In de pub met Liam Gallagher: één Guinness, twee rum-cola's en vijfendertig fucks, aub!

Met zijn eerste soloplaat ‘As You Were’ bereikte hij de eerste plaats in de Britse hitlijsten en – nog belangrijker – was hij succesvoller dan zijn broer. De Liam Gallagher die binnenkort in de Ancienne Belgique het podium opstapt, zal dus weer de arrogante frontman van de grote dagen zijn. ‘Nee, ik zit niet te wachten op een reünie van Oasis. Ik heb die in tegenstelling tot Noel niet nodig.’

'Ik heb Oasis niet meer nodig, want ik heb andere plannen. Ik ga iedereen in de zeik zetten'

Gene, de 16-jarige zoon van Liam, die even zijn school heeft gepauzeerd om samen met zijn vader te toeren, stapt het podium op om de tamboerijn en de maracas voor zijn vader klaar te leggen, en de eerste aanmoedigingen in ontvangst te nemen. De lichten gaan uit. Backstage staat Liams band te wachten om door de zanger naar het podium te worden geleid. Hij komt uit zijn kleedkamer aan de zijde van Debbie Gwyther, zijn vriendin en manager, met een rusteloze blik in de ogen. Liam wordt nooit nerveus maar vlak voor een optreden is het enige wat hij kan denken: ‘Zal mijn stem het volhouden?’ Een gebrul stijgt op uit het publiek. De eerste tonen van ‘Fuckin’ in the Bushes’ weerklinken, Liam en Gwyther geven elkaar een knuffel en dan stapt hij het podium op, herenigd met zijn fans. ‘Liam! Liam! Liam! Liam!’ Ze zijn er weer.

Anderhalf uur later begeeft Peggy Gallagher zich naar de backstage van de Manchester Arena: haar jongste zoon heeft net het grootste optreden uit zijn solocarrière gegeven. In de kleedkamer ziet ze hoe Liam zijn voorraadje Guinness aanspreekt, nadat hij zich wekenlang als een engel heeft gedragen. Het was de eerste keer dat ze hem zag optreden sinds Oasis en ze zegt hem dat het uitstekend klonk. ‘Het was mooi om je weer op een podium te zien en het volk te zien bespelen.’ Intussen stromen de 21.000 gasten langzaam naar buiten, sommigen terwijl ze het refrein van ‘Slide Away’ lopen te zingen.

Het is eind december, het einde van een bejubelde tournee, waarin Liam zichzelf opnieuw heeft getoond als een artiest die thuishoort op de grootste podia. De arena’s die hij gemist heeft toen hij in Beady Eye zat, de groep met voormalige Oasis-leden Andy Bell, Gem Archer en Chris Sharrock (van wie de laatste twee nu in High Flying Birds van broer Noel zitten). Beady Eye bracht live vooral eigen songs en maar een paar nummers van Oasis: meteen de reden waarom ze nooit geboekt werden voor de echt grote zalen. Maar Liam heeft zijn les geleerd. De setlist van vanavond bevatte de beste nummers van ‘As You Were’, zijn eerste soloplaat, maar bestond vooral uit de bekendste anthems van Oasis: hij eindigde met ‘Wonderwall’ en ‘Live Forever’, begeleid door Bonehead, de ex-gitarist van Oasis. Eindelijk lijkt hij tot een belangrijk besef gekomen. Als je de grootste zalen wilt vullen, moet je de grootste songs spelen. En als je wil dat mensen meezingen, moet je nummers brengen waarvan ze de tekst kennen.

Twee dagen later wandelt Liam binnen in een restaurant in Londen om te praten, maar hij zegt meteen dat de sfeer niet goed zit. ‘Te veel mensen rond ons die kerst zitten te vieren, daar kan ik niet tegen.’ Hij knikt naar buiten en gaat weg, terwijl ik al mijn spullen haastig bij elkaar raap. Even later zitten we in een hoekje van een rustig café enkele straten verder, een plek – zo vertel ik hem – waar The Kinks-frontman Ray Davies ooit is weggelopen tijdens een interview. ‘Ik zie Ray af en toe wel eens,’ antwoordt hij. ‘Soms zegt hij vriendelijk hallo, soms kijkt hij volledig door mij heen. Maar ik vind het niet erg om genegeerd te worden door Ray Davies.’ Liam bestelt ananassap en begint te praten over de afgelopen maanden, een tijd die hij op dezelfde hoogte zet als ‘de gouden periode van Oasis’. ‘Het is fucking amazing geweest.’

- Heb je zelf een verklaring voor je comeback en vooral voor het warme onthaal?

Liam Gallagher «Ik denk dat het door twee dingen komt: ik ben vier jaar lang uit de spotlights geweest, en ik ben teruggekeerd met een verzameling sterke songs.»

- Geschreven door een team van songschrijvers dat je had samengesteld. Stoort het jou dat sommige mensen daar opmerkingen over maken? Toen Paul Weller ‘As You Were’ maar matig noemde, reageerde je op Twitter met ‘I don’t give a fuck what Paul Weller thinks.’

Gallagher «Ik ben niet snel beledigd, maar als het over mijn team van songschrijvers gaat, blijft het toch hangen. Ik heb altijd al mensen gehad die songs voor me schreven, dus het voelde nu niet anders aan. Ik heb altijd andermans lyrics gezongen, tot op het punt dat ze van mij zijn. Als ik ze vast krijg, maak ik ze me eigen, zoals Elvis. Ik heb de indruk dat het mensen als Paul Weller, Serge (Pizzorno van Kasabian, die ook laatdunkend deed over de plaat) of Noel niet te doen is over het songschrijven, maar dat ze hun terrein willen afbakenen. Er is een rookbom afgegaan en toen de rook optrok, stond yours fuckin’ truly in het midden van de kamer te roepen: ‘Come on, you cunts!’ Ze zijn zenuwachtig omdat ik hun ruimte inneem en geld inpik. Maar net zoals ik geen songschrijver ben, weet ik zeker dat Noel geen frontman is. Hij is niet gemaakt om in het midden van een fucking podium te staan. Dat is míjn plaats, daar kan niemand me raken.»

- Een paar maanden geleden vertelde Noel dat hij geen interesse had om opnieuw iets te beginnen dat even groot zou zijn als Oasis, dat hij niet meer wil omgaan met al die fans die hij als ‘parka monkeys’ omschreef.

Gallagher «Hij is een leugenaar. Hij is wanhopig om Oasis terug te krijgen, maar hij weet dat hij die bruggen opgeblazen heeft. En dat hij sowieso toch niet zou mogen van zijn vrouw, want dat is een geval apart. Ik weet zeker dat hij diep vanbinnen weer in grote stadions wil spelen, maar dat zal hem nooit lukken met de muziek die hij nu maakt. Hij kan alleen in arena’s spelen als ik erbij ben. Maar hij is hebzuchtig en egoïstisch. Ik denk niet dat our kid het nog heeft. Ik heb de indruk dat hij nu vooral muziek maakt voor de snobs van deze wereld.»

- Terwijl jij opnieuw kunt optreden voor de ‘parka monkeys’?

Gallagher «Mate, ik bén een fucking parka monkey. Hij heeft een hele generatie beledigd met die term. Liever een parka monkey dan een fuckin’ Givenchy pussy wearing clown, of wat Noel ook moge zijn.»

- Hij zei recent dat jij een psychiater nodig hebt.

Gallagher «Zoals iedereen zeker?»

- Heb je er ooit één bezocht?

Gallagher «Helemaal niet. Waarom zou ik? Omdat ik zeg wat voor een leugenaar hij is? Mijn geest is prima in orde. Híj zou beter een psychiater bezoeken, samen met zijn vrouw. Zodat hij daarna weer songs kan schrijven.»

- Wat vond je van ‘Who Built the Moon?’, Noels plaat die een paar weken na die van jou uitkwam?

Gallagher «Het is designer-psychedelica. Hij loopt ermee te koop dat de muziek zó vreemd is dat niemand ze kan snappen, maar eigenlijk is de plaat helemaal niet gewaagd. De songs zijn gewoon niet goed genoeg, het zijn middelmatige nummers die hij verpakt heeft in een hoop psychedelisch klinkende crap. Maar zoals ik al zei: misschien valt het goed bij de wankers met wie hij nu optrekt. (Wrijft plotseling in zijn handen) Ha, de boel een beetje opstoken, ik hou ervan.»

- Om je broer te jennen?

Gallagher «Yeah, I love it. Omdat hij zes maanden geleden zei dat ‘Niemand nog een fuck geeft om wat Liam Gallagher denkt.’ Maar hij weet nu dat ik meer exemplaren van mijn plaat heb verkocht, dat ik opnieuw in grote zalen speel en dat ik straks weer ga samenzitten met mijn songschrijvers en we nog een hoop sterke nummers zullen schrijven. Ik heb mijn plaats veroverd en ik sta ze niet meer af.»

'Ik krijg vaak advies van andere mensen, maar ik luister er nooit naar. Ik geef mezelf advies'


John en yoko

Zijn ananassap is op, en we wandelen naar Debbie, die wat verderop zit mee te luisteren. Hij wrijft weer in zijn handen. ‘Zullen we nog iets gaan drinken?’ vraagt hij. Nog voor ze de kans krijgt om te antwoorden, roept hij: ‘Drie is het magische cijfer!’ Liam leidt ons door een klein straatje met kasseien naar een van zijn favoriete cafés. Hij bestelt voor zichzelf een glas Guinness met een shot porto in en voor mij een pils. Zoals de afgelopen decennia al vaak is bewezen, is Liam Gallagher uitstekend gezelschap voor een avondje uit. Zijn brein lijkt te werken zoals de fantasie van een kind, zonder begrenzingen. Na elke slok van zijn bier komt er een geweldige anekdote naar boven, zoals over die keer toen hij in een taxi op de radio hoorde dat Depeche Mode-zanger Dave Gahan een hartstilstand had gekregen in de Viper Room in Los Angeles, terwijl Gahan eigenlijk gewoon naast hem zat op de achterbank. ‘Ik gaf hem even een duwtje met mijn elleboog en vroeg: ‘Oi, you alright?’ ‘Hij is prima,’ zei ik tegen de chauffeur, ‘breng ons maar naar ons hotel!’ Daar zijn we dan nog een uur of vier blijven drinken.’

Er is iets warms en ruimhartigs aan Liam, dat meer naar boven komt naarmate er meer bier naar binnen is gegaan. Hij zegt dat hij zich nergens gelukkiger voelt dan op het podium (‘Ook al zie ik er vaak niet zo uit’) en wanneer hij thuis is met vrouw en kinderen. ‘Zonder Debbie zou er niets zijn. Wij zijn de nieuwe John en Yoko!’ Zijn grootste angst is zijn stem te verliezen en nooit meer te kunnen zingen, ook al beschouwt hij zichzelf niet echt als een zanger.

Gallagher «Ik sta op een podium om te zingen maar ook om te roepen en te schreeuwen. Al die mensen die klagen dat ik te veel roep, die zijn veel te soft om naar een optreden te komen kijken. Fuck off

- Waaraan kan je je storen bij mensen?

Gallagher «Als ze zich gedragen als kameleons, en het ene moment dit zeggen en het andere moment iets helemaal anders. Als ze tegen zichzelf liegen, of te bang zijn voor hun mening op te komen.»

- Krijg je vaak advies van anderen?

Gallagher «Heel vaak, maar ik luister er nooit naar. Ik geef mezelf advies. Ik zit niet in met wat andere mensen van mij denken, ik ga ook niet thuis in de zetel zitten huilen omdat iemand mijn plaat of een optreden negatief gerecenseerd heeft. Wat de mensen om mij heen van mij vinden, dat vind ik wel belangrijk. Er zijn maar een paar personen op de wereld wier mening ik apprecieer, zoals Debbie en mijn moeder. Mijn moeder zegt me vaak: ‘Liam, je bent nooit veranderd, en je mag ook nooit veranderen. You’re the bollocks.’ Zolang ze mij nog kan herkennen zoals ik ben, ondanks alle succes en alle bullshit, ben ik gelukkig.»

- Vind je dat je trouw bent gebleven aan je afkomst als arbeiderszoon?

Gallagher «Hangt ervan af hoe je het bekijkt. Ik heb veel geld verdiend in mijn leven, ik woon in een mooi huis in Londen en mijn kinderen gaan naar een privéschool. Veel mensen zullen dus zeggen dat ik mijn roots heb verloochend. Maar als je zelf met níéts bent opgegroeid, dan wil je je kinderen toch het best mogelijke leven geven?

»Ik stem wel niet voor de conservatieven, en dat zal ik ook nooit doen.»

- Wat voor advies zou je je kinderen geven?

Gallagher «Niets, want ik heb geen poot om op te staan. Ik kan ze moeilijk zeggen dat ze geen drugs mogen nemen, toch? Of dat ze geen ruzie mogen maken met hun broer? Maar als ze groot zijn, mogen ze wel naar mij komen en alles vragen.»

We switchen naar sterkedrank, en Liam viert de komst van rum en cola met een nieuwe sneer. ‘Noel die beslist om een frontman te worden, is alsof Ronan Keating plotseling rock zou gaan zingen.’ Ik zeg Liam dat ik gemerkt heb dat hij nooit meer een zonnebril draagt op het podium, nu Noel dat doet. ‘Dat is omdat hij iets te verbergen heeft en ik niet.’ Omdat hij ondertussen een paar drankjes binnen heeft, besluit ik nog eens de vraag die iedereen zich stelt op te werpen.

- Zie je een moment in de nabije toekomst waarop je wel interesse zou hebben in een reünie van Oasis?

Gallagher «No way. Waarom zou ik? Mijn optredens zijn geweldig en ze worden steeds groter en beter. Ik heb Oasis niet meer nodig, ik heb andere plannen. Voor een volgende plaat bijvoorbeeld, die een beetje opgewekter mag zijn. Op ‘As You Were’ moest ik mijn ziel uitspitten en wat dingen zeggen tegen sommige mensen, maar nu vind ik het weer tijd om iedereen in de zeik te zetten. Een echte rock-’n-rollplaat moet het worden. En ik wil ook een reeks optredens doen waarop ik drie platen van Oasis integraal speel, op elk concert één. ‘Definitely Maybe’, ‘(What’s the Story) Morning Glory’ en ‘Be Here Now’. Fuck de rest, want na die drie platen lag niemand nog wakker van onze muziek. Ik wil de mensen geven wat ze willen.»

'Noel is niet gemaakt om in het midden van een fucking podium te staan. Dat is míjn plaats, daar kan niemand me raken'


Ophef

Hij drinkt zijn rum-cola leeg en zegt tegen Debbie: ‘Vertrekken?’ Ze stemt in, en dus stappen we bijna twee uur nadat Liam had voorgesteld om iets te gaan drinken de koude winteravond in. Na een handdruk en een knuffel stappen ze in een taxi, Liam op de voorste zetel naast de chauffeur. Als ik later die avond Twitter bekijk, zie ik dat hij getweet heeft. ‘I wanna say Happy Xmas to team NG it’s been a great year thanks for everything looking forward to seeing you tmorrow AS YOU WERE LG x’. De tweet wordt meer dan 15.000 keer geretweet, muzieksites publiceren binnen de kortste keren stukken over de verrassende verzoening tussen de broers en bookmakers kondigen aan dat je opnieuw mag gokken op de kans dat Oasis in 2018 weer bij elkaar komt. De toon van de tweet wringt met wat Liam eerder die dag tegen mij heeft gezegd, dus stuur ik een mailtje naar Debbie de volgende ochtend. Is het waar? ‘Het was gewoon Liam die te veel Guinness had gedronken,’ antwoordt ze. ‘Ik hou jou verantwoordelijk voor alle ophef die hij heeft veroorzaakt.’ Ik stel me hem voor terwijl hij in de taxi zit, in zijn handen wrijft en denkt: ‘Wat kan ik tweeten dat iedereen op stang jaagt?’ Hij houdt van wat opschudding, Liam Gallagher, hij wentelt zich erin. Zo is hij altijd geweest en zo zal hij altijd zijn.

© Q Magazine. Vertaling en bewerking: Stefaan Werbrouck.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234