In memoriam: Fons Symons

Basman Fons is niet meer: de legendarische bassist van de al even legendarische The Scabs overleed vanochtend in het Gentse Jan Palfijnziekenhuis aan longkanker. Symons leed ook aan het syndroom van Korsakov: het gevolg van jaren overmatig alcoholgebruik. Hij kwam in 1989 bij The Scabs, ter vervanging van Berre Bergen, en speelde voor het eerst mee op Royalty In Exile, het bekendste Scabs-album. 't Zit trouwens in de genen: Symons' dochter Naomi leverde als Reena Riot dit jaar met haar eerste EP een straf visitekaartje af.

Symons speelde al enkele jaren niet meer bij The Scabs, die volgend weekend optreden op Suikerrock in Tienen. In september 1992 had Humo's (rv) een interview met Fons Symons, met wie hij samen op dezelfde normaalschool heeft gezeten. Een paar fragmenten:

Fons Symons «Op die school hebben ze mij niet al te vaak gezien. 't Was eigenlijk een compromis met mijn ouders: als ik maar naar school ging, zeurden ze niet over dat rockgroepje waar ik het grootste deel van mijn tijd in stak. Ik kan niet zeggen dat ik me ooit geweldig tot het leraarschap aangetrokken heb gevoeld (lacht).

»Eén keer heb ik een proefles Engels gegeven, 't was de bedoeling dat je één lesuur vulde, maar na hooguit een kwartier was ik klaar. Toen heb ik gezegd: 'Read it over', en 't was gedaan. Het verschrikkelijke was dat onze drummer, die veel jonger was dan ik, in dat klasje zat. En dan nog wel pal voor mijn neus.

»Ik heb op een respectabel aantal scholen gezeten, en altijd heb ik het kalf uitgehangen. Op dat punt komen Willy Willy en ik nogal overeen. Een gitaar inpluggen heb ik altijd plezieriger gevonden dan het berekenen van afgeleiden. Soms denk ik: 'Ik had beter wat meer mijn best gedaan voor scheikunde', dat was mij waarschijnlijk goed van pas gekomen in mijn latere hobby's, die nogal in de hallucinogene sfeer lagen (lacht)

HUMO Wanneer begon het tot je door te dringen dat rockmuzikant je ware roeping was?

Symons «Heel vroeg, al in de tijd van mijn eerste groepje, toen ik een jaar of zestien, zeventien was. 'Dit is het', dacht ik: muziek spelen en camaraderie. In alle groepen waarin ik totnogtoe gespeeld heb, heeft kameraadschap een grote rol gespeeld. The Scabs zijn niet alleen vier muzikanten, maar ook vier maten. Ik ben er wel laat bijgekomen – de enige die ik van vroeger kende was Willy Willy – maar kom, het klikte onmiddellijk. Eigenlijk heb ik nu pas mijn draai gevonden in een groep, nu pas geloven mijn ouders dat ik werk.»

HUMO Uit putten kruipen zul je inmiddels wel geleerd hebben: je hebt er volgens mij een zelfs een zekere handigheid in verworven.

Symons «Ik heb bij Once More gespeeld, bij Luk Brals Plastic Dreamband, bij O.T.T. (een trio met Bert Decorte, en ook met uw aller PDW) en bij K13. Zeker bij O.T.T. en bij K13 heb ik gedacht dat het zou lukken. Bij Once More niet: dat was geen groep, maar een verzameling klieken. Dirk Blanchart en ik spanden toen samen, en de rest spande samen tegen ons. Over die rest fluisterden we dan: 'Vind jij hun nieuwe nummer goed? Ik ook niet.' Als dat gebeurt, weet je dat het slecht afloopt.

»Over datgene dat ik tot nu toe in de muziek heb gedaan, heb ik geen spijt, zelfs niet over K13. Als ik speelde, speelde ik voor eerlijk. Credibility is voor mij heilig: The Scabs laten schieten voor De Kreuners, wat mijn voorganger Berre Bergen heeft gedaan, komt volgens mij overeen met je credibility laten schieten.»

HUMO Je hebt wel eens aan de grond gezeten: hoe leerde je daarmee te leven?

Symons «Ik berustte daar nogal gemakkelijk in. Ik herinner me dat Dirk Blanchart en Dirk Van Gansbeke mij eens kwamen opzoeken in mijn Once More-tijd: ik was net van de dop gesmeten, en ik woonde in een kamer zonder elektriciteit, zonder gas, zelfs zonder bed: ja, er lag een stuk schuimbrubber op de grond, met een indrukwekkende collectie lege bierflessen eromheen. Ik zag Blanchart en Van Gansbeke denken: 'Amaai, dat is wel rock 'n roll!' Zij woonden natuurlijk wel veilig thuis.

»Op een keer is mijn kot ontploft: ik was met mijn toenmalige vriendin naar een concert geweest. We waren doodmoe, maar toch vroeg ze: 'Zal ik nog frieten voor je bakken?' De liefde, hè. Goed, ze bakte frieten, ik viel in slaap, en zij ook. We schoten wakker, en we zagen dat de frietketel in brand stond. Ik dacht: 'Tiens, brand', en ik goot er een emmer water over. Vlam! In één, twee, drie stonden de muren bol. En in één, twee, drie hebben wij ons boeltje gepakt. Zelfs dat vind ik nu een charmante herinnering. Ik heb zelfs nog in een gekraakt kasteel in Deinze gewoond: niks dan moeilijkheden, hoor. Maar: charmant!»

HUMO Heeft de komst van je dochtertje Naomi je op een of andere manier veranderd?

Symons «Dat groeit, vind ik. Toen ze geboren werd, wist ik eigenlijk niet goed wat ik moest voelen, maar nu vind ik dat kind ongelofelijk tof. Ik heb haar geboorte niet meegemaakt, omdat ik toen in Engeland in de studio zat met K13. Dat heb ik nooit goed kunnen verwerken. Het spijt me verschrikkelijk, want au fond zaten we in Londen om te lanterfanten. Mijn dochtertje is voor mijn part rock 'n roll, al zijn er nog altijd mensen die dat betwijfelen. Er zullen altijd zeveraars zijn. Een kind krijgen maakt deel uit van het leven, en goeie rock 'n roll moet over het leven gaan: zodus.»

HUMO Daarnet hadden we nog wel eventjes over je hang naar roes.

Symons: "Nog een geluk dat ik bang ben voor naalden… Toen ik twintig was, heb ik één keer heroïne gespoten, samen met een vriendin. Ik ben er twee dagen doodziek van geweest, en dat was mijn groot geluk. Ik heb het nooit meer gedaan, al is het me honderd keer gepresenteerd. Een joint roken is voor mij veel beter dan een pint drinken. Hasj kan ik niet onder controle houden, drank niet; als ik nu – uitzonderlijk – nog eens dronken word, ben ik drie dagen van de kaart, en ik kan mij niet meer permitteren om drie dagen uitgeteld te zijn. Na een optreden is iedereen bekaf, maar ik ben altijd uitgelaten en opgeladen: ik kom de kleedkamer werkelijk binnengestormd, en de rest van The Scabs roept: 'Kalm, Fons! Kalm!' (lacht).

»Nu reageer ik me thuis af: ik kom diep in de nacht thuis, en ik plug mijn bas of mijn gitaar in. Ook als we niet moeten optreden, ga ik zelden voor drie uur 's ochtends slapen, en toch moet ik er om zeven uur uit voor mijn kind. Ik ben wel een beetje moe, maar dat kan me niet schelen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234