null Beeld

Interview: Alleen Elvis blijft bestaan: Stephan Vanfleteren

Nieuwe uitzenddag, oude formule: voor zijn vierde seizoen verhuist ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ van de vrijdag- naar de zaterdagavond, maar aan het concept – één praatgast, één tv-toestel, één Thomas Vanderveken – is wijselijk niet gemorreld.

Verderop in deze reeks komen onder meer nog Rik Torfs en Herman Koch op visite; nu zaterdag wordt de rode loper uitgerold voor internationaal vermaard fotograaf Stephan Vanfleteren.

'Stephan Vanfleteren: 'Bij het selecteren van fragmenten viel me vooral op dat een geheugen iets is dat je best wantrouwt.'

Stephan Vanfleteren «Ik vond het een fantastische, maar tegelijk ook lastige opdracht om een keuze te maken uit de lawine aan mogelijke fragmenten. Het voornaamste probleem was dat een aantal van de filmpjes die ik aanvankelijk in gedachten had, me niet meer bleken te raken zoals toen ik ze voor de eerste keer zag: ze waren wat gedateerd, of te zeer verbonden met een bepaalde tijdgeest. Je groeit natuurlijk zelf ook verder, dus iets wat geweldig veel indruk maakte op je 16de of 17de, vind je niet noodzakelijk even indrukwekkend wanneer je ouder bent. Stom voorbeeld: van Benny Hill was ik wel fan als kind, maar inmiddels vind ik het flauwekul.

»En verder viel het me vooral op dat een geheugen iets is dat je best wantrouwt (lacht). Heel vaak bleken fragmenten er heel anders uit te zien dan ik ze in mijn herinnering had – één filmpje bleek zelfs niet te bestaan. Ik was er heilig van overtuigd dat ik ooit beelden had gezien van Elvis die tijdens een opname van ‘Are You Lonesome Tonight?’ de slappe lach krijgt: in mijn gedachten zíé ik hem gewoon zitten, omringd door een groep muzikanten en een paar achtergrondzangeressen. Maar dat fragment bleek eenvoudigweg niet te bestaan – er is enkel een geluidsopname van.

» Maar kijk, ik ben er toch in geslaagd om een keuze te maken. Er zit iets bij over de natuur, iets over Afrika, iets over erotiek. En het zal met name ook gaan over de dood, en over afscheid nemen. Dat zijn de thema’s die ik ook terugvind in mijn werk, en in mijn hoofd.»

HUMO Ernstige thema’s.

Vanfleteren «Ja, maar ik zit nu eenmaal tamelijk ernstig in elkaar. Als iemand me vraagt: ‘Hoe is ’t?’, dan zal ik niet snel ‘Goed’ antwoorden – ik denk altijd: misschien wordt mijn kind op dit moment wel door een auto omvergemaaid. Maar denk nu niet dat ik een soort depressieveling ben die altijd de gordijnen dichtdoet, hè. Ik heb mijn uitlaatkleppen: mijn werk, humor, dansen.»

HUMO Dansen?

Vanfleteren «Ja (lacht). Eén van de fragmenten die ik gekozen heb voor ‘Alleen Elvis’, gaat daarover: ’t is een scène uit ‘Saturday Night Fever’. Maar meer wil ik nog niet vertellen: ik spaar het op voor de uitzending.

»Weet je, ik zou het leuk vinden als ik mensen er aan de hand van mijn keuzes toe zou kunnen aanzetten om iets te bekijken of opnieuw te bekijken. Zo heb ik bijvoorbeeld gekozen voor een scène uit ‘Paris, Texas’, een film die mij enorm gepakt heeft toen ik een jaar of 16 was, en die ik nu opnieuw fenomenaal vond. Het idee bevalt me wel dat er misschien iemand is die na de aflevering zegt: ‘Fuck, die film wil ik weleens bekijken’.»

HUMO Thomas Vanderveken zal in ‘Alleen Elvis’ zeker ook naar de man achter de fotograaf peilen. Voel jij je daar op je gemak bij?

Vanfleteren «Dat gaat wel. Zolang hij me maar niet vraagt waar ik op dit moment mee bezig ben. Uit bijgeloof praat ik namelijk nooit over projecten waar ik mee bezig ben: zolang ze niet af zijn, bestaan ze voor mij niet. Eén keer heb ik tegen die regel gezondigd, en dat heb ik bijna met de dood moeten bekopen. Een goeie vriendin van me is journaliste, en toen ik een paar jaar geleden met mijn Atlantic Wall-project bezig was – een fotoreeks over de bunkerlinie van de nazi’s – heb ik haar bij hoge uitzondering toegestaan om eens een dag met me mee te gaan, zodat ze me aan het werk kon zien en daar dan over kon praten. Dat leverde een mooi interview op waar ik heel blij mee was, maar twee maanden later ben ik tijdens datzelfde project wel bijna verzopen toen ik door een golf werd meegesleurd. Mijn eerste telefoontje toen ik terug op het droge stond, was naar mijn vrouw, om haar te zeggen wat er gebeurd was: dat ik mijn materiaal kwijt was, maar dat ikzelf nog leefde. En het tweede telefoontje was naar die vriendin: ‘Godverdorie, zie je wel!’»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234