null Beeld

Internetfenomeen Second Life: twee miljoen mensen op zoek naar een betere wereld

Humo pioniert: sinds het Humo-park in Second Life geopend werd, zijn al 9.000 bezoekers langsgekomen. U treft er onder andere het standbeeld van Debeys Dirk aan, dat zodra het u opmerkt in een van zijn sinds de 'Humo liegt'-campagne bekende tirades zal ontsteken.

Verder kunt u er een Humo-T-shirt krijgen, dé manier om u vestimentair te onderscheiden van de grauwe Second Life-massa. En tot slot is het Humo-park het aangewezen vertrekpunt voor een ontdekkingstocht door de digitale jungle die Second Life is: wij gidsen u naar menige bezienswaardigheden en ettelijke oorden des verderfs. Op humo.be/secondlife wordt u stap voor stap uitgelegd hoe u in het Humo-park komt. Get a second life! En niet vergeten: iedere dinsdag even terugkomen om een verse Humo te kopen.

Wat is Second Life?

Bent u een loser? Sociaal onaangepast? Eenzaam? Werkloos? Bankroet? Het leven moe? Geen nood: u kunt gewoon een tweede leven beginnen op het internet. Second Life is een virtuele 3D online-wereld met ondertussen al meer dan twee miljoen bewoners. Je kan er vliegen, shoppen, trouwen, geld verbrassen, schaaprijden of spetterende seks hebben - ja, zélfs u. 'Zoveel mensen hebben hun gewone leven opgegeven, en zitten alleen nog de hele dag achter hun computerscherm.'

- Howdie!
- Hallo Tamara.
- Aha, ga je een wapen kopen?
- Uh, nee... Ik kijk alleen maar wat rond. Heb niet zoveel geld op zak.
- Zin om iets te gaan drinken in de saloon?

Een ouderwetse wapenwinkel in het Wild Westdorpje Sigil Arizona, ergens in Second Life. Ik ben Tamara Fall, een hupse jongedame met een strapless rood countryjurkje en zwarte laarsjes. Mijn gesprekspartner in cowboypak heet Chef de guerre. We stappen de oude westernstraat op, compleet met postkoetsen, een zanderige spoorweg, een saloon met klapdeuren en een marshallkantoor. Aan de horizon zie ik reusachtige cactussen in een oranje woestijn. De saloon is leeg - het is nog wat vroeg voor whiskydrinkers, pokerspelers en revuemeisjes. Ons gezelschap Chef de guerre blijkt bovendien een saaie man van weinig woorden te zijn en dus stap ik maar eens op. Met één muisklik laat ik me teleporteren naar het andere eind van de wereld.


Wuivende pruiken

undefined

Na de fenomenale opgang van Google, het succes van eBay en de populariteit van Youtube is Second Life (SL) hét nieuwe internetfenomeen. Sinds de virtuele wereld in 2003 werd ontwikkeld, hebben zich wereldwijd al meer dan twee miljoen gebruikers geregistreerd. Ze kopen er land, bouwen er huizen, kopen er kleren, slapen in waterbedden, flirten in discotheken en gokken in casino's. Ze bouwen er hele virtuele steden na: het oude Rome waar gladiatoren in de arena tegen wilde dieren vechten, de onderwaterstad Atlantis of een zwevend sprookjesbos, een hippe winkelstraat in de stad en zelfs de rosse buurt van Amsterdam, waar je terecht kan voor een goeie beurt.

De virtuele wereld is toegankelijk met een computer, een wachtwoord en een creditkaart. Je komt terecht in een 3D-landschap van groene, rotsachtige eilanden - de totale oppervlakte komt ongeveer overeen met die van het Groothertogdom Luxemburg. Iedereen die er een paar dollars voor veil heeft, kan een stukje land kopen en daarop beginnen te knutselen en bouwen. En nee, dat zijn niet alleen tieners en mannelijke computernerds. Bijna evenveel vrouwen als mannen loggen in op Second Life, en de gemiddelde leeftijd is 32.

'Het is geen spel, en toch is het verslavend,' zegt Peter Van Wijnaerde (23), een fervent SecondLifer uit Gent, die zichzelf omschrijft als 'a kind of always online person'. 'Er is geen doel, er zijn geen spelregels... je doet er gewoon je zin. Je creëert je eigen tweede leven.' In het echte leven werkt Van Wijnaerde als onlinestrateeg bij het communicatiebureau These Days. Vijf maanden geleden maakte hij zijn eerste avatar aan, zijn tweede ik: Starfleetcommander Corneel Cone, een gespierde jonge knaap in een strak Star Trek-pakje.



PETER VAN WIJNAERDE « In het begin verkende ik Second Life voor het werk, om wat research te doen. Maar ik kreeg er zoveel plezier in dat ik er ook na mijn uren bleef hangen. Inmiddels heb ik al eens een hele week permanent in Second Life vertoefd. Ik ben lang niet de enige hoor: er zitten heel wat hardcore gebruikers op die hun echte leven laten voor wat het is en hun ideale leven achter het computerscherm leiden.»


HUMO Als je binnentreedt in Second Life, creëer je eerst een 'tweede ik'. Blijkbaar vinden de gebruikers het erg belangrijk hoe hun virtuele ik er uitziet?

VAN WIJNAERDE « Natuurlijk. Een avatar - zo heet een virtueel personage - is een soort tweede identiteit, en net als in de echte wereld is de eerste indruk het belangrijkst. Om echt een individu te zijn, moet je je onderscheiden van de anderen. Als je in het begin in Second Life arriveert, ziet iedereen er hetzelfde uit: de mannen dragen een wit truitje en een blauwe broek en hebben allemaal hetzelfde saaie haarmatje. De vrouwen dragen een rood topje, een grijze legging en staartjes in het haar. Daaraan herken je de newbies. Pas na een paar uren - of dagen - ben je vertrouwd genoeg met de techniek om aan jezelf te sleutelen. Je koopt een ander lichaam, hippe kleren, een leuke pruik met bewegende lokken of een blitse auto... Je bént iemand in Second Life, en het is heel belangrijk om dat fysiek te uiten.»

» Eigenlijk heb je twee soorten gebruikers: mensen die met hun avatar de ideale versie van het echte leven willen meemaken. En daarnaast heb je er die zich uitleven in een complete fantasiewereld. Zoals ik. Ik ben een fan van rollenspellen: dan ben ik een van de personages uit Startrek en krijg ik een missie in space. (lacht) Een goed excuus om met mijn spaceship door the galaxy te zoeven!

» Sommige avatars zien er heel extreem uit: ze leven bijvoorbeeld in een elfenwereld, of ze nemen de vorm aan van furry's - dieren met vachten. Dat is een hele subcultuur in Second Life: een soort van humanoïde pelsdieren. Katten, vossen, muizen, ratten... Dat houdt het voor de anderen ook spannend. Je weet niet altijd welke vorm iemand heeft aangenomen. Ik was bijvoorbeeld een keer op zoek naar de oprichter van de Mystica University, een universiteit waar ze computercodes aanleren. Ik zocht en zocht, en vond die maar niet. Tijdens mijn zoektocht kwam ik een klein roos konijntje tegen, dat boos was omdat ik per ongeluk tegen hem was opgebotst. Het bleek de founder van die universiteit te zijn.»

» Eigenlijk kan je Second Life nog het best vergelijken met een chatbox met driedimensionale prentjes - maar dan prentjes die je gesprekken en ontmoetingen veel mooier en rijker maken. Het leuke aan die wereld is dat letterlijk alles wat je ziet en hoort door de gebruikers zélf is ontworpen: een grassprietje, een kabbelend beekje, een brandend haardvuur, foltertuigen, religieuze afbeeldingen in een glasraam... Je hebt bewoners die een grote speeltuin met reuzenglijbanen hebben aangelegd, maar er zijn er ook die een knus huisje inrichten met een eetkamer, een salon, een televisie en posters aan de muur.

» Alles wat in je verbeelding bestaat, kan je met de computer namaken in Second Life. Je kan het laten sneeuwen of een heldere sterrenhemel tevoorschijn toveren. Veel bewoners maken ook kunstwerken, al dan niet een kopie uit real life. Dan slenter je wat rond in de donkere steegjes van een stad en kom je op de hoek plots voorbij de bar uit het beroemde schilderij 'Nighthawks' van Edward Hopper. Je kan instrumenten maken en die bespelen, het getjilp van vogels nabootsen... Alles kan.»


HUMO Moet je daar geen computergenie voor zijn?

VAN WIJNAERDE « Je moet wel iéts van computers afweten, maar in principe kan iedereen het leren. In Amerika verdiepen heel veel huisvrouwen zich erin. Er zijn ook universiteiten in Second Life waar je dingen kan leren 'bouwen'. Alle 3D-modelling werkt met prims (primitieve vormen, red.): een bol, een kegel, een kubus. Die prims kan je in elkaar passen en er een textuur, kleur of geluid aan toekennen.»


HUMO Het lijkt een tijdrovende bezigheid.

VAN WIJNAERDE (lacht) « Zeg dat wel. Ik heb mijn tweede leven noodgedwongen op een lager pitje moeten zetten, want ik kwam bijna niet meer buiten. Voor je sociale contacten in real life is het ook niet zo bevorderlijk. Die wereld van Second Life is zo groot en er valt zoveel te ontdekken dat je er volledig in kan verdwijnen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234