null Beeld

‘In godsnaam’: De tropenjaren van bouwzuster Noëlla

In mei 2011 ontmoette Annemie Struyf op een bouwwerf in Congo zuster Noëlla. Een wankele, oude vrouw met de frisse geest van een jong meisje. Al 56 jaar aan het werk in Afrika, getekend door lepra, en ondanks een gezegende leeftijd van 77 nog druk doende.

Al 56 jaar aan het werk in Afrika, getekend door lepra, en ondanks een gezegende leeftijd van 77 nog druk doende. Overal stond ze bekend als ‘de bouwzuster’, want haar hele leven had ze scholen, ziekenhuizen en kerken neergezet.

Dat de laatste Vlaamse missiezuster in Seke-Banza Annemie zo dierbaar zou worden, kon ze op dat moment niet vermoeden. Wat volgt zijn fragmenten uit een intense correspondentie, puzzelstukken die samen getuigen van een bewogen leven.

Na mijn terugkeer naar België zijn we mekaar beginnen te mailen. Als zuster Noëlla in Kinshasa verblijft ― om materialen te kopen, werkvolk op te pikken of werven te bezoeken ― schrijft ze mij bijna dagelijks. Als ze weer in Seke Banza zit, hoor ik enkele weken niets van haar.

Na een paar maanden evolueren onze sporadische berichten naar een intensieve briefwisseling. Vanaf eind november 2011 ontvang ik bij elke brief ook grote stukken tekst. Puzzelstukken waarin Noëlla niet alleen haar levensverhaal vertelt, maar ook diep in haar ziel laat kijken.


21 november 2011

(...) Vandaag herinnerde ik mij belangrijke beelden uit mijn kinderjaren. Hoe de zelfverzekerde en zwaarbewapende nazisoldaten met forse stappen door onze ouderlijke hoeve beenden. ‘Heil Hitler,’ huilden ze, en wij, kinderen, herhaalden met kracht die onheilspellende wens.

Met zijn typische moustache staat Hitler onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift. We liepen naar school en zagen de soldaten onze gemeente bezetten. ‘Hoi,’ groette ik hen. ‘Heil,’ blaften ze terug. Maar welk heil moesten we van hen verwachten? ‘God met ons’ stond in hun buikriemen gedrukt, maar welke God kwam toen bij ons op bezoek?

Eén die de zonen van onze buren kwam weghalen, de jonge meisjes verkrachtte, de kaas en de boter van onze moeder stal, de paarden van vader opeiste en onze doodvermoeide soldaten in de borst schoot. Met deze vraag ben ik, bewust of onbewust, opgegroeid. (...)

Na de oorlog keerden de uitgemergelde overlevenden terug uit Duitsland. De kerk herleefde met vlaggenzwaaiende jeugdgroepen, maar de gestolen bronzen klokken kwamen niet terug. Hitler had er kanonnen van gemaakt, en de oorlog verloren. In zijn schuilplaats had hij zelfmoord gepleegd. Die fameuze ‘God met ons’ was eindelijk van het wereldtoneel verdwenen. (...)

Die eerste kinderervaringen liggen aan de basis van mijn roeping, daar ben ik zeker van. Nu, in de late avond van mijn bestaan, kan ik nog heel even over mijn leven staren, zoals mijn vader zo dikwijls over zijn schoongeveegde hof keek. (...)

In Godsnaam ⎢VIER ⎢ maandag om 21.45 u.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234