J.M. Coetzee - De kinderjaren van Jezus

Aan het eind van 'De kinderjaren van Jezus' (Cossee), de nieuwe J.M. Coetzee, gloort er iets van hoop. Niet dat Coetzee naar een kleuterig happy end heeft toegewerkt, maar je kan daar, op de allerlaatste pagina, iets van samenhorigheid tussen zijn hoofdpersonages detecteren - een vluchtige vrede met hoe tijd en leven vlieden.

Dat is opmerkelijk, want de fundamentele allenigheidvan de mens is de schraag waarop zijn oeuvre ligt, en ook onder deze roman is een onaangenaam zeurend riedeltje gemonteerd: hoe welwillend zijn omgeving ook is, een mens moet het alleen zien te rooien.

Simón, David en Inés vormen samen een even onconventioneel als disfunctioneel gezin - ze horen op een vreemde manier samen, maar dringen niet tot elkaar door. Dat zit zo: Simón is de man die samen met David, een - naar schatting - vijfjarig jongetje, na een lange reis aanspoelt in een opvangcentrum. De setting is een land waar Spaans gesproken wordt - verdere precisering ontbreekt.

Wie en waar de ouders van David zijn, is niet bekend. Simón heeft zich over hem ontfermd, en is geobsedeerd door de gedachte voor hem een moeder te zoeken. Die vindt hij vrij snel in de persoon van Inés, een wankele bourgeoisedie het kind algauw met dikke doeken verstikkende liefde omzwachtelt. Let wel: het is Simón louter om het ouderschap te doen - hij begint niets met Inés.

Intussen loopt Simón in de wolfsklemmen van zijn nieuw leven in de nieuwe wereld. Mensen zijn 'erg vriendelijk maar merkwaardig ongeïnteresseerd'. Ze zijn 'schoongewassen', zo blijkt: ontdaan van meedrijvende herinneringen en grillige hartstochten. Terwijl hijzelf net mét herinneringen en hartstochten wil leven - en dus behoefte heeft aan liefde en een copulatietje op z'n tijd.

Een andere vraag die Coetzee subtiel opwerpt: hoeveel ratio kan een mens aan? Want legt Simón zich gaandeweg meer en meer neer bij zijn van alle liflafjes ontdane, schoongewassen zelf, dan blijft de kleine David wild rondstuiteren in een parallel universum. Hij is bijdehand, hyperintelligent zelfs, maar weigert zich in te passen in het schoolse systeem van getallenleer, lezen en schrijven.

Dat leidt tot verscheurdheid: Simón wil hem richting gewoonen universeel afgesproken duwen, Inés ziet haar zoon als een briljant godswonder, een uniek wezen dat zich buiten de wetten van tijd en ruimte mag plaatsen.

Coetzee werpt vragen op over ouderschap, seksualiteit, migratie, het spanningsveld tussen verleden en toekomst, en intussen dropt hij de ene Bijbelse verwijzing na de andere - vandaar ook de wat raadselachtige titel 'De kinderjaren van Jezus'. Maar hij heeft de wereld vooral een volle, mysterieuze, moeilijk te ontwarren vertelling cadeau gedaan - eten voor een half jaar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234