Regi PenxtenBeeld HUmo

tussen hemel en helRegi Penxten

‘In Vlaanderen zijn de onenightstands niet dik gezaaid, hè’

Vanavond is Regi Penxten te gast in ‘De zomer van’. Dit jaar geen festivals voor hem. Maar in de zomer 2009 mocht hij Rock Werchter afsluiten. Aanleiding genoeg voor zijn Hemel & Hel. Wat hij daarover te vertellen had, kunt u hier herlezen

(Verschenen in Humo 3591 op 30 juni 2009)

Of u dat nu goed vindt of niet: Regi Penxten sluit zondag met Milk Inc. Rock Werchter af in de Pyramid Marquee. En hij doet dat met de meest nobele bedoeling: ‘Ook al moet ik aan het publiek sleuren tot het laatste nummer, een feest zal het worden.’ Onverschrokken het vagevuur in: zo hebben we ze graag in Tussen Hemel en Hel. Yep, ’t is weer zomer!

HUMO Laat ons raden, geen groter lichamelijk genot dan... springen!

REGI PENXTEN «Zomaar? Als een soort rare hobby? Nee jong, ik spring omdat de muziek en het publiek me opzwepen. Zomaar springen is toch helemaal niet zo leuk? Het doet zelfs een beetje pijn tegenwoordig: last aan mijn onderrug, ik begin de tol te betalen van veertien jaar carrière. ’t Is niet dramatisch – ik zit nog niet aan de pijnstillers – maar wel erg genoeg om ervan te dromen eens helemaal pijnloos wakker te worden. En uitgeslapen. Dat is voor mij op dit moment het hoogste lichamelijke genot: mijn ogen opendoen, en vervolgens klaarwakker en welgezind het bed uit. Springen (lacht). Mijn rollercoaster gaat tegenwoordig zo hard dat ik nog zelden aan acht uur slaap kom.»

HUMO Wat is voor jou ’t hoogste artistieke genot?

REGI «Ik heb nog nooit geweend bij een schilderij, maar concerten waar een gigantische massa volk een hit van voor tot achter meezingt, daar krijg ik kippenvel van. Queen in Wembley. Of Robbie Williams in Knebworth, voor 300.000 mensen: ik was daar en ik vond dat heel emotioneel.

»Ik heb het zelf ook al meegemaakt: een uitverkocht Sportpaleis, we spelen een oud nummer akoestisch op gitaar of piano, helemaal uitgekleed, en de mensen nemen het over – Linda hoeft niet eens te zingen. Dat is zó mooi. Een liedje dat je jaren geleden op je kamertje in Heusden-Zolder hebt geschreven en dat als een dance of pophit de wereld is rondgegaan, laat je weer klinken als toen en toch zingen ze ook daar met zijn duizenden op mee. Daar kan niks tegen op.»

HUMO Intellectueel genot, wat is dat voor jou?

REGI «Politieke debatten. Maar dan echt van die saaie van vroeger, niet dat flashy gedoe van de voorbije verkiezingen. Gewoon een aantal politiekers rond een tafel die doorbomen. Het interview met Mark Eyskens, Willy Claes en Herman De Croo dat onlangs in Humo stond, ik vond dat geweldig. Die wijsheid van die oude krokodillen, het inzicht, ik geniet daarvan. 

»Ik zat onlangs in ‘De zevende dag’ en ik vond dat een gigantische eer. Oké, ’t is helemaal vernieuwd en een puur politiek programma is het niet meer, maar toch. Het valt me op dat ik steeds vaker met politici in dezelfde tv-show zit. Onze jobs lijken alsmaar meer op elkaar. We hossen van de ene tv-studio naar de andere, we zijn enorm afhankelijk van de media... Het intrigeert me hoe zij er nog toe komen om écht aan politiek te doen.»

HUMO Is melk voor jou het toppunt van culinair plezier?

REGI (lacht) «Man, wat een flauwe! En vraag nu niet waar de naam Milk Inc. vandaan komt of ik gooi een glas cola over je kop.» 

HUMO Aangezien dit gesprek telefonisch verloopt, waag ik het erop: vanwaar Milk Inc., beste Regi?

REGI «Oké, omdat het voor Humo is, nog één keer: onze allereerste single heette ‘La vache’. Een groepsnaam hadden we nog niet, maar we zaten toen kennelijk in een koeienfase, dus is het Milk Incorporated geworden.»

HUMO Een koeienfase.

REGI «Fascinerende dieren, hoor. Je moet er maar eens lang genoeg naar kijken.

»Maar gingen we het niet over gastronomische geneugten hebben? Op tournee besteden we daar veel aandacht aan, en zéker op vakantie. Restaurants zoeken, wijnhuizen ontdekken, daar maak ik tijd voor vrij.

»Voor Franse wijnen heb ik het niet zo, wel voor Spaanse en Zuid-Afrikaanse, en sinds kort ook voor Vlaamse. De witte wijn en de méthode champenoise van Kasteel Genoels-Elderen zijn echt uitstekend. ’t Is ook nog eens biowijn, dus je krijgt er geen hoofdpijn van.»

HUMO Zijn sterrenrestaurants aan jou besteed?

REGI «Ik ga heel vaak naar fatsoenlijke restaurants, maar de laatste keer dat ik echt van mijn stoel werd geblazen was op mijn verjaardag: toen zijn we naar Oud Sluis van Sergio Herman geweest. Smaken, kleuren, geuren, nooit eerder meegemaakt. Zo overweldigend dat ik me niet eens meer precies kan herinneren wat ik allemaal heb gegeten. Al kan dat ook een gevolg zijn van mijn wijnconsumptie (lacht)

HUMO Hoe zou jouw hemel eruitzien?

REGI «Ik geloof niet in de hemel: als we dood zijn gaat het licht uit en that’s it. Maar mijn droomomgeving is een zonovergoten plek waar de zwaartekracht een tikje minder hard haar werk doet, zodat we allemaal een heel klein beetje zweven. In die wereld zit ik op een groot dakterras, met uitzicht op de zee én op de bergen, met een goed glas wijn uit Genoels-Elderen in mijn hand en mijn madam naast me, die hem zachtjes in haar mond houdt.»

HUMO Hem?

REGI «Hem, ja. De Jos (lacht). Maar zachtjes, hè! Geen beweging, gewoon dat zalige, warme gevoel. Dat mag voor mij eeuwig duren.»

HUMO En wat is voor jou het inferno op aarde?

REGI «Een shoppingcentrum waar ik de hele zaterdagmiddag alleen rondloop en de uitweg niet vind: daar heb ik soms zelfs nachtmerries over. Niks tegen winkelcentra – ik ga er zelf ook heen, op een dinsdagavond – maar al dat volk schrikt me af. Ik ben gek op massa’s, zolang ik er zelf niet tussen moet staan. Dan functioneer ik niet meer. Dat kan raar klinken, maar als ik niet optreed, wil ik eigenlijk alleen maar rust.»

HUMO Wat is voor jou het paradijs op aarde?

REGI «De streek rond Kaapstad, met al zijn wijndomeinen. Er hangt daar iets in de lucht, ik kan het niet verklaren, maar ik hoef er maar een stap uit het vliegtuig te zetten of ik voel me al goed. Blijkbaar hebben veel Vlamingen dat, want er zijn er nogal wat naar daar verhuisd.»

HUMO Wanneer ben jij het ongelukkigst geweest?

REGI «Een paar jaar geleden is mijn vader heel erg ziek geweest. Hij heeft weken in het ziekenhuis gelegen, met buisjes en slangen, en hij takelde zienderogen af. Hij is toen echt door het oog van de naald gekropen. Tot dan was mijn leven één grote goednieuwsshow geweest, en plots dreigde ik iemand te verliezen die ik heel graag zie.

»Sindsdien kus ik elke dag mijn pollekes omdat de mensen van wie ik hou allemaal gezond zijn. Ook mijn vader, die er weer helemaal overheen is. Zes keer na elkaar het Sportpaleis uitverkopen is enorm plezant, maar ’t zou niks voorstellen zonder mijn vrienden, familie en mijn madam (Elke Vanelderen, red.). Zolang die er zijn, heb ik besloten om me elke dag gelukkig te voelen.»

HUMO Tot slot: welke vrouw zou Hem – al dan niet zachtjes – voor één nacht in haar mond mogen nemen, gesteld dat je levensgezellin geen bezwaar zou hebben?

REGI «Marie Louise Parker, de hoofdrolspeelster uit de Amerikaanse tv-reeks ‘Weeds’. Het is geen blonde, ze lijkt helemaal niet op Elke, en toch heeft ze een enorme erotische uitstraling. Hier in Vlaanderen vind ik de straffe madammen niet dik gezaaid: ik mag echt blij zijn met Elke.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234