Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull

Weet u 't nog, hoe Indiana Jones op het eind van 'The Last Crusade' samen met zijn vader Henry, sidekick Sallah en die goeie ouwe Marcus Brody in de zonsondergang oploste? 't Was de ideale afsluiter van een magische trilogie, en tegelijk de eclips van onze eigen kindertijd.

Maar dat was dan buiten George 'Ik heb nog een ideetje' Lucas gerekend, die er absoluut nóg eentje wilde uitwringen. En dus trokken wij met hooggespannen verwachtingen – de terugkeer van een jeugdheld! - maar ook met een hoop vragen naar de bioscoop: zou 'Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull' ons opnieuw de vertrouwde hartkloppingen en het welbekende kippenvel bezorgen? Slaagt Steven Spielberg erin om, na al die bloedserieuze films die hij de voorbije negentien jaar heeft gedraaid ('Schindler's List', 'Amistad', 'Saving Private Ryan', 'Artificial Intelligence', 'Munich'), nog één keer het kind in zichzelf terug te vinden en, nog crucialer, zal het hem lukken om het elfjarig kind in óns opnieuw wakker te schudden? De antwoorden gaan als een mes door ons hart: nee, nee, nee. Onze diepste vrees is bewaarheid geworden: 'Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull' is de Indy-film die nooit had mogen worden gemaakt. Nu wordt ineens duidelijk waarom Lucas en Spielberg de prent aan niemand op voorhand wilden laten zien, en waarom Harrison Ford deze week nog op het festival van Cannes liep te verkondigen dat hij 'niet maalde om de meningen van de critici': de heren knepen 'm. Terecht!

Alle vertrouwde ingrediënten zijn nochtans van de partij: de exotische locaties (we sjezen van Nevada naar Peru), de onvermijdelijke booswichten (de nazi's zijn vervangen door Sovjet-snoodaards), het al even onvermijdelijke ongedierte (vleesetende rode mieren!), de love interest (Karen Allen uit 'Raiders of the Lost Ark' maakt een onverwachte comeback), de sidekick (Shia LaBeouf) en – uiteraard - de non-stop-actie. En natuurlijk mogen we weer allemaal meefluiten met het triomfantelijke deuntje van componist John Williams. Alleen: de vonk die het allemaal moet laten spetteren, de Verrukking, de inventiviteit, het 'Oooooh!'-gevoel, de fun, en vooral de fijne humor die de vorige afleveringen zo genietbaar maakten blijven deze keer bijna helemaal achterwege (tiens: kon hetzelfde niet worden gezegd over de recente 'Star Wars'-prequels?). Nummer vier kreunt onder een werkelijk bespottelijke plot (negentien jaar hebben ze gezocht naar een geschikt verhaal, om uiteindelijk tevoorschijn te komen met... dít?!) en de meeste actietaferelen - Shia Labeouf die als een supersonische Tarzan door de jungle zwiert! – getuigen van een Michael Bay-achtige zinneloosheid (de ruime hoeveelheid screentime die Labeouf krijgt toegemeten, laat trouwens vermoeden dat we opweg zijn naar een nieuwe franchise met LaBeouf als de nieuwe Indy). Ja, Ford weet zich op zijn vijfenzestigste nog steeds bijzonder goed uit de slag te trekken, maar dat is ook maar normaal: sinds hij op het eind van 'The Last Crusade' heeft mogen nippen van de Heilige Graal, weten we allemaal dat Indy het eeuwige leven heeft. En ja, in de nucleaire openingsscènes laat Spielberg nog enkele flitsen van zijn meesterschap zien, en ook tijdens de carchase in de jungle kun je misschien nog een schijn van opwinding voelen, maar voor het overige lijkt de cineast zich met werktuiglijke bewegingen door het stuurloze script te werken, als een vermoeide kok die voor de zoveelste keer de opdracht heeft gekregen om dezelfde maaltijd in mekaar te flansen. Erger nog: naar het einde toe begint de scifi-enthousiasteling in Spielberg gevaarlijk de kop op te steken, wat culmineert in een climax waar je onderkaak in je schoot van valt.

En als u ons nu snel wil excuseren: wij gaan een zelfhulpgroep voor rouwende Indiana Jones-fans oprichten. Hang de hoed maar aan de haak, Indy, it's over.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234