null Beeld

Jack White - Acoustic Recordings 1998-2016

Jack White, tot nader order de meest op Edward Scissorhands lijkende rockster, heeft 26 van z’n akoestische songs gebundeld op een dubbelelpee.

De songs zijn chronologisch gerangschikt. Het eindigt met het gekrijs van kraaien waarmee ‘Want and Able’ begint, de afsluiter van Jack Whites tweede soloplaat ‘Lazaretto’. Het begint met de drie kloppen op de deur van ‘Sugar Never Tasted So Good’, song nummer vijf van het titelloze debuut ‘The White Stripes’. Wij herinneren ons de vier blues- en rocksongs die eraan voorafgingen als de beste Led Zeppelin-vervangers die we ooit gehoord hebben. En toen kwam inderdaad dat rood-witte zuurstokliedje. Stuk tekst: ‘What a feeling that’s begun’.

Wat een oeuvre, so far! En wat een genot om de akoestische songs afgezonderd te beluisteren. ‘Never Far Away’, bijvoorbeeld: in 2003 voor een soundtrack geschreven en voor onze oren totaal nieuw. Gelijke delen Nick Drake en Led Zeppelin hier, beetje piano en een toefje cello erbij. Wordt gevolgd door een dwingender ‘Forever for Her (Is Over for Me)’: ‘Let’s do it / Like the birds and the bees / and get to it’. En daarna ‘White Moon’: Jack de pianist in gevecht met Meg White, wier klungelgenie in deze akoestische context uiteraard onderbelicht blijft.

‘City Lights’, uit de sessies van ‘Get Behind Me Satan’, werd nooit eerder uitgebracht: Jack is wederom in bloedvorm, Meg is alleen met een rammelaar in de weer. In ‘Honey, We Can’t Afford to Look This Cheap’ – een door Beck geproducete B-kant – is de tekst grappig, en de piano van voor de drooglegging. Het voor een reclameclip opgenomen ‘Love Is the Truth’ verdient een plek als volwaardige song.

In verband met de acoustic mix van ‘Carolina Drama’ (een murder ballad van The Raconteurs) heeft criticus Greil Marcus het in de liner notes over gitaar, banjo en viool die aan ‘Sister Morphine’ van de Stones doen denken. Klopt, maar ’t is ons inziens ook gewoon een versie waar de drum is uitgehaald. Op een tot de essentie herleid ‘Just One Drink’ na is de rest wat we al kenden, en zoáls we het al kenden: White doet niet in verschillende takes, en in een stuk of wat alternatieve mixen kunnen wij niet één verschil aankruisen.

Daardoor kregen we na de werkuren zin in zéér elektrische White Stripes-riffs zonder filter, in stotterpunkblues, in Na nana nananaaah na en in ‘Jolene’. Heel eventjes kwam zelfs een foto voorbij van een White Stripes-reünie op Pukkelpop 2020, maar die kwam uit wensdroomland.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234