null Beeld

In het spoor van Tindersticks: 'Mijn stem gaat waar ze heen wil gaan. En ik volg'

‘Ik luister weleens naar de Bee Gees,’ beweerde Stuart Staples van Tindersticks op het einde van ons vorige interview, in oktober 2014. We beginnen te vermoeden dat het geen leugen was, want de song ‘Were We Once Lovers?’, op het begin dit jaar verschenen ‘The Waiting Room’, nodigt zowaar uit tot discodansen. Tindersticks komen ermee naar Boomtown, luidruchtig onderdeel van het allerbeste festival ter wereld: de Gentse Feesten.

'Mijn stem gaat waar ze heen wil gaan. En ik volg'

Staples komt uit Nottingham, maar woont al jaren met zijn vrouw en vijf kinderen in het Franse Limousin. Ik mag hem bellen in Spanje, waar hij op vakantie is.

HUMO Heb je je stem laten gelden in het brexitreferendum?

Stuart Staples «Ja, via de post. Al mijn vrienden zijn terneergeslagen door de resultaten. It’s a sad time. Ik hoop alvast dat dit de mensen in Europa wakker heeft geschud, zodat ze inzien wat de gevolgen kunnen zijn van rechts-nationalistisch stemmen. Hout vasthouden voor de verkiezingen in Frankrijk en Duitsland volgend jaar.»

HUMO ‘Na de personeelswissels zijn we nu een grote, sterke groep. Op onze volgende plaat zullen we moeten experimenteren,’ zei je in ons vorige interview. Alle songs op ‘The Waiting Room’ kregen alvast een videoclip, geregisseerd door telkens een andere regisseur.

Staples «O, maar ik had het in de eerste plaats over de muziek. De manier waarop we deze keer de ideeën en songs hebben benaderd, was helemaal nieuw voor ons. Niet: een gitaar vastpakken en een song schrijven. Wel: een idee verkennen, gaan waar we nog niet geweest waren. Het idee om met het filmfestival van Clermont-Ferrand samen te werken, ging al een tijdje mee: van toen ik er eens in de jury had gezeten. Sommige songs waren nog niet af toen we ermee naar de regisseurs trokken, maar ze waren sterk genoeg om mee aan de slag te gaan.»

undefined

null Beeld

undefined

'We spelen niet in dezelfde competitie als Beyoncé.'

HUMO Niet jaloers toen Beyoncé haar ‘visual album’ ‘Lemonade’ uitbracht?

Staples (lacht) «Ik denk niet dat we in dezelfde competitie spelen als Beyoncé

HUMO De disco feel van ‘Were We Once Lovers?’ is opvallend, maar niet nieuw voor Tindersticks. Jullie coverden vroeger al ‘If You’re Looking for a Way Out’ van Odyssey.

Staples «Die song van Odyssey is onder mijn vel gekropen zonder dat ik het besefte, terwijl ik in de jaren 70 langs de kant van de dansvloer stond, wachtend op de drie rocksingles die ze iedere avond speelden. Het was al disco wat de klok sloeg, en northern soul – heavy metal en pubrock, dat zat meer in de marge. Maar alle jongeren ontmoetten elkaar in de youth disco en ‘If You’re Looking for a Way Out’ was een ballad waarmee zo’n avond vaak werd afgesloten.’

»Ik moest aan die muziek terugdenken toen we de soundtrack schreven voor ‘Les Salauds’ van Claire Denis (uit 2013, red.), waarvoor we ‘Put Your Love In Me’ van Hot Chocolate hebben gecoverd – nog zo’n song uit de tijd dat ik daar langs de kant stond. Ook de sfeer van ‘Were We Once Lovers?’ keert wellicht weer naar die tijd.»

HUMO Ben je zelf een danser?

Staples (droog) «I have my moments. (Schiet in de lach) Soms kan je er nu eenmaal niets aan doen.»

HUMO De muziek van Tindersticks werd de voorbije twintig jaar alsmaar soulvoller, en jij bent als vanzelf anders gaan zingen. Of was het andersom?

Staples «Het hangt allemaal samen. Toen de band begon, was mijn stem simpelweg mijn gereedschap – ik dacht zelfs niet na over hoe ik zong. Sommige zangers uit de eighties hebben me als het ware een licentie gegeven om plaats te nemen achter een microfoon: Ian Curtis, Marc Almond, Kevin Rowland van Dexys Midnight RunnersPeople that were fearless. Toen ik Marc Almond voor het eerst hoorde, hoorde ik zoveel onvervaardheid. Ian Curtis toonde me dat je iets moois kon maken, zonder dat je mooi kon zingen. Als zij er niet waren geweest, denk ik niet dat ik ooit mijn mond had opengedaan.

»Ik ben pas beginnen na te denken over mijn stem rond ‘Simple Pleasure’ (uit 1999, red.), omdat sommige songs daarop eisten dat ik meer een echte zanger werd. Dat was ook het begin van een zekere frustratie, die me een paar jaar heeft achtervolgd. Maar die tijd ligt nu achter me. Mijn stem is wat ze is en ze gaat waar ze heen wil gaan. En ik volg.»

HUMO ‘Hey Lucinda’ is een duet met de in 2010 aan borstkanker gestorven Lhasa de Sela. Op ‘The Something Rain’ uit 2012 namen jullie al afscheid van haar en andere gestorven vrienden. Hoe moeilijk was het nu om te beslissen of je dit duet wel of niet op de plaat zou zetten?

Staples «Ten tijde van de opnames van ‘The Something Rain’ waren we nog in shock, ik had het toen zeker niet aangekund om naar Lhasa’s stem te luisteren. Vier jaar later kon ik het wél, en wat ik hoorde, was a lost moment in time, een kleine conversatie tussen ons beiden... Langzaam maar zeker kreeg de song – we namen hem tien jaar geleden op met Lhasa – een nieuwe vorm, we kregen ook de steun van haar familie en partner… En ik durf nu te zeggen dat zij ook zou gewild hebben dat we hem afwerkten.

»Lhasa is ook de enige zangeres die ik kan bedenken die van ‘Hey Lucinda’ de ondeugende song kon maken die hij nu is. Iemand anders had al snel de melancholie in de tekst benadrukt, maar zij bracht net de speelsheid naar boven. She had such a light touch. En doordat we jarenlang samen hebben geschreven of elkaar hebben geholpen met songs, begreep ze heel goed wat ik wilde zeggen.»

HUMO Op jullie plaat ‘Falling Down a Mountain’, uit 2010, staat ook een duet: ‘Peanuts’. Je zingt het met Mary Margareth O’Hara, een Canadese singer-songwriter die eind jaren tachtig de cultplaat ‘Miss America’ uitbracht, om daarna jaren van de radar te verdwijnen. Hoe kwam je met haar in contact?

Staples «Ze is een vriendin van een vriend van me, de muzikant Terry Edwards – ze zaten samen in een opvoering van ‘The Black Rider’ (een rockopera uit 1990 geschreven door Tom Waits en William Burroughs, red.). Hij heeft haar op mijn vraag ‘Peanuts’ laten horen, en ze wou er meteen op meezingen. Toen we samen in de studio zaten, voelde ik meteen dat ze een free spirit was: ik moest constant met een vlindernet achter haar aan zitten (lacht). Ik begreep meteen waarom ze jaren uit de studio was weggebleven: ze leeft van improvisatie, ze moet constant in beweging blijven. En ze heeft me eraan herinnerd dat ook ik constant in beweging moet blijven.»

HUMO Het bekendste duet van Tindersticks zal altijd ‘Travelling Light’ uit 1995 blijven, met Carla Torgerson van The Walkabouts. In de heel mooie clip zag je een jong koppel dat zich klaarmaakte om uit te gaan. Zijn die twee twintig jaar later nog samen?

Staples «Wel, ze zijn nooit een koppel geweest (lacht). Het waren twee kennissen van me, Matt en Iona. Ik heb dit koppel verzonnen. We wilden met regisseur Martin Wallace een coole skinhead vibe creëren. Begin jaren 90 waren Engelse skinheads allesbehalve coole mensen, maar er ontstond toen een tegencultuur die de orginele skinheadmode – van eind jaren 60 en begin jaren 70 – vanonder het stof haalde, toen skinheads wél cool en níét racistisch waren. En die tegencultuur hebben we in de clip in beeld gebracht.»

HUMO In jullie allereerste clip, voor ‘City Sickness’ uit jullie titelloze debuut uit 1993, zie je Tindersticks-lid David Boulter in Londen rondrijden met een baby, één van je vijf kinderen. Hoe oud is hij of zij intussen?

Staples «Die video was het begin van onze samenwerking met Martin, die we hadden leren kennen via Jarvis Cocker – ze hadden samen op de kunstschool gezeten. Jarvis en Martin hadden al verschillende video’s gedraaid, ze hadden samen ook tv-programma’s gemaakt. Voor de clip moest die boomlange Jarvis zichzelf met een camera opkrullen op de vloer van een Ford Cortina, met mijn babydochter Sidonie in een zitje op de achterbank. Onze relatie met Martin is nog altijd erg sterk. En Syd? Die is intussen 22 (lacht).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234