‘Inside Llewyn Davis’: T Bone Burnett

Als country en bluegrass sinds ‘The Broken Circle Breakdown’ hip zijn in Vlaanderen, dan is dat niet voor het eerst: de soundtrack van ‘O Brother, Where Art Thou?’ van Ethan en Joel Coen trapte in 2001 al eens een mondiale bluegrass mania op gang. En de filmmakers en hun muzikale bloedbroeder T Bone Burnett hebben een nieuw plan: met ‘Inside Llewyn Davis’ willen ze nu ook een wereldwijde liefde voor folk aanwakkeren. T Bone heeft zelfs een bijbehorende tournee voor ogen.

Bluegrass, folk, country: Burnett noemt het terecht allemaal traditional American music, maar een kleine precisering is hier noodzakelijk. De folk die u in ‘Inside Llewyn Davis’ te horen krijgt, is die van het New Yorkse Greenwich Village in de koude winter van 1961, vlak voor de komst van Bob Dylan – die zoals bekend voor de grote ommekeer zou zorgen. Llewyn Davis (Oscar Isaac) is een onfortuinlijke folkzanger die maar wat aanmoddert met muziek en vrouwen en letterlijk van sofa naar sofa zwerft. Z’n personage is gebaseerd op Dave Van Ronk, een Village-muzikant wiens autobiografie ‘The Mayor of MacDougal Street’ diende als basis voor het script, en die zo’n beetje geldt als ‘the Dylan that never was’.

Voor de soundtrack trok Burnett onder anderen de Brit Marcus Mumford aan, wiens echtgenote Carey Mulligan een hoofdrol speelt in de film, naast de een Miel Cools-baardje torsende Justin Timberlake. Op de plaat zingen cast en gastmuzikanten traditionals (‘Hang Me, Oh Hang Me’, ‘Fare Thee Well’), classics uit de folkrevival (‘The Last Thing On My Mind’ van Tom Paxton, ‘500 Miles’ van Hedy West) en nieuwe songs. In plaats van gestreepte gevangenispakken en stoppelbaarden zijn het deze keer dus rolkragen en ringbaardjes.

T Bone Burnett: waar te beginnen? Gitarist tijdens Dylans Rolling Thunder-tournee, songwriter en soloartiest, en platenproducer van Elvis Costello, Roy Orbison, Elton John, Diana Krall, Robert Plant & Alison Krauss... Mijn tijd is beperkt en focus noodzakelijk, dus vooraf deze note to self: ‘De Coens. Andere Soundtracks. En dan zien we wel.’

New York, The London Hotel. Gisteren was ik getuige van ‘Another Day, Another Time – Inside the Music of Llewyn Davis’, een door Burnett gecureerde revue met een duizelingwekkende affiche (Costello, Gillian Welch, JackWhite, Joan Baez...), op onnavolgbare wijze aan elkaar gepraat door John Goodman (‘Ladies and gentlemen, do not eat the brown acid.’). Die speelt in ‘Inside Llewyn Davis’ een excentrieke jazzmuzikant, en komt grommend koffie tanken in de hospitality suite. T Bone wacht me op in de aanpalende kamer: boomlang, donker begrafenispak, z’n trouwe donkere zonnebril af.

HUMO De Coen-broers zijn de eerste en enige mensen die je ooit gebeld hebt zonder dat je ze kende. Je had ‘Raising Arizona’ gezien en vroeg je af wat die banjoversie van Beethoven was die aldoor terugkwam.

T Bone Burnett «‘Ode to Joy’ van Pete Seeger, zo bleek. Er waren zo veel details in ‘Raising Arizona’ die me raakten. Holly Hunter bijvoorbeeld, die haar baby in slaap zingt met de murder ballad ‘Down in the Willow Garden’: perfect! ‘Die mensen begrijpen het,’ dacht ik, dus ik belde Joel en we spraken af om iets te gaan eten. Het voelde van meet af aan alsof hij mijn boezemvriend was – ik voelde een verwantschap met hen allebei, eigenlijk.

»Het was ook de periode dat de compact discs het begonnen over te nemen van de vinylplaat, en ik haatte de klank van die cd’s. Ik dacht: ‘Bekijk het maar, ik ga de filmbusiness in.’»

HUMO De eerste Coen-film waarvoor je de muziek deed, was ‘The Big Lebowski’ in 1998. Intussen zouden jullie zo close samenwerken dat jullie naar verluidt zelf niet meer weten wie welke song kiest.

Burnett «Er vroeg me daarnet iemand wie ‘500 Miles’ (oorspronkelijk van Hedy West, wordt op de soundtrack gezongen door Justin Timberlake, Carey Mulligan en Stark Sands, red.) gekozen heeft. Volgens de Coens heb ik dat gedaan. Kan, want ik vind dat een prachtige song, Dylan heeft er trouwens ook een versie van (met als titel ‘I Was Young When I Left Home’, red.). Maar ik weet het niet zeker, want de Coens en ik werken egoloos – het zijn ‘onze’ liedjes.

»Wat wél heel zeker een keuze van mij was, was de muziek bij die scène in ‘The Big Lebowski’ waar The Dude tai-chi deed en high werd. Het leek me niet meer dan normaal om daar Captain Beefheart onder te zetten (‘Her Eyes Are a Blue Million Miles’, red.) .»

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234