null Beeld

In het spoor van Kevin en Jonathan: sprinter Dylan Borlée

Als een gevoelige achillespees of een weerbarstige voet in allerlaatste instantie geen roet in het eten gooit, maken maar liefst vijf leden van het gezin Borlée hun opwachting op de piste in Rio de Janeiro. Jacques, Olivia, Kevin en Jonathan kennen de Spelen intussen goed, de 23-jarige Dylan, ‘le petit dernier’ voor de vrienden, staat voor zijn debuut. Op 20 augustus aast hij samen met zijn tweelingbroers en zijn vrienden van de estafette op een stunt in het allerlaatste onderdeel van het Olympische atletiekprogramma: de 4 x 400 meter.

‘Hier op de piste pareren we de kritiek. Dat is altijd zo geweest en dat zal altijd zo blijven.’ Vader Jacques Borlée laat de kleine sneer gepaard gaan met een subtiele grijns. Uiterlijk onbewogen heeft hij zonet Dylan voor het eerst dit jaar een 400 meter onder de 46 seconden zien lopen. In Ninove, of all places. Ook broer Kevin had daar een aandeel in. Hij liep in baan zes, waardoor Dylan – in baan vijf – een mikpunt had. Resultaat van deze broederdienst: Kevin 45’’60, Dylan 45’’82. Lang geen wereldtijden, maar dit Olympische jaar is er voor de Borlées één van vechten, bijna verzuipen en toch weer komen bovendrijven.

Eind juni, bijvoorbeeld, stond er na het Belgisch Kampioenschap geen enkele Borlée op het podium van de 400 meter. Niemand kon zich herinneren wanneer dat voor het laatst gebeurd was. Met bedrukte gezichten stapte de familie vervolgens op de trein naar Amsterdam voor het Europees Kampioenschap. De Borlées stonden er de hele week in de schaduw, tot de drie broers en Julien Watrin, de sprinter uit de Gaume, naar de Europese titel op de 4 x 400 meter snelden. Kevins oerschreeuw aan de finish bewees hoe frustrerend 2016 tot nu toe geweest is voor de Belgian Tornados.

De dag na zijn race in Ninove ontspanden Dylan, Kevin, Olivia en hun partners zich op Tomorrowland.

Dylan Borlée «Ik was er nog nooit geweest, maar vond het best grappig. Het deed me denken aan de wereld van Harry Potter, maar dan voor een iets oudere generatie. (Lachend) Mijn generatie, intussen. Ik had snel door dat je met je hoofd in andere sferen moet zitten om er ten volle van te kunnen genieten.»

HUMO Vond je ’t vervelend dat je er niet helemaal in kon opgaan?

Borlée «Neen, ik zal nog weleens gaan als ik me helemaal kan smijten. Dat lijkt me leuk, want wij houden van feesten. Te gepasten tijde, welteverstaan. Het deed deugd om net voor Rio nog eens enkele uren uit de wereld van de atletiek te zijn. Maar om negen uur zaten we alweer in de auto op weg naar huis, want te lang staan is momenteel uit den boze.»

undefined

'Onze familieband is een troef die andere landen niet hebben'

HUMO Waaruit viel zaterdag in Ninove af te leiden dat het opnieuw de goede kant uit gaat?

Borlée «Mijn laatste rechte lijn. Ik kon op het einde nog van plaats vier naar plaats twee opschuiven. Ik wist al langer dat ik opnieuw kracht in mijn lichaam had, maar het is niet altijd evident om snel te lopen op kleine meetings waar geen of amper publiek is en de wind vrij spel heeft. Aan Kevin kan ik nog niet tippen, maar ik liet wel Mame-Ibra Anne achter me, een ervaren Fransman die op het EK nog de finale liep.

»Tot nog toe is het een heel complex jaar geweest. Alles liep op wieltjes tot ik net voor het begin van het outdoorseizoen een blessure aan de hamstrings opliep. Daarna begon er een vervelende periode die tot eind juni geduurd heeft. Ik heb races gelopen waarbij ik in het startblok al wist dat het weinig zin had. Meestal kwam de pijn na 200 meter op, waarna in één moeite door ook de kracht uit mijn benen vloeide. Er zat vaak niks anders op dan nog maar eens een echografie te laten nemen, waarna iedereen concludeerde dat drie weken langzaamaan doen het beste was. Geen advies waarop ik zat te wachten in een Olympisch jaar.»

HUMO Wat is de oorzaak van de blessure? Te zware trainingen?

Borlée «Helemaal niet. Het begon eigenlijk met een ordinair griepje na het WK Indoor, eind maart in Portland. Mijn vriendin was overgekomen voor een korte vakantie in Canada. Naar het einde van die week werd ik ziek. Ik vermoed dat ik onvoorzichtig ben geweest na een indoortraining in Portland. Misschien ben ik te lang in de buurt van een airco blijven staan. Dat hoeft allemaal nog niet zo erg te zijn, maar tijdens de daaropvolgende stage in Orlando liep ik een nieuwe blessure op.

»De aanloop naar het Belgisch Kampioenschap, waar ik mijn Olympisch minimum wou lopen, was één en al ellende. Donderdag kon ik niet trainen, vrijdag stond ik wel op de piste, maar de vrees voor een ernstige blessure zat er goed in. Ik kwam niet los.

»Achteraf bekeken was dat BK wel een keerpunt. Mijn races waren slecht, maar ik liep voor het eerst sinds lang weer zonder pijn. Dat zorgde – raar maar waar – voor een bevrijding. Ik liep in de finale 46’’77, meer dan 1 seconde boven het vereiste minimum voor de Spelen. Dan moet je jezelf niet voor de gek houden.»

undefined

null Beeld

undefined

'Dylan Borlée, geflankeerd door zijn broers Kevin (rechts) en Jonathan (links): 'Natuurlijk luister ik naar hen, ze zijn nog altijd sneller dan ik.'

HUMO Met je chrono van Ninove zou je ook individueel aan het EK hebben kunnen deelnemen.

Borlée «En dan misschien in Amsterdam mijn Olympisch minimum hebben kunnen lopen. Ik zat de hele tijd anderhalve maand achter op schema. Dat krijg je niet meer rechtgetrokken. Ik heb het moeilijk gehad om die situatie te aanvaarden. Ik voelde me opgejaagd terwijl mijn discipline net totale ontspanning vraagt. Dag in, dag uit word je geconfronteerd met je gebreken. Midden in het hoogseizoen, wanneer de ene wedstrijd op de andere volgt. Nu de Spelen eraan komen, voel ik me rustiger. Ik weet dat ik een rol van betekenis zal spelen op de aflossing en die wetenschap werkt louterend.»


Als een blok

HUMO Laten we nog even naar dat opmerkelijke EK begin vorige maand terugkeren. Het begon met een afgang van Jonathan in de reeksen van de 400 meter. Hij liep ineens 3 seconden trager dan zijn persoonlijke record en was meteen uitgeschakeld. Hoe reageerde jij dan?

Borlée «Diezelfde dag werd ook Olivia meteen uitgeschakeld in de reeksen van de 200 meter. Dat was een dubbele tik, in nauwelijks één uur tijd. Niemand heeft dan nood aan lange praatsessies. Je kunt van een slechte prestatie geen goede maken. Dat werkt niet bij mijn broers en zus: daarvoor zijn ze te nuchter en te ervaren. Het enige waar Jo zich aan kon vastklampen was het verleden: hij is al eerder uit zo’n vervelende dip geklauterd. Eigenlijk heeft Kevin ’s anderendaags de trend gekeerd met zijn tijd van 45’’26 in de halve finale.

»Buitenstaanders onderschatten hoe moeilijk het is om in deze discipline het juiste ritme te vinden. Zelfs als je hopen ervaring hebt, kan dat nog een hele worsteling zijn. In eerste instantie had Jo geen zin om in Amsterdam de reeksen van de 4 x 400 te lopen. Maar Antoine Gillet was geblesseerd en Kevin had de avond daarvoor de finale van de 400 meter gelopen. We hadden hem dus nodig. Redelijk anoniem heeft hij toen een sterke reeks gelopen, dat zegt veel over zijn talent én zijn veerkracht.»

HUMO In die reeksen liep jij ruim 1,5 seconden trager dan Robin Vandenbemden. Toch maakte niet hij, maar jij deel uit van het team dat de finale liep. Klopt het dat daar zwaar over gesteggeld is?

Borlée «Ik had niet die indruk, al lagen de kaarten verre van eenvoudig. Ik ben zaterdagavond naar mijn vader gestapt om te zeggen dat hij de ploeg moest selecteren die het verst zou raken. Dat doet hij sowieso, maar ik wou dat toch nog even onderstrepen. In de estafette weegt het tactische plan zwaar door. En volgens mij heeft ook de ervaring de doorslag gegeven. Het team is in deze samenstelling niet alleen Europees indoorkampioen geworden, maar ook derde op het WK Aflossing op de Bahama’s. En: mijn persoonlijke record op de 400 meter staat scherper dan dat van Robin

undefined

'Op mijn 17de leefde ik onder één dak met mijn zus en enkele van haar vriendinnen. Achteraf gezien denk ik dat er een paar een oogje op mij hadden'

HUMO Het moet voor je vader toch altijd weer een moeilijke oefening zijn.

Borlée «Denk je? We hebben met de 4 x 400 meter al in de meest diverse situaties gezeten. We kunnen na al die jaren tegen elkaar zeggen waar het op staat, maar tegelijk zorgen we ervoor dat we altijd als één blok naar buiten komen. Op het WK Indoor stevenden we af op een medaille toen Robin na een botsing de stok liet vallen. We zijn toen, zoals je van een hecht team mag verwachten, 100 procent achter hem blijven staan. Ik verdraag het niet meer als men suggereert dat ik die plaats aan mijn achternaam te danken heb. Die fase zijn we toch al lang voorbij? Wij zijn een ploeg, niet drie broers en de rest. (Pauzeert) Tegelijk is die familieband een troef die andere landen niet hebben. De automatismen zijn er na al die jaren echt ingeslepen.»

HUMO Tijdens de finale in Amsterdam liepen jullie in een volgorde die nog niet eerder was uitgeprobeerd: Julien begon, daarna kwam Jonathan, vervolgens jij en tot slot Kevin.

Borlée «Doorgaans start ik als eerste, omdat ik stressbestendig ben. Maar Julien had na zijn goede individuele 400 meter de vorm en het vertrouwen te pakken. Dan is het perfect te verantwoorden om hem als startloper in te zetten.»

HUMO Je vader heeft weleens aangegeven dat hij jou doorgaans als eerste inzet omdat je nog te veel het gevecht ontloopt dat een aflossing vaak is.

Borlée (kort) «Het zou kunnen dat hij dat gezegd heeft, maar ik ben het er niet mee eens. Amsterdam was het bewijs dat ik wél kan knokken om een positie te behouden of te veroveren. De Britten waren duidelijk favoriet. Toen hun derde loper voor een iets tragere opening koos, ben ik – op aanraden van mijn vader – in zijn spoor gebleven. Het was niet aan ons om de race hard te maken. De laatste ronde was een kolfje naar de hand van Kevin.»

HUMO De finale in Amsterdam was op zondag 10 juli. Veel Belgen hadden gedacht die avond de Rode Duivels in de finale van het EK Voetbal te zien staan.

Borlée «Dat is ons pas achteraf beginnen te dagen. Meer dan een grappig toeval was het niet.»

HUMO In juni, tijdens een trainingsstage in Valbonne, zijn jullie, notoire voetballiefhebbers, in Nice naar België – Zweden geweest. Een ontnuchtering?

Borlée «Ik denk dat het voor iedereen duidelijk is dat de ploeg onder haar niveau is gebleven, misschien ook omdat niet alle spelers topfit waren na een lang seizoen bij hun clubs.»

undefined

null Beeld

undefined

'Op het WK Indoor in Portland: 'Tot dan liep alles perfect. Ik zou zeker onder de 45 seconden duiken op de 400 meter.'

HUMO Je vader was korte tijd kind aan huis bij Anderlecht. Zou het iets voor hem zijn, de fysieke conditie van de Rode Duivels bijspijkeren?

Borlée «Ik betwijfel of voetballers zitten te wachten op de trainingen van mijn vader (lacht). Nee, voetbal is een spel waar variatie en creativiteit van doorslaggevend belang zijn. In de 400 meter is daar geen ruimte voor, wat ik af en toe wel jammer vind. Niettemin doet mijn vader er alles aan om het monotone karakter van onze trainingen te doorbreken. Zo kan het gebeuren dat we in het begin van het seizoen klimmen of trampolinespringen. Hij zoekt ook inspiratie buiten de atletiek: dat is net zijn grote kracht.»


Eilandbewoner

HUMO Het eerste grote sportieve moment van de familie – de bronzen medaille van Olivia in de aflossing op het WK in Osaka in 2007 – heb jij beleefd op La Réunion, een Frans overzees departement ten oosten van Madagaskar. Welke herinnering heb je daaraan?

Borlée «Ik was 14 en woonde al meer dan twee jaar met mijn mama en mijn andere zus, Alizia, op het eiland. Mijn moeder was haar toenmalige vriend achternagereisd en wij moesten mee. Mijn broers en Olivia achterlaten, dat hakte er flink in. Hoewel ik op La Réunion best leuke tijden heb beleefd, leek elke dag er al snel op de vorige. Op school slabakte ik, maar gelukkig was er de tennisclub. Daar kon ik veel energie kwijt.»

HUMO Je moeder was dol op de natuur, het licht en het intense leven op La Réunion.

Borlée «Ze is schilderes, en dan kan ik me voorstellen dat je zulke dingen waardeert (Edith woont ondertussen al enkele jaren weer in België, red). Het is een mooi eiland om op vakantie te gaan, maar ik vond het beklemmend en saai. Plus: mijn mama was verliefd op een man waar ik niet zo’n goede band mee had. Om een lang verhaal kort te maken: net voor mijn 16de verjaardag zei ik haar dat ik geen zin had om nog langer te blijven. Eén van de beste beslissingen die ik ooit genomen heb, want Brussel ligt me na aan het hart.»

HUMO Houd je er nu nog altijd gewoonten van toen op na?

Borlée «Ik hou van de buitenlucht. Ik kan niet dag in, dag uit in mijn appartement zitten. Het klinkt misschien gek, maar ik kom nu zelfs meer buiten dan in de periode dat ik met mijn moeder en mijn zus op La Réunion woonde.»

HUMO Welke rol speelt je mama vandaag in je sportcarrière?

Borlée «Ze is mijn moeder (lacht). Ze probeert vaak bij wedstrijden aanwezig te zijn, maar ondanks haar verleden als sprintster houdt ze niet zo van competitie. Het geluk van haar kinderen staat boven alles.»

HUMO Laatst postte de zoon van Wilfried Geeroms, de voormalige coach van je vader, een bericht waarin hij schreef dat je wel heel erg op hem begint te lijken.

Borlée «Hij is niet de eerste die dat zegt. Qua uiterlijk heeft hij gelijk, de rest daarentegen... (lacht) Ik ben groter dan mijn vader en ik praat veel minder. En in al die jaren is de atletiek zoveel veranderd, onze loopstijlen en trainingen zijn niet te vergelijken.»

HUMO Na je vertrek uit La Réunion kwam je in het appartement van Olivia terecht.

Borlée «En haar vriendinnen, ook allemaal twintigers (lacht).»

HUMO Was dat wel legaal?

Borlée (verbaasd) «Ik denk dat ik toen al bijna 17 was. Olivia had net zilver behaald met de aflossingsploeg op de 4 x 100 meter op de Spelen van Peking. Ze was veel in Brussel, maar zeker niet altijd. Wat goed was, want zo moest ik mijn leven zelf in handen nemen. Mijn vrienden op school konden het natuurlijk amper geloven dat ik onder één dak leefde met mijn zus en enkele van haar studievriendinnen. Soms vertrok ik ’s morgens naar school op het moment dat de vriendinnen terugkwamen van een nachtje uit. Achteraf gezien denk ik dat er misschien toch een paar een oogje op mij hadden, maar ik herkende de signalen wellicht nog niet (lacht).»

HUMO Het is een constante in de familie: vroeg op eigen benen staan. Kevin en Jonathan deelden ook al een appartementje op heel jonge leeftijd.

Borlée «Het is een ideale opstap naar het echte leven. Wellicht heeft Olivia mij zonder het goed en wel te beseffen mee in de wereld van de topsport getrokken. Wij vormden een hecht duo. Ik had toen een totaal andere band met haar dan met Alizia, die maar één jaar ouder is dan ik. Alizia was een speelkameraadje.»

HUMO Het is dan ook geen toeval dat jij als eerste bij Olivia was toen ze zich op het BK verrassend wist te plaatsen voor de Olympische 200 meter.

Borlée «Die prestatie heeft voor mij evenveel waarde als onze Europese titel in Amsterdam. Mensen hebben er geen idee van welke ellende en pijn zij heeft doorstaan. Terwijl mijn broers en ik overal naartoe reisden om aan competities deel te nemen, bestond haar sportieve leven hoofdzakelijk uit revalideren. Kwamen wij terug van een kampioenschap, dan zat zij in een rolstoel na alweer een nieuwe ingreep aan haar achillespezen. Haar kwalificatie is een onwaarschijnlijke beloning voor dat doorzettingsvermogen.»

undefined

'Ik verdraag het niet meer als men suggereert dat ik mijn plek in het estafetteteam aan mijn achternaam te danken heb'


Befaamde grens

HUMO Analyseer zo’n 400 meter eens.

Borlée «Mijn start is oké. Agressief, zonder meer. Ik kom mooi geleidelijk recht, niet te snel of te bruusk. Eén van mijn werkpunten blijft de coördinatie bovenlichaam-armen. Ik heb een goeie voetafrol en slaag er steeds beter in ontspannen te blijven lopen op het eerste rechte stuk. Na 200 meter moet er in principe een soort van versnelling komen. Voor zover het lichaam dat nog toelaat, want op dit punt komen ook altijd de eerste tekenen van verzuring. Zo’n versnelling moet heel geleidelijk gaan, want als je je te veel overgeeft aan de drang om sneller te willen, kan je dat in de laatste meters duur te staan komen. Ik probeer ook mijn schouders onder controle te houden: mijn vader zegt altijd dat ik in de laatste rechte lijn nog te vaak naar voren overhel. Maar als de vermoeidheid toeslaat, is het heel lastig om je op een bepaald punt voorbij de aankomst te blijven richten. Je lichaam protesteert en je mag geen aandacht aan de concurrentie schenken. Makkelijker gezegd dan gedaan.»

HUMO Wat doe je nog vaak verkeerd?

Borlée «Mijn eerste 200 meter leg ik vaak heel snel af. Soms te. Ik vind doseren aartsmoeilijk.»

HUMO Waar denk je aan tijdens zo’n race?

Borlée «Ik probeer zo goed mogelijk uit te voeren wat ik vooraf bepaald heb. Ik wil ook niet dat mijn vader mij kort voor de race nog van alles influistert, dat leidt alleen maar af. Ik slaag er doorgaans heel goed in mij af te sluiten van wat er elders in het stadion gebeurt. Als ik wél iets gehoord heb tijdens een race, dan wil dat meestal zeggen dat het niet te best was.»

HUMO Heb je op een bepaald moment bewust voor de 400 meter gekozen?

Borlée «Neen, zeven jaar geleden leek mijn toekomst in de 100 en de 200 meter te liggen, maar vervolgens ben ik in korte tijd flink gegroeid. Dat verklaart voor een stuk ook mijn broos lichaam in vergelijking met dat van Kevin en Jonathan. Ik ben zeker niet de soepelste atleet. Ik heb 400 meter horden geprobeerd, maar dat was redelijk nefast voor mijn rug en liezen. Ik heb ook geen superuithouding: een 800 meter is te lang voor mij. Kevin zou zich nog goed uit de slag trekken in die discipline, maar op je 28ste nog die omschakeling maken, heeft geen zin.»

HUMO Maar net voor die 400 meter kiezen, de afstand waarop je tweelingbroers zo’n palmares hebben: is dat niet de goden verzoeken?

Borlée «Neen, het vervult mij met trots. Ik heb Kevin en Jo altijd bewonderd. Geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat ik ooit met hen in hetzelfde team zou zitten voor de Olympische Spelen.»

HUMO Je individuele zilveren medaille op de 400 meter indoor vorig jaar in Praag was een kantelmoment. ‘Daarvoor keek hij nog te veel op naar zijn broers,’ heeft je vader ooit laten optekenen.

Borlée «Ik volg een andere route dan mijn broers en mijn vader weet dat. Zo is hij bijvoorbeeld nooit in de val getrapt om mijn tijden te vergelijken met die van Kevin en Jonathan op dezelfde leeftijd. Hij is altijd heel geduldig met mij omgesprongen. Praag was belangrijk omdat ik op die manier het gemiste EK in Zürich kon doen vergeten. En lopen in zaal is zeer specifiek. Het duurde even voor ik dat gevoel onder de knie had. In Praag liep ik elke race beter, tot en met de finale van de 4 x 400 meter toe. Daar heb ik voor het eerst gevoeld wat het betekent om elke dag meer vertrouwen te krijgen. Echt waar, dat ik nu in dezelfde stadions loop als mijn broers vind ik nog altijd niet vanzelfsprekend.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik vind het nog altijd niet vanzelfsprekend dat ik nu in dezelfde stadions loop als mijn broers.'

HUMO Welke rol spelen Kevin en Jonathan momenteel voor je?

Borlée «We zijn een soort van bende. We hebben gemeenschappelijke vrienden. We steunen elkaar. Het blijven mijn oudere broers. Ik luister nog veel naar hen en zij zijn gul met raadgevingen. Ze zijn ook nog altijd sneller dan ik.»

HUMO Hebben jullie een idee waar jouw limiet ligt?

Borlée «De wetenschappers wellicht wel, maar ze zullen het mij niet zeggen. Vóór ik geblesseerd raakte, was mijn vader er zeker van dat ik dit seizoen onder de 45 seconden zou lopen. Op dit moment lijkt dat voor buitenstaanders veraf, maar ik vóél dat ik de mogelijkheden heb. Dit had mijn beste seizoen moeten worden, daar was mijn vader rotsvast van overtuigd. Hij zegt dat ook niet zomaar. Ik heb momenteel geen zin om te denken dat mijn lichaam limieten heeft. Ik wéét dat ik de beste Dylan nog niet heb laten zien.»

HUMO Insiders vertellen dat je meer en meer trekken van Kevin vertoont. In die zin dat je soms ook emotioneel kunt ‘ontploffen’.

Borlée «Ik probeer eraan te werken, me te bedwingen. Omdat ik weet dat dat mijn wedstrijden ten goede zal komen. Nu, alle dagen een baken van rust zijn, dat is onbegonnen werk.»

HUMO Jij komt pas in actie in het derde en laatste weekend van de Spelen. Je zult sowieso geduld moeten opbrengen.

Borlée «Ik moet nog eens met mijn vader bespreken hoe we dat precies zullen aanpakken. Als het met mij beter uitkomt, zou het zelfs kunnen dat ik niet naar het stadion ga om de individuele wedstrijden van mijn broers te bekijken en dus in het atletendorp blijf. Ik wil de rust en de concentratie bewaren.»

HUMO Het zijn jouw eerste Spelen. Naar welke sportieve afspraak kijk je straks het meest uit, de disciplines van je broers en je zus niet meegerekend?

Borlée «Ik ga het allemaal op mij laten afkomen, maar zoals heel veel mensen ben ik echt benieuwd of Usain Bolt de 100 meter nog altijd zo naar zijn hand kan zetten.»

HUMO Wat kunnen jullie met het team lopen in Rio? Aan het begin van het seizoen zei je vader dat 2’58’’ haalbaar is. Jullie Belgische record, vorig jaar gelopen tijdens de reeksen op het WK in Peking, is 2’59’’28. In Londen was zo’n tijd goed voor brons.

Borlée «Na Amsterdam denk ik wel dat we in Rio een nieuwe stap kunnen zetten. We zullen fris zijn en we weten dat de tegenstand rekening met ons houdt. En: onze drive is ongezien, ook dat kan een rol spelen. Net als het onvoorspelbare klimaat.»

HUMO Ik zag in Ninove ook dat er zich alweer een nieuwe Borlée aandient.

Borlée «Ah, Rayane

HUMO Hij deed het voor zijn leeftijd, 16, niet kwaad op de 100 meter.

Borlée «Hij heeft tennis voor atletiek ingeruild en is nog een beetje op zoek naar de discipline die hem het best ligt. Enthousiast is hij in ieder geval. Ik werd vergeleken met Kevin en Jonathan, hij misschien ook, straks. Dat is het lot van de jongere broers in onze familie.»

HUMO Je vader zei al grappend dat een aflossingsteam met alleen maar Borlées niet langer onrealistisch is.

Borlée «Ik denk dat we Rayane beter nog wat met rust laten.»

★★★

Vijf dagen na ons gesprek meldt Dylan zich per telefoon uit Mannheim, Duitsland. Hij heeft er net zijn laatste 400 meter voor de afreis naar Rio gelopen. En gewonnen.

Borlée «In 45”98. Opnieuw een opsteker, zeker gezien de forse tegenwind op het eerste rechte stuk.

»Al na 220 meter liep ik voor iedereen uit. En ik kon het doortrekken tot de finish.»

HUMO Je klinkt opgewonden.

Borlée «De sfeer was heerlijk. Alle Duitse atleten namen hier vanavond afscheid van hun publiek. Op die golf van enthousiasme hebben de Duitse aflossingsteams zichzelf nog eens overtroffen. En ook voor mij werd er geklapt. Toen ik naar al die uitbundigheid keek, vroeg ik me af: ‘Waarom kan dit niet in België? Waarom vertrekt iedereen met tussenpozen naar Brazilië?’ Onze sport heeft in België nog een lange weg af te leggen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234