null Beeld

Ja, ik wil (de Belgische nationaliteit): Dossier Schijnhuwelijken

'Zeg maar Fulano, dat is Spaans voor 'Dinges'. Zo noemde ze mij in haar brieven aan haar moeder en haar minnaar. Ik was niet meer René, ik was Dinges.' West-Vlaming René (66) trouwde drie jaar geleden met de jonge Dolores, zijn gran amor uit Cuba, en bracht haar mee naar België. Maar het huwelijk was voor haar - net zoals voor steeds meer mensen - alleen maar een middel om aan Belgische verblijfspapieren te raken. Dossier Schijnhuwelijken: slachtoffers vertellen hun verhaal.


'Achteraf voel je je natuurlijk een grote onnozelaar,' zucht René - Fulano.
René «Kom maar eens naar buiten met zo'n verhaal. Een buitenstaander heeft maar één reactie: 'Eigen schuld, dikke bult!' Als ik 's avonds alleen thuis zit, heb ik het soms heel moeilijk. Een vrouw heb ik niet meer, en veel vrienden komen ook niet meer langs. Dan zwijg ik nog over de bom geld die ik kwijt ben. Ik had niet gedacht dat ik op mijn leeftijd nog zo'n nachtmerrie zou beleven.»
René had Cuba nog maar een jaar of vijf geleden ontdekt, toen hij al met pensioen was. Een goddelijk vakantie-eiland was het, vooral met al die jonge vrouwtjes. 'In trossen kwamen ze op je af, ze stonden zelfs te liften. Godverdemmelingen, heb ik me daar geamuseerd!' monkelt hij, met pretoogjes en gloeiende wangen.
René «Ik ging links en rechts weleens met zo'n meisje mee, en dan was het de bedoeling dat je wat geld achterliet voor haar familie. Daags nadien was dat weer vergeten en trok ik verder.»
Tot hij in de zomer van 2005 de jonge wulpse Dolores tegen het lijf liep op de luchthaven van Havana, net voor zijn terugkeer naar België. Ze wisselden adressen uit en drie weken later kreeg René zijn eerste brief uit Cuba: Dolores nodigde hem uit bij haar familie.
René «Drie maanden later: poef, ik weer naar Cuba! Dolores stond me al anderhalve dag op te wachten op de luchthaven, en 't was direct grote liefde. Ze haalde me constant aan, ik werd rijkelijk ontvangen bij haar thuis - naar Cubaanse normen toch - en de mama behandelde mij alsof ik al deel was van de familie. Ik was in de zevende hemel.
»Eigenlijk waren het luxe-Cubanen: terwijl iedereen in een hut woonde, hadden zij een bungalow. De mama had al twaalf jaar een relatie met Werner, een Duitser die in Duitsland nóg een vrouw had maar zijn 'tweede familie' in Cuba financieel sponsorde. Achteraf gezien was zij duidelijk de grote manipulator: zij was 'binnen', en haar dochter moest hetzelfde spoor volgen. Zij begon ook het eerst op een huwelijk aan te dringen: Dolores was toch zo'n braaf, lief meisje. Werner deed ook een duit in het zakje: dat het toch zo fijn zou zijn als ze één grote familie zouden zijn met mij erbij.»
HUMO Nogal doorzichtig, niet?
René «Vrienden hebben me genoeg gewaarschuwd: dat ze mij alleen zag als een middel om van het eiland af te raken - voor Cubanen is dat niet evident. Maar ik hoorde alleen wat ik wílde horen: 'Zij doet zoiets niet.'»
HUMO Welke taal spraken jullie met elkaar?
René «Ik ken een beetje Spaans.»
HUMO Zij was 23, jij 63. Toch een groot leeftijdsverschil.
René «Hoe dikwijls heb ik haar niet gezegd: 'Over tien jaar ben ik een oude vent, en dan?' Ho nee, dat was geen probleem: dan zou ze toch goed voor me zorgen? In Cuba was het heel normaal dat jonge meisjes trouwden met veel oudere mannen. In het begin geloof je dat heel graag, want waar zit je verstand? Niet in je hoofd maar lager! (lacht)
»Eerst is er alleen lust, maar dan word je ook verliefd. Je raakt betrokken, je ziet de armoede in dat gezin en je begint bij te dragen. Ze wasten al hun beddengoed en kleren met de hand: dan koop je toch een wasmachine? Ik ging meer en meer naar daar en mijn vriendin in België, met wie ik al 27 jaar samen was, werd lastig. Ze stelde me voor de keuze: 'Ofwel laat je Cuba vallen, ofwel ben ik weg.' Maar welke stommeling zet zijn vriendin buiten?
»Intussen kende ik Dolores bijna twee jaar, en ze drong nog altijd aan om te trouwen. Ik aarzelde nog, maar toen mijn vriendin me verliet, ben ik overstag gegaan. Zodra je de juiste papieren hebt, ben je in Cuba in een halfuur getrouwd.»
HUMO Wat ging er door je heen toen je trouwakte ondertekende?
René «Ik was al één keer getrouwd en ik had me voorgenomen om het daarbij te houden. Toen ik mijn handtekening zette, vroeg ik me plots af: 'René, wat zijt ge hier aan het doen?' Het duurde maar een fractie van een seconde - ik heb het zelfs nooit tegen iemand gezegd. Maar ik stelde mezelf direct gerust: het kón niet mislukken.
»Ons trouwfeest was heel bescheiden, gewoon op straat: een varkentje aan het spit, een paar flessen rum, iedereen uit de buurt feestte mee. Eigenlijk was ik van plan om voorgoed naar Cuba te verhuizen. Maar Dolores kwam liever naar België.»
HUMO Stelde in België niemand vragen over je huwelijk?
René «Nee. Ik ben met haar naar de dienst Bevolking geweest, en heb haar laten inschrijven. Niemand piepte daarover.
»Alleen mijn vrienden reageerden slecht. Ik ben kameraden verloren met wie ik al jaren optrok. Tja, vroeger kwam ik altijd met mijn vriendin die ze allemaal zo graag hadden, en plots was daar zo'n jong masjien dat vooral veel paradeerde: daar hadden ze moeite mee.»

(ab)
Het volledige artikel leest u vanaf dinsdag 2 december in Humo 3561.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234