In de biechtstoel met Fleetwood Mac: 'Telkens als ik 'Go Your Own Way' moest zingen, wilde ik Lindsey de kop inslaan'

Veel grotere rocklegendes dan Mick Fleetwood vind je niet snel. Hij leende de helft van zijn naam aan de band die hij in 1967 oprichtte en is het enige lid dat de afgelopen 52 jaar altijd deel uitmaakte van de groep. Op zijn 71ste begint de drummer met Fleetwood Mac aan een Europese tournee die hem onder meer langs Werchter en Pinkpop voert.


Lees en beluister ook: De geschiedenis van Fleetwood Mac in tien songs

'Wat er ook allemaal is gebeurd, het is het allemaal waard geweest'

De geschiedenis van Fleetwood Mac leest als een goedkope roman vol seks, drugs en trieste ruzies. Zoveel groepen zijn er niet in de muziekgeschiedenis die hun beste en bekendste plaat, ‘Rumours’ uit 1977, hebben gemaakt op een moment dat de leden elkaar bijna naar het leven stonden en die al hun amoureuze problemen ook duidelijk neerschreven in onsterfelijke songs als ‘Go Your Own Way’ en ‘Dreams’.

In de decennia die volgden, bleef Fleetwood Mac een kruitvat dat constant op ontploffen stond, en net toen de rust finaal neergedaald leek, werd frontman Lindsey Buckingham op straat gezet. Het megatalent dat Fleetwood Mac met ‘Rumours’ een supersterrenstatus bezorgde en dat ook na de verrassende comeback in 1997 de touwtjes strak in handen hield, werd vorig jaar in april bedankt voor bewezen diensten. Mick Fleetwood liet hem weten dat hijzelf, Stevie Nicks, Christine McVie en John McVie niet meer zaten te wachten op hun opperhoofd.

Buckingham vertelde in oktober aan Rolling Stone dat hij de boodschap had gekregen dat ‘Stevie nooit nog met jou op een podium wil staan’, omdat hij zich respectloos zou hebben gedragen toen zij een speech gaf op een concert voor het goede doel. Volgens hem had Nicks een ultimatum gesteld aan de rest: ‘Hij of ik.’ Buckingham spande een proces aan tegen de groep, maar in december werd bekend dat er een akkoord was gesloten – wat wellicht verklaart waarom Fleetwood niet echt op de zaak wil ingaan. ‘We hebben het overleefd. Niemand van de band zal zeggen dat dit zomaar van ons afglijdt, maar we hebben er twee geweldige nieuwe leden bij gekregen, met wie het klikt. We kijken alleen maar vooruit.’

Die nieuwe leden zijn Mike Campbell, ooit gitarist bij Tom Petty and the Heartbreakers, en Neil Finn, ex-frontman van Crowded House. De toekomst is een tournee door Europa, die ze donderdag aftrappen in Berlijn. Zaterdag staat Fleetwood Mac als headliner op Werchter Boutique, maandag als afsluiter op het jubilerende Pinkpop en een paar dagen later vullen ze het Wembley-stadion twee keer. ‘De band komt hier sterker uit’, zegt Fleetwood optimistisch. ‘Let maar op. Ik ben geen fatalist. Uiteindelijk vind je altijd een manier om er beter uit te komen, en dat is nu ook weer gelukt. Ik ben zo ontzettend trots op deze nieuwe bezetting. Ik krijg al kippenvel als ik erover praat.’

'Telkens als ik 'Go Your Own Way' moest zingen, wilde ik Lindsey de kop inslaan'

HUMO Nochtans: toen Fleetwood Mac eind jaren 80 een eerste keer verder moest zonder Lindsey Buckingham, werd dat niet echt een succes.

Mick Fleetwood «Ach, zo erg was het niet. Alleen waren die twee vervangers destijds (Billy Burnette en Rick Vito, red.) het niet gewoon om in een grote band als Fleetwood Mac te spelen. Maar voor mij was dat helemaal geen vervelende periode, hoor: ook toen had ik heel veel plezier. Ik denk dat drummers sowieso meer doorzetters zijn. Ik kan ook niet anders. Fleetwood Mac is al meer dan vijftig jaar mijn leven, mijn alles. Als een bandlid vertrekt, haal ik even diep adem, zet ik mijn drumstel op en speel ik weer verder. Dat heb ik altijd zo gedaan. Het is een soort overlevingsmechanisme dat telkens weer goed uitpakt.

»Maar ik geef wel toe dat we bij de eerste repetitie zonder Lindsey even niet wisten wat we moesten doen (lacht). Lindsey was de leider, de man die precies wist wat Fleetwood Mac nodig had. We hebben ons zelfs even de vraag gesteld of we wel wilden doorgaan. We hadden evengoed kunnen beslissen om er echt het bijltje bij neer te gooien. Maar niemand wilde dat echt. Ik zeker niet: ik wil altijd door met Fleetwood Mac.»

HUMO Dat gitarist Mike Campbell erbij is gekomen, snapt iedereen wel. Stevie Nicks en Tom Petty waren goede vrienden, en zijn sound past perfect bij Fleetwood Mac.

Fleetwood «Mike is absoluut geweldig. Hij gaf de songs van Tom en het geluid van The Heartbreakers kleur en een smoel. Ik heb Tom maar vaag gekend, maar Steve Ferrone (drummer bij The Heartbreakers) ken ik al heel lang. Hij verzekerde mij: ‘Mick, je moet Mike bij de band halen. Die man kan echt alles.’ Hij blijkt volledig gelijk te hebben gehad.»

HUMO Daarnaast haalde je ook de meest succesvolle singer-songwriter van Nieuw-Zeeland binnen: Neil Finn van Crowded House, die ook in Europa erg bekend is.

Fleetwood «Dat is een lang verhaal. Alles begon bij de song ‘Don’t Dream It’s Over’, die grote hit die Neil met Crowded House heeft gehad. Dat nummer kwam (halverwege de jaren 80, red.) uit toen ik het op persoonlijk vlak heel moeilijk had. Neil bracht exact onder woorden hoe ik mij voelde en daarom ben ik die song nooit meer vergeten. Toen ik hem tijdens een awardceremonie in Nieuw-Zeeland tegen het lijf liep, zijn we aan de praat geraakt en ik heb hem toen mijn diensten als drummer aangeboden. Uiteindelijk heb ik meegespeeld op drie nummers van ‘Lightsleeper’ (de soloplaat van Finn uit 2018) en na de laatste Fleetwood Mac-tour nam hij contact met mij op. Ik ben naar Auckland gegaan en heb daar zes weken met hem en zijn familie gespendeerd. Toen wist nog niemand wat er ging gebeuren. Na het vertrek van Lindsey hebben we een aantal mensen – van wie ik de namen niet ga noemen – uitgeprobeerd, maar Neils naam zat altijd in mijn achterhoofd. Uiteindelijk besprak ik mijn idee met Stevie en zij zei meteen: ‘Ja, dat moeten we doen.’ We hebben toen iedereen, inclusief Neil en Mike, naar Hawaï laten vliegen en daar hebben we voor het eerst gerepeteerd. Er hing meteen magie in de lucht. Neil is een enorme fan van ‘Rumours’ en tijdens de repetities wilde hij alles weten. Vooral over hoe die plaat tot stand was gekomen, wat in de groep speelde op dat moment.»

HUMO Daar zijn wij ook wel benieuwd naar.

Fleetwood (lacht) «Ik denk dat het voor een deel ook ons succes verklaart. Op een manier zijn wij altijd veel te open en eerlijk geweest over ons privéleven, over zaken waar niemand iets van af moet weten. Eigenlijk waren we naïef: die songs waren directe persoonlijke berichten van de bandleden aan elkaar, en we hadden niet gedacht dat die gevoelens door het grote publiek zouden worden opgepikt. Maar daardoor slaan songs als ‘Go Your Own Way’ of ‘Dreams’ ook vandaag nog altijd aan: het zijn nummers over mensen die niet perfect zijn, die verkeerde dingen doen, en luisteraars herkennen zich daarin.»

HUMO Los van alle amoureuze strubbelingen tussen de groepsleden onderling, kampte zowat iedereen in die tijd ook nog eens met een flink drugsprobleem.

Fleetwood «We waren bij de opnames van ‘Rumours’ vaak bezig tot zes uur ’s ochtends. Althans, Lindsey en Richard (Dashut, producer van de plaat; red.) gingen door tot in de vroege uurtjes. John en ik waren vooral aanwezig – we liepen lallend door de studio of lagen totaal lam op de grond. Ik stond om tien uur ’s ochtends gewoon weer voor de deur van een pub om een afzakkertje te halen en om twee uur ’s middags rolde ik totaal van de wereld m’n bed in.»

HUMO Er was niet alleen de alcohol: zoals je in je autobiografie schreef, is ‘Rumours’ opgenomen ‘terwijl er in elke kamer van de studio wit poeder van de muur afsloeg’.

Fleetwood «Cocaïne was toen overal. Ook mensen die in een bank werkten, gebruikten het zonder nadenken. Persoonlijk kon ik ook functioneren als ik gesnoven had, maar ik ben tegelijk blij dat ik nooit drugs heb genomen die schadelijker zijn. Ik weet zelfs niet waarom, maar het is altijd bij cocaïne, bier en whiskey gebleven. Ik ben ook dankbaar dat dat we onze muziek niet om zeep geholpen hebben terwijl wij eronder doorgingen. En eerlijk gezegd: er zijn momenten geweest dat het niet veel scheelde.»

HUMO Het werd nog erger toen jullie in 1979 de dubbelaar ‘Tusk’ opnamen.

Fleetwood «Dat kwam ook omdat we ineens allemaal miljonair waren. Er waren geen grenzen meer. We mochten ongelimiteerd gebruikmaken van de beste catering in de stad en dat deden we dus ook. Elke dag kwamen bestelwagentjes vol peperdure champagne, kaviaar en ander exotisch voedsel voorrijden. Het ging zelfs zover dat we op een dag opeens John kwijt waren. We hadden echt geen idee waar hij uithing. Achteraf bleek hij ergens op zijn boot op de oceaan te dobberen.

'Na het afscheid van Lindsey hadden we het bijltje er evengoed bij kunnen neergooien, maar niemand wilde dat echt. Ik zeker niet: ik wil altijd door met Fleetwood Mac' Mick Fleetwood

»Als wij naar het vliegveld moesten, stonden er tien limousines klaar voor de ingang van het hotel – ook al lag dat vliegveld nog geen drie kilometer van het hotel af. We leken Led Zeppelin wel, het sloeg helemaal nergens op. Het ergste is dat ik in die tijd ook nog eens de manager van de groep was. (Heft zijn armen op) Mijn god, hoe dom kun je zijn? Ik was een makkelijk slachtoffer voor elke snelle zakenjongen met slechte bedoelingen, laten we het daar maar op houden.»


Gegokt en gewonnen

HUMO Even terug naar vandaag dan. Blijven Finn en Campbell lid van de groep?

Fleetwood «Ze zijn sinds vorig jaar gewoon een onderdeel van de geschiedenis van Fleetwood Mac. Zo simpel is het. Met hen erbij zijn wij in staat om nieuwe dingen te doen en oude dingen weer op te pikken. Als drummer merk ik dat meteen. Alles is een beetje nieuw. De timing, de sound… Mike en Neil dagen mij uit om mijn oude drumpartijen te overdenken. We hebben ze niet binnengehaald om te imiteren wat we jarenlang hebben gedaan. Zij hebben allebei zo enorm veel talent en we geven ze ook de vrijheid om hun eigen inbreng te leveren. Het was een gok, maar wel één die enorm goed heeft uitgepakt.»

HUMO Klopt het dat zij erop stonden dat er ook songs gespeeld zouden worden uit de periode vóór Lindsey Buckingham en Stevie Nicks bij Fleetwood Mac kwamen?

Fleetwood «Ja, en ik vind het geweldig. Jarenlang hebben we live nauwelijks nummers gebracht uit de platen die we voor 1975 hebben gemaakt. Alle concerten waren gevormd naar de stemmen van Lindsey en Stevie. Maar Mike en Neil denken daar heel anders over. Ik ben nog altijd erg trots op mijn drumwerk op een aantal oude platen, zoals ons debuut ‘Then Play On’ (1969), ‘Kiln House’ (1970) en vooral ‘Bare Trees’ (1972). Ook die songs liggen mij na aan het hart.»

HUMO Ik heb niet het idee dat je echt veel tranen hebt gelaten om het vertrek van Lindsey.

Fleetwood «Dat zie je dan toch verkeerd. De scheiding met Lindsey was dit keer erg emotioneel. Ik zal hem altijd op handen dragen om wat hij met en voor Fleetwood Mac heeft gedaan. Niemand van ons heeft dit gewild, maar het was een beslissing die gemaakt moest worden. Ik wil niet ingaan op de details, maar het was nodig om de toekomst van de band te veilig te stellen.»

HUMO Jij speelt al meer dan vijftig jaar bij deze groep. Hoe voelt het dan om op je 71ste een tournee te doen langs de grootste festivals van Europa?

Fleetwood «Het is een cliché, maar de cirkel is rond. John (McVie, bassist, en samen met Fleetwood de enige die er sinds het begin bij is, red.) en ik hebben zoveel meegemaakt samen, we waren er in goede en in slechte tijden. Het was niet altijd een gelukkige reis, en ik heb vaak gedacht: als ik een singer-songwriter was geweest, had ik er wellicht al veel eerder een punt achter gezet. Maar wat er ook is gebeurd, het is het allemaal waard geweest. En het is een mirakel dat we er nog altijd zijn.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234