst aan de bar. Je loopt erop, klanten zitten eraan, en als ze een lapdance willen laat je je zakken, en dans je tussen de klant en de bar. Dat had ik dus totáál niet geoefend.»

- En toen?

MULLER «Ik stond daar aan de zijkant trillend als een rietje te kijken en te denken: o, mijn god, zo meteen ben ik aan de beurt. Toen werd ik aangesproken door een oudere Amerikaanse man, die vroeg wat ik daar deed. Vervolgens wilde hij perse dat ik mijn allereerste lapdance ooit aan hem zou geven. Dat heb ik gedaan. Het was een gigantisch geklungel.»

- Wat vond je van die man?

MULLER «Ik vond hem intrigerend. Hij plaatste mij op een voetstuk, en wilde enorm graag mijn affectie ontvangen. Daardoor vond ik het heel gemakkelijk om hem die te geven.»

- Je solo heet ‘Burning Butterfly’: het avontuur liep niet goed af. Wat ging er mis?

MULLER «Ik was uiteindelijk veel te gevoelig voor die omgeving. Ik liet over mijn grenzen gaan: wat als een man de hele avond zijn hand op je kont wil leggen? Of je borsten aan wil raken? Vooraf dacht ik dat de regels er helder zouden zijn: dit mag wel, dit niet, punt. Maar er was een enorm grijs gebied, met drie managers die er allemaal een andere richtlijn op na hielden. Het blijkt bovendien de sport van zo ongeveer elke man die daar komt om te kijken of ze over je grenzen kunnen gaan. Als zo’n man zich dan afgewezen voelt, kan de sfeer razendsnel omslaan. Het ene moment ben je een engel, dan opeens een geldbeluste hoer. Ik begon daar best onschuldig en naïef, maar werd gaandeweg steeds harder, en dronk en blowde te veel.»

Annica Muller in ‘Peepshow Palace’.Beeld Ruud Janssen

- Ben je ooit in een gevaarlijke situatie beland?

MULLER «In de voorstelling zitten een paar momenten die naar gevaarlijk neigen. Eén keer was er een man, van wie ik intuïtief voelde: jij bent evil. Die wilde per se een lapdance van mij. Ik twijfelde, maar deed het toch. Toen ik me omdraaide en hem in de ogen keek had hij een heel duistere blik, bijna zwart. Toen besefte ik: jij wil mij pijn doen. En precies op dat moment kneep hij keihard in mijn tieten.

»Ik heb hem een mep verkocht en de andere vrouwen erbij gehaald. Dan wordt zo’n man wel even terug de hoek in geblaft. Met de vrouwen onder elkaar, dat voelde altijd heel veilig.»

- En die managers, zijn die er eigenlijk niet om de vrouwen te beschermen?

MULLER «Te weinig. Er werken daar vijftig vrouwen en dat zijn allemaal zzp’ers, die runnen hun eigen toko. Het geld dat ze verdienen met dansen is voor hen, en hun aanwezigheid stimuleert de drankomzet. De twee werelden werken samen, is het idee. Ondertussen heb je als vrouw wel allerlei verplichtingen, maar heel weinig rechten. Je staat er behoorlijk alleen voor.»

- Uit je solo blijkt dat je een poging deed de vrouwen beter te organiseren.

MULLER «Het zou veel beter zijn als de vrouwen gezamenlijk de regels bepaalden. Maar veel vrouwen waren bezorgd om hun positie: ze hebben kinderen, of schulden, en ze willen hun baan niet kwijtraken. We werden ook opzettelijk tegen elkaar uitgespeeld, het was verdeel en heers. Toen ik dat probeerde aan te kaarten, viel dat niet lekker bij de managers. Uiteindelijk heb ik mijn spullen gepakt. En dat was goed, want ik zat er behoorlijk doorheen.»

- Heb je er spijt van?

MULLER «Nee, dat niet. Ik had een intrinsieke wens om dit te doen, daardoor was het ergens onvermijdelijk, en in die zin ook goed, ondanks de problemen die ik kreeg. Maar wat heel erg hielp is dat ik achteraf deze solo heb kunnen maken. Zo heb ik het strippen alsnog kunnen transformeren tot kunst.»

(VK)

Burning Butterfly XL speelt op 4 en 5/9 vier keer op het Amsterdam Fringe Festival. Tournee in 2021. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234