null Beeld

Irrational Man

Begrijpe wie kan.

Hé, daar heb je dat gekke mannetje weer, net op tijd voor zijn jaarlijkse afspraak. Wedden dat hij weer een film meegebracht heeft? En wedden dat hij ook déze keer weer zal beweren dat hij Woody Allen is – regisseur van pareltjes als ‘Manhattan’ en ‘Annie Hall’, maar het laatste decennium steeds harder worstelend om nóg een titel in de buurt van al dat fonkelends te mikken. En ja, ook dit jaar zullen we ’m opnieuw op zijn woord geloven – omdat-ie net zoals de echte Woody wat sikkeneurig kromgebogen loopt onder het gewicht van zijn bril, maar vooral: omdat de gedachte aan voorgenoemde prenten je geruststelt.

Om meteen tot de kern van de zaak te komen: ‘Irrational Man’ is géén Woody Allen-prent. Of toch niet voor wie een filmkompas op zak heeft dat enkel ’s mans beste titels als noorden aanwijst. Dat doet het onze niet, trouwens: tijdens ‘Irrational Man’ moesten we bijvoorbeeld ook denken aan ‘Midnight in Paris’ uit 2011 – al was dat vooral omdat we onszelf wilden inprenten dat het wel bestáát, een Woody Allen die ook in de jaren 2010 weet te begeesteren. Maar voor wie geen Allen-adept is in de puurste vorm, is ‘Irrational Man’ een sof.

We hebben heus niet de hele tijd zitten balen, daar in dat rode pluche. Een paar dingen zitten namelijk wél snor. Meer bepaald: de keuze voor een op zijn beurt al evenzeer naar volwaardige rollen speurende Joaquin Phoenix. Phoenix vertolkt Abe, een uitgebluste en uitgezakte (zie die bierbuik schrééuwen om een Oscarnominatie voor Beste Bijrol) professor filosofie die de eerste helft van de film mag bezigen als speeltuin voor z’n vermakelijke misantropische mijmeringen, in de vorm van oneliners die vintage Woody uitwasemen (‘de meeste filosofie is niets meer dan verbale masturbatie’), en voor wie het opleuken van leeghoofdige studentenfeestjes bestaat uit ‘een spelletje Russische roulette spelen tussen twee shotjes door’.

Zoveel zwartgalligheid, dat móét natuurlijk een jong veulen aantrekken, zegt u? Jawel: daar komt Jill (Emma Stone) al piepen, een studente van Abe, haar goeiige vriendje meteen beu zodra ze in aanraking komt met de onweerstaanbare weltschmerz van haar professor (‘Wist je dat hij álle drugs heeft uitgeprobeerd? Hij haat ze allemaal’). Allen wéét waarom hij Stone na ‘Magic in the Moonlight’ opnieuw opgebeld heeft: niemand die met zo’n overtuiging een fladderend meisjeshart weet te doen zingen als zij.

Maar na ettelijke spelletjes aantrekken en weer afstoten kan Allen het iets over de helft toch niet laten er een karakterstudietje tegenaan te gooien. Niets ergs aan, hoor. Alleen laat de kleine grijze geitenbreier zijn hoofdpersonage het licht zien met ongeveer evenveel gratie en subtiliteit als een piano die op je kop komt neerdonderen. Een totaal altruïstische moord plegen is het wondermiddel voor levensvreugde, wordt Abe bijna letterlijk ingefluisterd. Très Woody allemaal, maar het helpt de boel helaas geen meter vooruit, en voor je het goed en wel doorhebt, ben je van een degelijke romcom afgegleden naar een doorslagje van ‘Dexter’.

Dat de tot dan nog draaglijke lichtheid van Stone daarbij steeds sterker begint over te hellen naar óndraaglijkheid, helpt niet. Dat de sowieso al geforceerd aanvoelende voice-over van afwisselend Stone en Phoenix een hele film lang weinig tot niets verhelderends te melden heeft: ook niet. Meer nog: de voice-over houdt je de hele film lang wat knullig op een afstand door droogjes te parafraseren wat je zelf ondertussen al lang gezien had – alsof Allen zelf tijdens het pennen al doorhad dat hij ooit wel iets beters bijeengeschreven had. Waarop hij je als kijker dan maar probeert tegen te werken als je besluit de boel van naderbij te bekijken.

‘Ik heb moeite om te beantwoorden aan mijn eigen imago,’ zei de immer monkelende meester vorige week zelf nog in dit periodiek. Dat siert hem, en God weet dat wij met hetzelfde probleem worstelen telkens wanneer we op café een meter bier getrakteerd krijgen. Alleen: jammer dat hij het deze keer wél geprobeerd heeft.


Bekijk de trailer:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234