null Beeld

Jack White - Boarding House Reach

Als het waar is dat de ware meester zich toont in de beperking, etaleert Jack White graag zijn meesterschap. Gewoon omdat hij zichzelf vaak beperkingen oplegt: door te kiezen voor een klein kleurenpalet, door Pro Tools af te zweren, door in The White Stripes met het minimalistische klungelgenie Meg White te werken.

In de geweldige tv-reeks ‘American Epic’ laat White artiesten als Nas en Elton John liedjes zingen uit de tijd toen zelfs wijlen de presentator van ‘De tijd van toen’ nog niet geboren was. De stokoude opname-apparatuur is volledig nagebouwd. White vindt het prima dat er aan de opnames niks meer kan veranderd worden. Hij vindt dat je maar voorbereid moet zijn als je een studio binnenwandelt.

De reclametekst voor Whites derde soloplaat luidt: ‘Ideaal om bij te tuinieren of om iemand bij neer te steken in een steegje.’ Flarden van alle songs werden vooruitgestuurd, gemixt alsof iemand voortdurend van radiozender wisselt.

Het werk begon in afzondering in een gehuurd appartement, en met een bandopnemer met spoelen die White al sinds z’n veertiende heeft. Daarna improviseerde hij drie dagen in stad één met muzikanten die voeling hebben met hiphop, vervolgens drie dagen in stad twee met anderen. Die opnames werden – tegen Whites principes in – digitaal gemonteerd. Het overtrekken van tape naar tape zou te veel kwaliteit verloren doen gaan. White moet erbij gestaan hebben als een amish die voor het eerst met een auto rijdt.

Opener ‘Connected by Love’ is een in synths verdrinkende bede om vergiffenis. ‘Niks autobiografisch aan,’ laat White noteren, ‘maar de melodie komt wel recht uit het hart.’

‘Corporation’ mogen we groove-heavy noemen. In ‘Hypermisophoniac’ raken een robot, een gitaar, een buffetpiano en een bas het niet met elkaar eens. In onze favoriet ‘Ice Station Zebra’ rapt White zoals Beck. In ‘Over and Over and Over’ worden conga’s ingelast zoals diezelfde Beck vroeger draaitafels inlaste, en White maakt zich hier zo druk als John Spencer bij The Blues Explosion.

Zelfs de interludia zijn goed. Denk ouderwetse beleefdheidsformules, een predikant uit de psychedelische pinksterkerk en een protestsong tegen al wie honden kleren aantrekt. In ‘Respect Commander’ soleert White zich in de hoek, daarna vecht hij zich er – minder in de greep van funk dan elders – op indrukwekkende wijze weer uit.

Over deze rauwe, zinderende plaat valt rust aan het eind, met zachte funk die de hoogdagen van Air terugbrengt, met heerlijke zeur-country en een tijdloos liedje dat fantastisch wordt wanneer het in jazz verandert.

Dank u wel, zeggen wij dan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234