null Beeld

In de naam van de vader: de zaak-baby D.

Heeft een biologische vader wat in de pap te brokken over een kind dat hij bij een draagmoeder heeft verwekt? Dat is de vraag waarover specialisten in het personen- en familierecht de komende decennia in beleefde traktaten zullen bakkeleien, met af en toe een naschrift van een eerbiedwaardige professor in het internationale privaatrecht of het jeugdrecht. 'Baby D.' zullen ze de zaak noemen, of baby Donna, naar een klein Vlaams meisje dat geboren werd in februari 2005.

Redactie

'Soms denk ik: ik ga haar gewoon halen'

Maar zijn dochter héét helemaal niet Donna, zegt Bart Philtjens, van wie een DNA-test vorige week uitwees dat hij de biologische vader is. Ze heet Valentina. En voor hem is het heel duidelijk: já, hij heeft daar wat over te zeggen. Dat hij zijn dochter eindelijk bij zich wil, en wel nu, maintenant, heute godverdomme.

Hoe verandert een droom in een nachtmerrie, en vervolgens in een cause célèbre, een drassige juridische stellingenoorlog aan weerszijden van de Belgisch-Nederlandse grens? Bij Bart en Geertrui begon het met een kinderwens.


Bart «We hadden fertiliteitscentra afgedweild, de mogelijkheid onderzocht om samen kinderen te krijgen. Dat ging niet meer lukken, volgens de dokters: ze gaven Geertrui maar twee procent kans.»


Geertrui « En dat was dan ná een operatie, en hormonenbehandelingen enzovoort. Dat risico wilden we niet nemen.»


Bart « Toen hebben we adoptie overwogen, pleegouderschap, maar we hebben uiteindelijk toch voor een draagmoeder gekozen: omdat ik dan biologisch de vader zou zijn.»


Geertrui « Ik heb al vier kinderen uit een vorige relatie. Maar Bart wilde ook een kind van zichzelf.»


Bart « We zijn bij An Blomme terechtgekomen via internet.»


HUMO Wat wist u over haar?

Bart « We hebben een aantal gesprekken gevoerd, en we hadden allebei een goed gevoel bij haar. Ze had drie kinderen, ze leek me niet alcoholverslaafd of zo (lachje), ze rookte niet. Ze leek me de perfecte keuze.»


HUMO Hebt u gevraagd waarom ze draagmoeder wilde zijn?

Geertrui « Ja, verschillende keren - omdat ik dat zelf niet zou kunnen! Als ik een kind zou dragen, daar mocht niemand aankomen! Ik begréép het niet, maar zij zei: 'Ik wil mensen helpen, ik doe het uit liefde voor de mensen.'

» We hebben ook gevraagd wat haar man daarvan vond. Ik vond dat niet evident, menselijk gezien. Maar algauw dachten wij allebei: ...»


Bart (vult aan) « 't Is raar, maar misschien zíjn die mensen wel zo.»


Geertrui « We geloofden het omdat we het wílden geloven, denk ik.»


HUMO U had geen enkel voorgevoel dat het mis kon gaan?

Bart « Op dat moment niet. Anders hadden we het nooit gedaan.»


Geertrui « Toen we buitenkwamen, heb ik tegen Bart gezegd: zo iemand vinden we nooit meer. Lachend, opgewekt, met drie gezonde kinderen.»


HUMO Dacht u dat er financiële motieven in het spel waren?

Bart « Nee. Ze leefden in een normaal, deftig huis. Haar man werkte in een tegelbedrijf, klopte heel veel uren. Ze hadden een auto, een motor, een buitenverblijf aan zee - enfin, een stacaravan op een camping, maar toch: het leek me niet dat ze dringend geld nodig hadden.»


Geertrui « Dat hebben we meteen gezegd: het was niet onze bedoeling te betalen voor een kind. Uiteraard moesten al haar kosten vergoed worden, doktersbezoeken en zo. Maar op een gegeven moment begonnen we wel te voelen dat het dáárom ging. Ze moest altijd iets extra's hebben. Een klein bedragje hier, honderd euro daar. Dat irriteerde ons. Tot Bart zei: stop


Bart « We hadden ook een afspraak gemaakt over de bevalling, maar opeens voldeed die niet meer voor haar. Het was de bedoeling dat we met z'n drieën naar Frankrijk zouden gaan om daar anoniem te bevallen.»

Zo'n anonieme bevalling is een beproefd middel bij draagmoederschappen en ongewenste zwangerschappen. Op het geboortecertificaat staat de naam van de moeder níét; dat maakt het een stuk makkelijker een kind te erkennen dat niet van jou is en bespaart een hoop administratieve rompslomp.


Bart « Voor ons was dat perfect: zo konden we het kind in het ziekenhuis meteen op mijn naam zetten. Maar opeens, ergens in de zesde of zevende maand, wilde zij in België bevallen, met haar eigen gynaecoloog.

» Ik heb gezegd: de afspraak was dat we anoniem zouden bevallen. Toen zei ze: oké, maar dan moet mijn hele familie op jullie kosten op hotel in Rijsel. Ik zei: daar doe ik niet aan mee. Stel dat er complicaties zijn en ze moet een week in het ziekenhuis blijven: dan moet ik opdraaien voor die extra hotelkosten.»


Geertrui « Je voelde dat ze altijd méér wilde. Ik denk dat ze toen al contact had met andere wensouders.»


HUMO Ze stuurde aan op een conflict?

Geertrui « Ik denk het wel.

» Er waren al wat wrevels geweest, maar nog geen echt conflict. Tot ze zei dat ze een miskraam had gehad, in de zevende maand. Een paar seconden tintelt je hele lijf. Je bent in shock. Maar meteen daarna dacht ik: ik geloof haar niet. Ik heb toen naar 'Telefacts' gebeld. Zij hadden ons ooit gevraagd het hele proces van een draagmoederschap te mogen volgen. Daar hadden we toen voor bedankt, maar op dat moment heb ik ze gebeld: ik heb jullie nú nodig.

» 'Telefacts' is voor haar deur gaan staan met een geblindeerde wagen, en ze hebben haar gefilmd. Lachend met de postbode. En: zwanger. Aan de ene kant waren we heel blij, aan de andere kant wisten we: er is iets mis.»


HUMO Heb je haar daarmee geconfronteerd?

Geertrui « Ja. Ze zei dat ze al te gehecht was aan het kind, dat ze het niet meer wilde afstaan. En vervolgens zei ze dat het kind niet van Bart was, maar van haar eigen man.»


Bart « Dat hebben we nooit geloofd, hoewel ze er alles aan gedaan heeft om ons te doen twijfelen.

» Het was een laagtechnologische bevruchting. Dan moet je afspraken maken met een draagmoeder dat ze gedurende een aantal weken geen seksuele betrekkingen heeft met haar man - precies om te vermijden dat er achteraf onduidelijkheid ontstaat over het vaderschap. Zij heeft gezegd dat ze zich daar niet aan gehouden had, en dat het kind van hem was. Dan twijfel je wel even, maar ergens ben ik ervan overtuigd gebleven dat het mijn kind was.

» Nu blijkt dus dat ik daar gelijk in had.»


HUMO Heeft ze jullie ooit gezegd: voor tienduizend of vijftienduizend euro is het kind voor jullie?

Geertrui « Nooit.

» Ik heb haar nog één keer gebeld. Een héle lange telefoon was dat. Ze had ons toen net verteld van die miskraam, maar ik was bíjna zeker dat ze met andere mensen aan het onderhandelen was. Dat heeft ze toen ontkend. Ik heb eigenlijk een uur aan de telefoon zitten smeken, dat is het woord.»

(rw)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234