Jan Mulder: 'EK 2016'

De eindeloze herhalingen van die opflakkeringen geven de grijze muis genaamd EK een mooie kleur

Na de eerste wedstrijd van de Rode Duivels, die zo teleurstellend verliep, ontlokte iemand me in de talkshow ‘Panenka!’ de belofte een tatoeage te laten zetten, mochten ze Europees kampioen worden.

Dat zit er toch niet meer in. Geen enkel probleem.

Een dag later, toen er uit het trainingskamp van de Belgen gemor en onenigheid naar buiten sijpelde, wilde ik er zelfs twee. Karl Vannieuwkerke stelde voor: op de linkerarm Mathilde en rechts Filip. Akkoord, we lopen namelijk geen enkel risico met de makke Duivels.

Met de armen, ruggen en borsten vol zwarte inkt versloegen de Italianen België met 2-0. Lukaku, De Bruyne, Nainggolan en Witsel stonden als debutanten op het veld en keken ernaar. Na de tweede goal vlogen álle Italianen van de bank en vierden ze de overwinning alsof ze wereldkampioen waren geworden.

Ze hadden het grote Belgica verslagen.

Het probleem is dat Belgica zelf niet het grote Belgica wil zijn. Men durft het niet. Men past zich aan het voetvolk aan. Men kijkt naar de opstelling van de tegenstander, wikt en weegt, dubbelcheckt en kopieert de analyse ter uitdeling aan alle spelers, en begint, voor de zekerheid, voorzichtig aan de wedstrijd.

Op die manier win je nooit wat.

Maar zie, na België - Italië werden er vijftien duels afgewerkt die nieuwe moed gaven. Geen enkel team speelde behoorlijk. De trend is: één partij die zich met negen man voor de 16 meter opstelt en afwacht, en de tweede partij die probeert zich erdoorheen te worstelen. Dat lukt niet. Het breien neemt geen einde, uit angst voor al te leuk spel wordt het veld dichtgemetseld. Televisiekijken wordt koffiezetten. De commentatoren vertellen ondertussen alles wat ze op hun ontelbare papieren hebben genoteerd als weetjes: de broer van Schweinsteiger drijft een hoekvlaggenfabriek waar de kleine Schweini door het voetbalvirus werd gegrepen, Jarvalenko is een kind van een Spanjaard, maar wist de man van zich af te schudden.

Als je met de beker koffie in de kamer terugkeert, ziet het er op het scherm nog hetzelfde uit: langzaam.

Vreemd genoeg sprak iedereen er schande van toen nog geen twee jaar geleden Mourinho met zijn Chelsea ‘de bus parkeerde’ (ultradefensief spel). Niemand die dat nog afkeurt. Als je het wel doet, ben je naïef.

Wilmots zei: ‘De Ieren spelen met twee aanvallers. We moeten dus Witsel voor onze verdediging zetten.’

Met de beste wil van de wereld: ondergetekende, uw analist van dienst, begrijpt dat niet.

Frankrijk ploetert zich een ongeluk tegen Albanië, Duitsland in de tweede wedstrijd evenzeer tegen Polen, Engeland en Wales treden tegen elkaar aan in de hoedanigheid van twee café-elftallen: De Drie Duifkes - ’t Hoekje op het jaarlijkse paastoernooi van de Antwerpse horeca.

Als zelfs de geniale Iniesta pas een minuut voor tijd de pass kan versturen die tot een Spaans doelpunt leidt, is het einde nabij. Deze sport stevent op een failliet af. De aftrap meteen naar achteren mogen doen zal niks oplossen, er is veel meer nodig om van het worstelen, trekken, ellebogen en anaal penetreren bij corners af te raken. Moderne spelregels, strengere arbitrage. Niet de verruwing, maar de techniek moet weer worden beloond. Het zal niet gebeuren. In alle somberheid worden we op een onverwacht ogenblik tóch verwend met een fabelachtige goal van Payet, Hamsík, een verdwaalde Ier of een oude Italiaan. De eindeloze herhalingen van die opflakkeringen geven de grijze muis genaamd EK vervolgens een mooie kleur. Goed dat er geen Belg bij was en de tatoeage aan me voorbijgaat.

Ik schrijf dit een dag vóór België-Ierland. Het is erop of eronder, morgen. Verliezen de Belgen, dan is het feest binnen een week voorbij.

De heden nog gouden generatie met de beste voetballers die het land ooit heeft voortgebracht, zal deze maandag worden bijgeschreven in het vergeetboek, Marc Wilmots wordt trainer van Girondins de Bordeaux, Hazard en De Bruyne beginnen vliegmaatschappijen, Kompany start een diamantslijperij, Nainggolan gaat op trekvakantie naar Canada en verdwijnt spoorloos.

Alleen Witsel blijft trouw op zijn post om de boel te controleren, hoewel er dan geen boel meer is.

Winnen de jongens van Marc daarentegen met 3-0 van de Ieren, dan barst het feest los en zullen de beeldhouwers een eerste opzetje voor de standbeelden van onze helden boetseren. Niets is zo onvoorspelbaar als voetbal. En slecht of goed spel, het maakt niet uit. Dat is en blijft het spannende ervan.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234