null Beeld

Isbells: 'Maf hoor: je heel sterk voelen, maar eigenlijk ongelukkig zijn'

Isbells, het geesteskind van de 37-jarige Gaëtan Vandewoude, zit al aan plaat nummer drie. Na ‘Isbells’ (2009) en ‘Stoalin’’ (2011) is er nu ‘Billy’. Isbells, Stoalin, Billy: aan één woord heeft de man genoeg.

HUMO Tevreden met je nieuwe plaat?

Gaëtan Vandewoude «Ja. Pas helemaal op het einde weliswaar, maar dan ook volledig. Ik kan mezelf nogal makkelijk verliezen. Is het geniaal of is het rommel? Het heeft er veel mee te maken dat ik alles zelf doe.»

HUMO Waarom doe je dat eigenlijk? Is in een groepje zitten niet veel gezelliger?

Vandewoude «Ik héb in groepjes gezeten – in Soon, in Ellroy, allemaal heel leuk – en live zit ik nog altijd in een groepje, maar in de studio is er niemand die beter weet wat ik wil dan ikzelf. Het probleem met mijn vroegere groepjes was dat het allemaal erg vrijblijvend was. Of beter: het kostte geen moeite, het ging vanzelf. Ik had blijkbaar genoeg talent om zonder moeite toch leuke dingen te kunnen doen. Leuk, maar niet meer dan dat. Een dertigersdilemma wellicht, maar op een bepaald moment begon ik mij af te vragen of het dat allemaal wel was. Deed ik wel genoeg met dat talent? Dat heeft geleid tot de eerste Isbells-cd.»

undefined

'Ik heb in groepjes gezeten en live zit ik nog altijd in een groepje, maar in de studio is er niemand die beter weet wat ik wil dan ikzelf.'

HUMO Was je verrast door het succes van je debuut?

Vandewoude «Ja, omdat ik geen verwachtingen had. De eerste Isbells was vooral een uitdaging voor mezelf, een soort afspraak ook, een opdracht: ‘Schrijf je eigen liedjes, maak ze af, en zie waar je uitkomt. En als je ergens in een soort middelmaat blijkt te belanden: trek dan je conclusies.’ Toen die eerste plaat klaar was, was ik heel fier. Het was heel klein, heel oprecht, en ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik kan me inbeelden dat andere mensen dat ook schoon gaan vinden, maar laten we daar maar niet te veel op hopen.’ Het is echt ontploft, hè.»

HUMO Ik las ergens dat je opgelucht was toen je na alle lofzangen eindelijk eens een iets gematigdere recensie onder ogen kreeg.

Vandewoude «Ja, omdat ik voor mezelf de lat hoog had gelegd en wist dat ik daar nog lang niet over was gegaan. Ik denk nu vooral aan het liveverhaal: dat was een strijd die ik pas een paar weken geleden gewonnen heb. Ik heb het over vrij zingen, mijn songs echt bréngen: het is pas sinds het laatste rondje concerten dat ik het gevoel heb dat me dat lukt. Als ik dan lovende recensies las over concerten, dacht ik: ‘Maar jongens, horen jullie dan niet dat het nog lang niet is wat het zou moeten zijn?’ Met de plaat was het net hetzelfde: ik wist hoe beperkt het was. Wat niet betekent dat ik het allemaal niet fantastisch vond.»

HUMO Is het altijd al duidelijk geweest dat je dit soort muziek zou gaan maken?

Vandewoude «Integendeel. Ik heb vorig jaar een plaat uitgebracht als Sweet Little Mojo: mijn eerste solostappen van pakweg tien jaar geleden, waarvan ik had besloten dat ik ze eindelijk maar eens moest afwerken. Opgewekte muziek met lekkere synths en uptempo beats. Isbells is ontstaan omdat ik emotioneel heel hard werd geraakt en veranderd ben door een situatie thuis. Slecht nieuws over mijn kind. Ik had nood aan iets anders, en begon naar muziek te grijpen die de ziel troostte. Maar ik ben dus niet altijd een singer-songwriter geweest. Als 15-jarige was ik een gigantische Red Hot Chili Peppers-fan. Ik kende hun cd’s van binnen en van buiten: drums, bas, gitaren, ik wilde het allemaal kunnen.»

HUMO Heb jij niet ooit bij de Peppers gespeeld?

Vandewoude (lacht) «Net niet. Op Rock Werchter 2012 was dat. We hadden met Isbells heel vroeg op de dag gespeeld, een heel goeie show. Ik was helemaal in de wolken, zat vol adrenaline, en mijn jeugdhelden sloten die avond af op het hoofdpodium. Ik dacht: ik ben een drummer, kan al die Peppers-nummers nog altijd spelen, ik ga gewoon vragen of ik straks een paar liedjes mag meedoen (lacht). Ik weet het, maar ik zei het al: ik zat vol adrenaline. Ik héb pogingen ondernomen. Ik ben naar hun hoofdkwartier backstage gegaan: tien containers met een eigen restaurant en – helaas – ook een eigen indrukwekkende rij bodyguards. Dus ik vraag aan zo’n gast die even breed was als ik groot ben: ‘Zou ik de groep even kunnen spreken, alstublieft?’ Waarop die kerel: ‘De meet-and-greet is pas om zeven uur’. ‘Neenee, het gaat om het volgende: ik zou straks graag een nummertje meespelen.’ Die gast keek mij redelijk indringend aan en zei: ‘Als ik jou straks in de buurt van het podium zie, zal het je beste dag niet zijn.’ Hij dacht dat ik een gestoorde zot was. Ik heb nog een poging gedaan via hun platenfirma, maar daar is het verhaal geëindigd. Later, toen ik op de zijkant van het podium naar Florence And The Machine stond te kijken, zag ik Chad Smith (drummer, red.) ineens achter mij staan. Maar toen was de adrenaline al wat gezakt. Ik heb mij voorgesteld en hem bedankt, gezegd dat ik mede door hem zelf muziek ben beginnen spelen. Wat de waarheid is. Sterker: de Chili Peppers hebben richting gegeven aan mijn leven. Als puber was ik gewoon in niks geïnteresseerd. En als ik zeg niks, bedoel ik helemaal niks. Ik was een soort flatliner. Mijn moeder maakte mij ’s nachts wakker om te vragen of ik aan de drugs zat. Niet dus, ik was gewoon moe en in niks geïnteresseerd. Tot de Peppers voorbijkwamen.»

HUMO Luister je er nog naar?

Vandewoude «Heel af en toe, twee keer per jaar of zo. En dan heb ik het over de oude dingen, hun laatste platen heb ik zelfs niet meer gehoord.»

HUMO Terug naar jouw plaat. Ben jij dat op de hoes?

undefined

Vandewoude «Dan ben ik, ja. In november 2014 waren alle songs geschreven, de teksten klaar. Ik heb toen demo’s opgenomen. Heel sober, heel rudimentair: stem, gitaar, af en toe een backing. Maar toen ik ernaar ging luisteren, dacht ik: ‘Dit is het, ’t is af, alleen nog deftig opnemen.’ Drie maanden lang ben ik daarvan overtuigd geweest, maar toen ik in januari begon op te nemen, lukte het niet. Ik slaagde er ineens niet meer in om zo vrij te zingen als op mijn demo’s. Daarop ben ik de tegenovergestelde richting uitgegaan: een periode van overarrangeren. Ik had het gevoel dat ik gefaald had.

null Beeld

»Naarmate er meer tijd overheen ging, begon ik van het ene nummer de vroege versie de beste te vinden, terwijl van het andere de gearrangeerde uitvoering me meer aanstond. Het is uiteindelijk een combinatie van de twee geworden. Dat sobere, heel eerlijke, die muziek zonder afleidingen, had voor mij heel therapeutisch gewerkt, maar intussen was ik ergens anders beland. Vanaf het moment dat ik dat inzag, heb ik niet meer getwijfeld.»

HUMO Dat gezegd zijnde, heb je in de laatste rechte lijn de hulp ingeroepen van Jo Jacobs, beter bekend als De Held.

Vandewoude «Bij de mixing pas, eigenlijk. Ik heb de eerste plaat van De Held geproducet, een heel intense productie tijdens dewelke er tussen ons een heel hechte band is ontstaan. De opnames van ‘Billy’ waren voor mij een dolle rit geweest, en twee weken ver in de mixing liep ik ineens muurvast. Ik voelde het niet meer, wist niet meer wat het beste was voor de song. Dat was de eerste keer dat ik besefte: ‘Ik heb hulp nodig, ik ga dit zelf niet kunnen afwerken.’ Ik heb Jo gebeld, omdat hij de enige is die ik genoeg vertrouw om mijn muziek in handen te geven. Twee uur later stond hij bij mij in de studio. Ik heb hem gezegd: ‘Jo, ik weet het niet meer. Vanaf nu ben ik de technicus, zeg mij wat ik moet doen.’ En ik ben ontzettend tevreden met wat hij mij heeft laten doen.»

undefined

'Ik heet niet Billy en niemand heeft mij ooit zo genoemd, maar ik ben het wel degelijk. Zeer zeker'

HUMO Maar we hadden het eigenlijk over de hoes. Een foto van jezelf als kind.

Vandewoude «Ik wilde sowieso een kinderfoto, omdat ik dat om de één of andere reden vond passen bij de plaat. Ik had een prachtige foto van mijn zoontje van vijf, we hebben er zelfs een hoesontwerp van gemaakt: echt een fantastische hoes, los van het feit dat het mijn zoontje was, maar ik vond het niet kunnen ten opzichte van zijn zus. Op een bepaald moment heeft ze zelfs letterlijk gevraagd: ‘Mag ik dan op de volgende hoes?’ Ik heb even overwogen om haar op de achterkant te zetten, maar dan werd het te veel een familiealbum (lacht). Ik ben dan op zoek gegaan naar een kinderfoto van mezelf, en toen ik stootte op de foto die het uiteindelijk geworden is, klopte het plaatje echt helemaal. In elk mogelijk opzicht (lacht).»

HUMO De plaat heet ‘Billy’. Ben jij Billy?

Vandewoude «Ik heet niet Billy en niemand heeft mij ooit zo genoemd, maar ik ben het wel degelijk. Zeer zeker.»

HUMO Tenzij ik je plaat helemaal verkeerd begrepen heb: wat was er mis met Billy?

Vandewoude «Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was. Ik heb ze dat nooit kwalijk genomen, en ik heb er ook geen noemenswaardige last van gehad, maar het betekende wel dat ik op twee plaatsen woonde, dat er redelijk wat verhuisd werd, dat er af en toe een nieuwe partner in het spel kwam, dat ik veel van school moest veranderen. Wat er voor zorgde dat er nooit ergens één duidelijk warm nest is geweest en dat er op al die nieuwe plaatsen telkens een nieuwe vertrouwensband moest gesmeed worden. En dat is er gebeurd met Billy: hij heeft zich afgesloten van de buitenwereld omdat al die veranderingen hem te veel werden.

»‘Hier is het goed, hier kan ik overleven. Als ik niemand binnenlaat, ben ik veilig.’ Dat heeft verregaande gevolgen voor je latere leven, heb ik onlangs pas beseft. Het is als een burcht met hoge, dikke muren, en die muren zijn twee jaar geleden ingestort, door verwikkelingen in mijn privéleven. Toen ben ik zelf ook ingestort. Vroeger voelde ik me sterk, en ik dácht dat ik mij goed voelde. Terwijl ik me nu helemaal niet meer sterk voel, maar wel tien keer beter. Maf hoor: je heel sterk voelen maar eigenlijk ongelukkig zijn. Toen ik dat doorhad, kon het herstelproces beginnen.»

HUMO Mag ik vragen wat de concrete aanleiding was?

Vandewoude «Ik zou het niet een concrete aanleiding noemen, eerder de tienduizendste druppel die mijn emmer deed overlopen. Eerst was er het besef: ‘Ik kan dit niet meer aan.’ Ik was mijn probleem op mijn vrouw aan het projecteren, we zijn uit elkaar gegaan – intussen zijn we gelukkig terug samen – en een paar maanden later begreep ik: ‘Hola, het ligt helemaal niet aan haar, het ligt aan mij.’ Een kantelmoment, zeker, maar die tienduizendste druppel is op zich niet belangrijker dan de tweeënveertigste, hè. In een paar maanden tijd ben ik volledig afgebrokkeld. Angstaanvallen: niets anders meer voelen dan pijn en angst.

»In totaal, de wederopbouw inbegrepen, heeft het ongeveer een jaar geduurd. Gek genoeg bleef ik voor de buitenwereld wel gewoon functioneren. Ik ben heel slecht in het plaatsen van dingen in de tijd, maar volgens mij heb ik in die periode de plaat van Sweet Little Mojo afgewerkt, de productie van The Me In You gedaan, veel met Chantal Acda gespeeld… En dan, toen er weer licht aan het einde van de tunnel was, ben ik aan mijn eigen plaat begonnen. Ik wist heel goed waarover die zou gaan.»

HUMO Ik sta erop om, hopelijk, te eindigen op een vrolijke noot: houden je kinderen van je muziek?

Vandewoude «Mijn zoontje is 5, die is nog wat te jong, maar mijn dochter van 10 is erg geïnteresseerd in muziek. Ze heeft het ook met de paplepel binnengekregen. Op haar 4de is ze meegeweest naar Pukkelpop, ze mocht zelfs even komen meespelen op het podium. En op de tweede plaat heeft ze meegezongen, samen met haar schoolvriendinnetjes. Ze is onlangs ook basgitaar beginnen te spelen, ik probeer haar nu wat lessen te geven. Partijen van – twee keer raden – Flea (lacht). Maar om op je vraag te antwoorden: ze is een tijdlang verslaafd geweest aan de eerste plaat van Isbells. Elke avond als ze naar bed ging, moest die plaat opstaan. Viel ze in slaap met de muziek van haar papa. De tweede plaat deed het niet voor haar, het moest die eerste zijn. Ik heb haar proberen warm te maken voor ‘Ascenseur pour l’échafaud’ van Miles Davis, en dat heeft even gewerkt, maar na een tijd moest het toch weer die eerste van Isbells zijn. Tot nu, tot ‘Billy’: de nieuwe plaat heeft de eerste van de troon gestoten. Een plaat voor alle leeftijden (lacht).»


Beluister 'Billy' integraal hieronder:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234