Jake Bugg - Shangri La

Er zijn zo van die slimmerds die Jake Bugg de aanvoerder van ‘the new boring’-beweging noemen. Wantrouwig tegenover alles wat een akoestische gitaar vasthoudt, gewoon een liedje zingt en aldus het welgemanierde genre van de ‘authentieke’ muziek belijdt. Het spreekt voor zich dat een vanachter een Margiela-masker gezongen, door Auto-Tune gejaagde stem tegen een muur van samples even authentiek kan zijn als een met een knik in de stem gezongen gitaarliedje. En het klopt dat er nog te vaak lacherig wordt gedaan over de in plastic voorverpakte mensenharten van Pet Shop Boys. Maar dat alles maakt nog geen vervelende zeur van de oude ziel Jake Bugg uit Nottingham, van wie alleen al het pijnlijk mooie ‘Simple As This’ op zijn debuut van een jaar geleden je in de schoot sprong als de puppy die je cadeau kreeg voor kerst – donzig en stekelig, snuffelend en onstuimig.

Van café Video in Gent naar de Shangri La Studios van Rick Rubin in Malibu, Californië in één jaar tijd: Jake Bugg (tot 28 februari 2014 nog altijd maar negentien jaar oud) deed het u voor! Want mocht u het nog niet doorhebben: ’s mans tweede plaat is vernoemd naar Rubins studio, alwaar de baardman himself achter de knoppen zat. De plaat opent stevig: ‘There’s a Beast and We All Feed It’, ‘Slumville Sunrise’ en ‘What Doesn’t Kill You’ zijn tempoversnellers à la ‘Lightning Bolt’ uit z’n debuut. En dan weer zo’n ballad die ijsjes doet smelten: ‘Me And You’. De tragerd ‘A Song About Love’ gaat dan weer meer richting Ed Sheeran dan Donovan.

Zoals te verwachten is wanneer een jonge Brit op tour in de VS ommetjes maakt langs Nash­ville en Memphis, bulkt ‘Shangri La’ van de Amerikaanse geluiden. Veel Neil Young-zwalpgitaren in ‘All Your Reasons’, een wolk Fleetwood Mac-goudpoeder in ‘Kitchen Table’ en een aangename countryfeel in ‘Storm Passes Away’. Maar de geut opzwepende roadhouse blues die ‘Kingpin’ heet, ontaardt vrij snel in platvloers gesoleer. En zo is het meer dan eens wenkbrauwen fronsen op ‘Shangri La’. Neem nu ‘Messed Up Kids’: een nijdig verhaal, recht uit de sociale woonblokken van Clifton, Nottingham, over de plaatselijke Bonnie & Clyde, maar muzikaal slappe, Amerikaanse middle-of-the-roadkost. Het doet pijn om te zeggen, maar in die song schurkt Bugg verdraaid dicht tegen zeuren aan.

Typerende uitspraak van Bugg – vast tussen twee trekken aan z’n spliff door – over zijn allereerste ontmoeting met Rick Rubin: ‘To me he was just some guy with a beard, but for some reason everyone talked about him all the time.’ Het is alsof Rubin de tweede van Bugg met diezelfde ongedwongenheid opnam: geen groot, ambitieus plan, gewoon een momentopname. Een snapshot van dat ene jaar in het leven van een negentienjarige die op tournee trok met z’n debuut, achter de coulissen liedjes schreef, links en rechts invloeden opsnoof en die allemaal in z’n songs stopte. Dat lijkt me de charme, maar helaas vooral de tere plek van ‘Shangri La’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234