Inside Llewyn Davis

De nieuwe van de gebroeders Coen – en het is alweer een meesterwerk.

‘Inside Llewyn Davis’: het is alleen maar een film, en dat is alles wat het ooit zal zijn – maar wát voor één. Eigenlijk zijn we niet eens zo zeker of we het wel een film kunnen noemen: verhaal en beelden hebben ook iets van een droeve droom, van een stream of consciousness die weemoedig over je heen ruist, van een magisch muziekakkoord in een rokerige bar en van een bevreemdende trip naar het grauwe, onrustige New York van begin de jaren 60.

Al in de eerste twintig seconden weten de gebroeders Coen een wonderlijke atmosfeer op te roepen die de volgende honderd minuten als avondnevel rond je blijft hangen: een brandende spot, een microfoon, de krommende askegel van een sigaret, een muzikant die met zijn akoestische gitaar het podium beklimt en een triest akkoord aanslaat: ‘Yeah, allright, dit is een oude...’

Welkom in het universum van Llewyn Davis (Oscar Isaac), een straatarme folkzanger die als een verlopen geest ronddwaalt door Greenwich Village anno 1961 – de flowerpower was nog een verre droom, Vietnam een nachtmerrie die nog moest beginnen. Llewyn heeft het niet onder de markt: het is koud buiten, maar hij heeft niet eens een winterjas, zijn ex is razend op hem en hij heeft een probleem met een kat. Llewyn barst van het talent, en er gloeit een fel verlangen naar erkenning in hem (‘Ik wil niet zomaar bestaan.’), maar zijn songs – hoe ontroerend, hoe bezield en hoe recht uit het hart ook – slaan niet aan; zijn grote tragedie is dat hij wel de juiste man op de juiste plek is, maar dat het juiste moment hem – net als die dekselse kat – ontglipt.

Aldoor hoor je de droeve hoefslag van de melancholie in het verhaal, maar er mag ook worden gegierd, bijvoorbeeld met de hilarische, door Oscar Isaac, Justin Timberlake en Adam Driver gebrachte showstopper ‘Please Mr. Kennedy’: ‘Please Mr. Kennedy/Don’t you shoot me into outer space/Uh-Oh!’

Toch zijn het niet de kwajongensachtige Coens van ‘The Big Lebowski’ of ‘Burn After Reading’ die we hier aan het werk zien, maar de melancholische Coens van ‘No Country for Old Men’ en ‘A Serious Man’. O, die arme Llewyn Davis ook: zoals zovelen onder ons leeft hij tussen de hoop om de oude droom alsnog te vervullen, en het gruwelijke besef dat zijn leventje nooit meer fundamenteel zal veranderen.

Maar terwijl Llewyn zachtjes wegebt, fonkelen de Coens wild: het is genieten geblazen van hun prachtige dialogen, van de magistrale vertolkingen en van de magnifieke beelden die ze uit hun geniale koker toveren. Hun meesterschap laat zich wat ons betreft het beste voelen na ongeveer een uur, tijdens die lange, vreemde autorit van New York naar Chicago, waar mogelijk een kans op Llewyn ligt te wachten.

Oscar Isaac, John Goodman en Garrett Hedlund samen in één auto, een desolate highway, nevelgordijnen boven het asfalt, een morsig wegrestaurant, een zielsaangrijpende bekentenis: meer hebben de broers niet nodig om twintig minuten briljante, hoogpoëtische cinema te maken – misschien wel de mooiste twintig minuten uit hun filmografie.

Weet u, eigenlijk gebeurt er helemaal niet zo veel tijdens die honderd minuten, ’t is gewoon een week uit het leven van een man die de boot heeft gemist, maar zoals zo vaak bij de Coens levert de spanningsboog tussen ironie en weemoed wondermooie cinema op. ‘Inside Llewyn Davis’: het is alleen maar een film, en dat is alles wat het ooit zal zijn – maar wat voor één.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234