null Beeld

Iron Maiden - The Book of Souls

Wikipedia citeren, eens om de zes maanden mag het: ‘‘The Book of Souls’ is het zestiende studioalbum van de Engelse heavymetalformatie Iron Maiden, te verschijnen op 4 september 2015. Het is het eerste dubbelalbum in de geschiedenis van de band en daardoor, met een totale lengte van 92 minuten, ook meteen het langste album ooit van de band.’ Alstublieft.

Jürgen Beckers

‘The Book of Souls’ dus. Nog nooit gebruikt blijkbaar, die titel, door Iron Maiden. Straf.

We beginnen met ruim achtenhalve minuut ‘If Eternity Should Fail’, een passende titel voorwaar. Op het einde van die lange proloog komt een grafstem over de outro griezelen, zoals dat ooit ook aan het begin van ‘Number of the Beast’ het geval was. Spooky stuff, al is de voorafgaande song in de verste verte geen ‘Number of the Beast’.

We krijgen twee snelle tracks waarvoor ze in hun toekomstige liveset eveneens niks aan de kant hoeven te schuiven, en dan ‘The Red and the Black’, een compositie van oersongschrijver en bassist Steve Harris, die het bijna veertien minuten lang volhoudt. Op het einde van cd 1 wacht de titelsong: nog eens tien dikke minuten aan onze broek. Niet de lengte van de songs valt te betreuren, wel dat ik mij in de ruim vijftig minuten dat het eerste luik van ‘The Book of Souls’ duurt, regelmatig steendood verveeld heb.

Af en toe twee minuten opwinding, dat zeker, een goeie riff, een cadanswissel of een sound die kan tellen, maar songs: niet gehoord. Geen ‘Prowler’, geen ‘The Prisoner’, geen ‘Hallowed Be Thy Name’, geen ‘The Trooper’, geen ‘Powerslave’, geen ‘Can I Play With Madness’, en al helemaal geen ‘Run to the Hills’.

Cd 2 begint met ‘Death or Glory’, en even was er de hoop dat een cover van The Clash voor wat verluchting zou komen zorgen, maar nee hoor, ’t is een eigen compositie en dus gillen galore. Puik gegild, daar niet van, maar in de wetenschap dat het zo nog een dik halfuur zal doorgaan, niet meteen wat je noemt een hart onder de riem. En het gillen, dat komt van overal. Van Bruce Dickinson uiteraard, maar ook van de drie gitaristen Murray, Smith en Gers, waarvan er zelden eentje de song laat voorbijgaan zonder uitgebreide solo. Als je goed luistert, kun je zelfs af en toe de bas horen gillen, maar misschien is dat een pluspunt.

Ook ‘Tears of a Clown’ is geen cover en de slotsong, ‘Empire of the Clouds’, is met achttien minuten en een pruts de langste song die Maiden ooit geschreven heeft. Proficiat!

Feit is: Iron Maiden is mij al vele jaren kwijt – of ik ben Maiden kwijt, dat mag in het midden blijven – en met ‘The Book of Souls’ zal daar geen verandering in komen.

Maar laten we de belangrijkste kwestie voor het laatst houden en de vraag beantwoorden die op eenieders lippen brandt: hoe zit het met Eddie? Die ziet er zonder vel en met een soort moderne tribal op zijn hoofd getatoeëerd – alsof hij bij Borussia Dortmund voor de doelpunten moet gaan zorgen – weer als vanouds beeldig uit. Zijn er belangrijkere dingen misschien?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234