In 'Andy op patrouille' op VTM bleek Andy Peelman veel meer agent dan reportagemaker

Papierwerk is voor een flik wat water is voor een eend: verplicht te doorwaden bij de broodwinning. Wij zullen dus maar meteen onze administratie op orde brengen: Andy Peelman is 1) een échte politieman in de zone Brussel, 2) een fictieve politieman in het Vlaamse televisiegoud dat u kent als ‘De buurtpolitie’, en 3) een tijdelijke politieman die in het nagelnieuwe ‘Andy op patrouille’ ordediensten over de hele wereld vervoegt.

Voor de eerste aflevering zakte Peelman af naar de Bible Belt van Amerika, in het midden van de staat Mississippi. Een zanderig Gomorra waar op de schoorsteenmantel van de sheriff foto’s van John Wayne prijken, waar ‘In God We Trust’ op de combi’s kleeft en waar de tijd is blijven stilstaan: alcohol is illegaal, en in de rechtszaal wappert een vlag van de Confederatie, ook al leven daar veel Afro-Amerikanen. Niet dat Andy daar veel over op te merken had: hij was te druk bezig met vol ontzag naar zijn buikige partner Jimmy te turen. Zelfs voor een wetsdienaar liep hij bewonderenswaardig in de pas.

Dat Andy, zoals hij zelf zegt, ‘een politieman in hart en nieren’ is, had wel zijn voordelen: hij mocht overal mee, en terwijl Tom Waes in soortgelijke situaties met wantrouwen wordt begroet – alles wat ruikt naar een kritische, laat staan agnostische attitude, wordt in Mississippi platgestampt als een ratelslang – werd Andy meteen in de armen gesloten. Hij kreeg een tandenstoker tussen de lippen, een groot pistool in de handen en moest zelfs even aan de slag met iets wat leek op een kleine raketwerper. Tussendoor mocht hij dronken automobilisten vatten (‘mind-blowing,’ heette dat) en diep in de ogen staren van de pijnstillersepidemie die in Amerika huishoudt.

Je had er enige fantasie voor nodig, maar in die verhalen op de achtergrond viel het meest te rapen. Er werd een grootschalige raid georganiseerd tegen ‘illegale drankstokers’, die in hun krot amper één plastic flesje moonshine hadden staan. Enkele zwarten werden van de weg gehaald. Als die gelaten opmerkten dat ‘wiet en alcohol het enige is wat we hier hebben’, raakte Andy niet verder dan: ‘Ja, maar het is verboden, meneer.’ Nog schrijnender was een blanke vrouw die tegen een andere auto was gecrasht. ‘Ik wil gewoon niks meer voelen,’ zei ze, ‘dit leven is een eindeloze aaneenschakeling van ellende.’ De voice-over klonk weinig overtuigend: ‘Je kunt alleen maar hopen dat dit dieptepunt de start is van een nieuw leven.’ Tja.

Op een plaats die evenveel miserie als alcohol ademde, koos Andy voor bewondering als leidraad. Maar in de beste scène zat hij wel samen met zijn Jimmy tranen te verpinken in een troosteloze roadside diner. Dat vind ik dan weer hoopvol.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234