null Beeld

Ingrid De Vos uit 'Als de dijken breken': 'Ik zie er eigenlijk nog te goed uit voor een grootmoeder'

Maandag op Eén: de laatste aflevering van ‘Als de dijken breken’ (spoiler alert: ja, ze braken), en dus ook meteen de laatste kans om Ingrid De Vos aan het werk te zien als de kribbige bomma.

Jeroen Maris

Ingrid de Vos «De scenaristen spaarden de zieke grootmoeder enigszins, en dus bleef ik met de voetjes droog. Maar voor Daisy (Van Praet, red.) en Tom (Audenaert, red.) en de twee kinderen was het klappertanden: dat water was écht, hè. En de opnames waren in het voorjaar, toen het nog flink koud was. Dat was niet gezeverd, hoor.»

HUMO Je speelde een niet bijster sympathieke grootmoeder.

De Vos «De bomma heeft een nogal kregelig karakter, ja. Al werd in de loop van de reeks wel duidelijk dat ze ook iets bezorgds en liefs in zich heeft. Als acteur probeer je altijd te bedenken wat voor leven je personage geleid heeft, en ik vermoed dat de bomma hard en verbitterd geworden is door wat ze allemaal meegemaakt heeft vóór de dijken braken.»

HUMO Heb je je geamuseerd met het ongewassen West-Vlaams dat je mocht spreken?

De Vos «Ja, al ben ik geen echte West-Vlaamse. Daisy gelukkig wel: bij haar kon ik altijd aftoetsen of ik juist zat. Sowieso spreek ik heel graag dialecten. In ‘Chaussée d’Amour’ acteerde ik in het Kempisch. Eén van de medewerkers van het productiehuis kwam uit Tessenderlo, en had mijn teksten op een bandje ingesproken – op die manier kon ik me dat accent eigen maken.»

HUMO Je bent wel grotendeels opgegroeid in Zeebrugge.

De Vos «Klopt: van mijn 7de tot mijn 17de. Ik kén de zee dus, maar dan toch eerder het idyllische karakter. Ik ben ook vaak in Nieuw-Zeeland geweest, en daar kon ik me wel iets voorstellen bij de dreiging van zo’n immense, onstuimige watervlakte: als ik naar de Stille Oceaan kijk, of naar de Tasmanzee aan de andere kant, vóél ik de mogelijke verwoesting. De zee is daar heel ruw – zwemmen is uitgesloten – en er zijn ontzettend veel aardbevingen.»

HUMO Je hebt veel gereisd. Een goeie manier om te beseffen dat we ons maar beter een beetje bescheiden opstellen tegenover de natuurelementen?

De Vos «Dat wist ik als kind al. Maar inderdaad: door de wereld rond te reizen werd dat besef alleen maar uitgediept. We leven bij gratie van de planeet – en niet andersom.»

HUMO Vrijdag word je 62. Komen er nog genoeg mooie rollen jouw kant uit?

De Vos «Dat is problematisch. In de jaren 90 heb ik vijf jaar lang reisdocumentaires gemaakt, en daardoor verdween ik uit het acteurscircuit. En eigenlijk heb ik dat nooit meer kunnen ombuigen. Pas toen Hans Herbots me voor ‘Het goddelijke monster’ vroeg, en later voor ‘De behandeling’ en ‘Als de dijken breken’, begon het weer wat te lopen. Ik werk heel graag met Hans: een aangename, rustige, toegewijde man.

»Een ander probleem is dat ik nog altijd jonger oog dan ik ben. Daardoor krijg ik soms te horen dat ik er nog te goed uitzie voor een oude rol. Want een grootmoeder moet altijd iets mankeren – dat is blijkbaar een ijzeren wet. Ik kan alleen maar hopen dat er eens iemand een scenario schrijft voor een grootmoeder zoals ik er eentje ben: energiek, gezond en kwiek door het leven dartelend.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234