null Beeld

James Holden - The Animal Spirits

James Holden groeit op in het Engelse Leicestershire en houdt van Judas Priest, maar heeft niet genoeg vrienden om een groepje te vormen. Als een leraar fysica hem een paar Orbital-platen laat horen, gaat de bal wél aan het rollen. In 1999 maakt hij in zijn slaapkamer ‘Horizons’, een lange zweefdeun die je onmiddellijk associeert met DJ Tiësto en full moon parties in Ko Phangan, én dus met andere onzin van rond de millenniumwissel: de dotcomzeepbel, de ravepil en de eerste ‘Big Brother’-uitzendingen.

Volgen vanaf 2000: trancey remixes met een serieuze hoek af van Madonna, Mogwai en Nathan Fake, een alsnog afgemaakte wiskundestudie en het straffe debuut ‘The Idiots Are Winning’ (2006). Over het minder in één richting voortstuwende ‘The Inheritors’ (2013) is (hs) in deze kolommen zéér lovend: ‘Veel verder kun je niet verwijderd raken van het gros van de hedendaagse elektronische muziek. Maar Holden dwaalt niet. Hij leidt.’ Met de intussen gestorven Gnawa-muzikant Mahmoud Guinia maakt Holden techno zonder beats: hij kladt vette strepen modulaire zelfbouw-synth tussen de natuurlijk aandoende highs.

Het nieuwe ‘The Animal Spirits’ begint met circulaire ademhaling en de continue toon van een toverspreuk. In ‘Spinning Dance’ dronet van alles in het rond, de psychedelica zit schots en scheef, er is verkeyboard gemompel te horen tussen hoge fluit en drum.

‘Pass Through the Fire’ begint als iets minimaals van Terry Riley, wordt freejazzig en laat een echte groep horen, één die na veel oefenen de klus in één take klaart, en zelfs nooit overdubs heeft overwogen. Quote van Holden: ‘Ik wilde Marcus Hamblett (kornet), Etienne Jaumet (saxofoon), Tom Page (drums) en mezelf samenbrengen op die ene, niet te faken psychische communicatielijn.’

De titeltrack is een hoop knorrende en zeurende blazers boven een minimaal aangedreven muziekdoosje en wordt steeds wilder – bij een zoveelste beluistering gaat alles na een paar minuten een richting uit die we de track niet eerder hebben horen uitgaan. De wervende slogan zou hier kunnen zijn: ‘Zet je neanderthalerbrein op tien en trance mee.’ Of gewoon: ‘Dirty trancing.’

Al wie van vroege Pink Floyd of recente Radiohead houdt, moet langs ‘Thunder Moon Gathering’ en moet tegen een stoot kunnen: in de tweede helft wordt het een fusion van Robert Wyatts wildste werk en Don Cherry’s indringendste getoeter.

Van al wat we dit jaar in ons winkelmandje hebben gelegd, is ‘Each Moment Like the First’ veruit het meest gelaagd geweven elektronicatapijt: denk gelijke likken Boards Of Canada, Orbital en Harmonia, en dan moeten de bassen nog invallen. Als de spanning echt te snijden is en we dus naar iets lossers snakken, levert Holden in ‘The Neverending’ een sax die nergens raar doet en aan Bowies ‘Blackstar’ doet denken. Ook de elegante minimal music van afsluiter ‘Go Gladly into the Earth’ is helemaal onze volière.

‘The Animal Spirits’ mag op dinsdag eeuwig opstaan, en op woensdag ook. De plaat zou zelfs nog een halve ster kunnen groeien.

James Holden speelt op 8 april op BRDCST in de AB.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234