Jan Mulder: 'Aftakeling'

De ideale trainer lijkt me een oude knoest, een vaderfiguur.

Toptrainers intrigeren niet alleen mij maar ook de London Review of Books. Dat literair orgaan publiceerde op 18 december van vorig jaar een artikel van David Runciman getiteld: ‘Why did Mourinho get the push?’ De analyse begint met de algemeen verbreide mening over de reden die de coach de das omdeed: ‘He lost the dressing room’. Volgens Runciman raakte hij iets belangrijkers kwijt: ‘His astonishing good looks.’

Op 18 december, enkele uren voordat Mourinho de laan werd uitgestuurd, bekeek Runciman foto’s in de krant van zijn laatste training op Stamford Bridge. José zag er niet uit. Runciman: ‘Een kalende, pafferige, licht onverzorgde gestalte. Ooit leeftijdloos en glamoureus, nu oogt hij ouder dan de 52 die hij is. Toen Mourinho in 2004 in het Engelse voetbal arriveerde, bracht hij niet alleen een reputatie van arrogantie en lange erelijsten mee, maar ook sexappeal. In deze zwaar homo-erotische sport legt dat gewicht in de schaal.’

De analyse van Runciman begint waarlijk opwindende allures aan te nemen wanneer hij vervolgens beweert dat sterren als Frank Lampard en John Terry, lelijke eendjes vergeleken met hun wonderschone baas, alles deden om hem te bekoren en een omhelzing van de show-stopper te krijgen. ‘Hun hoop was dat iets van zijn sterrendom op hen zou afstralen. Dat is voorbij. Nu ziet hij eruit als Terry’s knorrige ouwe oom.’ De eerste signalen van de neergang kreeg Runciman een jaar geleden, toen een vrouw met zijdelingse aandacht voor voetbal hem vroeg wat er scheelde aan Mourinho. ‘Niets, hoezo?’ Chelsea was namelijk in topvorm en stond bovenaan in de Premier League. De zijdelings geïnteresseerde: ‘Hij begint eruit te zien als een zwerver. What’s the point of him now?’

Runciman wordt dan klaarwakker. ‘Inderdaad, vroeger kleedde José zich goed en soms draagt hij nog steeds dezelfde jasjes en sjaals, maar waar die hem vroeger mooi maakten, lijken ze hem nu te schaden: daar heb je de zoveelste irritante vent in een duur jasje.’

Het snelle einde kennen we inmiddels.

Pochettino, Villas-Boas en Guardiola zijn volgens de London Review of Books de nieuwe beaus in de dug-out.

Guardiola?

‘Guardiola heeft aangetoond dat dun haar geen sta-in-de-weg voor succes hoeft te zijn: men dient het dunne haar alleen te dragen met overtuiging.’

Roberto Martínez van Everton, in het bezit van een plukje dood haar, worstelde vorig seizoen met de keuze tussen erop laten wat er nog zit en de beschikbare hoeveelheid gunstig draperen of gewoon netjes knippen en ruiterlijk erkennen dat alles verloren is. Martínez kwam er niet uit, sukkelde met zijn dode haar doelloos voort, en op het veld kwakkelde zijn Everton ook. Dit seizoen heeft Roberto Martínez doorgepakt. Hij reduceerde zijn haar tot een zeer kleine, evenwel kordate massa en zie: het elftal speelt, onder aanvoering van de gekortwiekte en nu aan de lopende band scorende Lukaku, stukken beter.

Jürgen Klopp van Liverpool moet oppassen. Volgens Runciman is hij mooi en bezit hij weelderig haar (de schrijver weet waarschijnlijk niet dat het voorste stuk van de Kloppkuif in zijn laatste Bundesligaseizoen is ingenaaid), maar vanuit een bepaalde hoek lijkt het veel te woest: ‘Zijn spelers moeten nu beslissen voor welke Klopp ze willen spelen: de woeste of de mooie.’

Runciman kiest als meest geschikte opvolger Villas-Boas, die voorheen heeft gefaald bij Tottenham en ook al eens bij Chelsea onbekwaam werd bevonden. Villas-Boas poseerde onlangs in Sint-Petersburg met zijn hele team in 19de-eeuwse Russische militaire uniformen. ‘If Chelsea are looking for someone to help Eden Hazard rediscover his inner dandy, Villas-Boas is your man.’

Prachtig betoog. Als je de ironie vergeet, zit er zelfs een zekere waarheid in, wat de heer Runciman zelf waarschijnlijk ook vindt.

Ik herinner me twee van de mooiste trainers aller tijden onder wie ik toevallig heb gevoetbald: monsieur Pierre Sinibaldi uit Corsica en classy Norberto Höfling, de Roemeense Italiaan die bij zijn aankomst een verpletterende indruk op de club maakte. Showtime. Ik kwam graag achter hem de bus uit. Norberto Höfling werd na een paar maanden door Anderlecht ontslagen. Hij kon geen orde houden. Sinibaldi en Höfling. Ik was jaloers op hun beenderstructuur, oogdesign en haarinplant. Mijn respect voor deze onvergetelijke oefenmeesters is, ondanks de ontslagen en ruzies, volledig intact, maar de ideale trainer lijkt me toch een oude knoest, een vaderfiguur, ja zelfs een lieve opa met een knevel en een vestzakhorloge aan een ketting, een moeilijk lopende man die jou over de bol strijkt na een goede wedstrijd en die met vergevingsgezinde stem aanmerkingen maakt over een mindere prestatie. Del Bosque.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234