null Beeld

In memoriam: Jason Molina

'Alcohol bleek geen geneesmiddel.' Zaterdag overleed de 39-jarige singer-songwriter Jason Molina. Dit (aan de onheilstijding aangepaste) stukje over de Amerikaanse bard verscheen eerder in Humo.

Jeroen Maris

Stel: je huis staat in brand, en je hebt de kans om nog één plaat uit je collectie te redden. Welke behoed je voor de vlammen?

Ik haat die vraag, omdat ze puur hypothetisch is, en je dwingt te kiezen tussen dingen waar je in real life nooit zal móéten tussen kiezen. Je favoriete platen, met name, de muziekjes die je getekend en herschilderd hebben, en die door je lichaam bonken als gele koorts.

Maar stel de vraag met een donkere, dreigende stem, druk het koud metaal van een geladen tweeloop tegen m'n slaap, en ik zal antwoorden: 'Didn't It Rain' van Songs: Ohia, de groep van de Amerikaanse singer-songwriter Jason Molina, uit 2002.

Het is de laatste plaat van Songs: Ohia, en er staan zeven zwaarmoedige klootzakken van songs op, met rouwranden die niet proper te wassen zijn. 't Is de romantiek voorbij: de luiken van het huis blijven dicht, de postbode wordt wandelen gestuurd met een luchtbuks, en binnen is er alleen ten hemel schreiende wanhoop. Liedjes als 'Cross the Road, Molina', 'Blue Factory Flame' en 'Blue Chicago Moon' - met gekweld dreinende gitaren, de bevende stem van Molina, en desillusie kotsende teksten - waren antibiotica tegen laat tienerverdriet. Molina, mijn oudere broer.

'Didn't It Rain' is een plaat waar ik spaarzaam mee geworden ben. Ik leg ze nu hoogstens één keer per jaar op, hoe mooi ze ook is. Tristesse mag nooit je beste vriend worden.

Ervoor had Molina met Songs: Ohia al acht platen uitgebracht. Het topjaar was 2000: toen lagen 'The Lioness' en 'Ghost Tropic' in de platenbakken - juweeltjes met de adem van Will Oldham en het bloed van Will Johnson. Als u tijd te veel en weemoed te weinig heeft, laat u dan eens verrukkelijks als 'Lioness' en 'Tigress' in het oor bloesemen.

Na Songs: Ohia stichtte Molina The Magnolia Electric Co, een almaar van bezetting wisselende band met Molina zelf als vaste stuurman. De indringende melancholie bleef, het klagerige stemgeluid ook, maar de muziek werd potiger - denk: Neil Young ten tijde van 'On the Beach'. Onder die nom de plume werden vier platen uitgebracht, het enig mooie 'Josephine' als laatste.

Sinds 2009 was Molina van de radar verdwenen. Enigszins bizar, want voorheen maakte hij platen in het tempo waarop een politicus onzin kakt. Tot in 2011 zijn platenlabel een noodkreet de wereld instuurde, en zo - een beetje - helderheid bracht: Molina was zwaar ziek geweest, had veel tijd doorgebracht in ziekenhuizen, en knapte nu op in een rurale idylle - hij werkte op een boerderij in West Virginia. Omdat Molina geen ziekteverzekering had, werd aan de fans gevraagd om een bijdrage te storten.

Vorig jaar bracht Molina solo nog wat oudere songs uit, maar de prelude van een glorieuze comeback was dat niet. Maandag begaf zijn lichaam het - amper 39. Alcohol bleek geen geneesmiddel.

Misschien moet ik deze week 'Didn't It Rain' nog 's opzetten. Of misschien moet ik er nog even mee wachten.


Beluister het laatste album van Jason Molina 'Autumn Bird Songs'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234