null Beeld

Jan Mulder: 'Grosses Theater'

Klopp en Mourinho staan niet voor een orkest, ze dirigeren zichzelf.

De wekelijkse persconferentie van Louis van Gaal wordt in Nederland door Fox Sports uitgezonden. Een halfuur lang voorspelbare vragen en antwoorden met opgetrokken wenkbrauwen en wantrouwen jegens de vakkennis van de vragensteller, een journalist. Eén uitzending zien is ze allemaal zien. Op zaterdag 31 oktober trok het programma 5.000 kijkers.

In het stadion, tijdens de match, zit Louis met een schrijfblok op schoot en schrijft zo nu en dan wat op, onmiddellijk na een goal, bijvoorbeeld. Wat, in ’s hemelsnaam, zou hij schrijven?

De trainer van FC Southampton, de bejubelde Koeman, zit rustig naast zijn broer op een stoel. In Londen doet Wenger van Arsenal hetzelfde, maar dan chagrijnig, voor de zekerheid al nors nog voordat er een twijfelachtige strafschop tegen zijn team is gefloten. Gelukkig, daar komt de twijfelachtige strafschop: nu kunnen we eindelijk de vierde official of de hele wereld de schuld geven en niet onszelf.

Steve McClaren zit op de bok bij FC Newcastle. Een warhoofd. Maar niet zo’n warhoofd dat hij niet weet te imiteren. Steve acteert de trainer in woord en gebaar. Het ene voetbalcliché na het andere verlaat zijn mond. Het fundament van zijn trainerschap is de ontmoeting met de collega van de opponent vlak voor de match, het moment waarin hij al zijn vakmanschap aanspreekt en daarmee inderdaad een ervaren trainer neerzet.

Rafael Benítez is Mister van Real Madrid. Fascinerend is het wanneer hij zich plotseling van de bank verheft, naar de zijlijn snelt en een speler in de verte een meter naar voren wijst; knikje volgt. De onzin ziet er inderdaad indrukwekkend uit.

Klopp, Guardiola en Mourinho springen, dansen en gesticuleren elders in het trainersparadijs ‘Naar voren!’, of turen naar weeffouten in de veldbezetting of haperingen qua doordekken. Ze kunnen beter hoog op de tribune gaan zitten, daar heb je een beter overzicht. Doen ze niet: het is de etalage die trekt. Rijke presidenten zitten namelijk ook voor de televisie en koersen blind op aanstelleritus.

De Frankfurter Allgemeine publiceerde op 1 november een artikel van Christian Eichler onder de kop: ‘Grosses Theater!’ De ondertitel van het stuk luidt: ‘Het duel Klopp-Mourinho bewees: supercoaches zijn de ware entertainers van het voetbal geworden.’

In de aanhef beschrijft Eichler de vakman Pellegrini van Manchester City als ‘blass’. Bleek? Pellegrini een man die het nét niet heeft? Een gezichtsloze die de Arabische eigenaar van City dolgraag voor de gymnasten Klopp of Mourinho zou inruilen?

Het tegendeel is waar: iedere trainer is jaloers op Pellegrini: een gentleman, een vaderfiguur, iemand die niet twintig keer als een clown omhoogvliegt, en, last but not least in dit milieu, de rijkste sjeik als werkgever heeft.

De Frankfurter Allgemeine vindt Pellegrini te saai voor onderhoudend trainerschap en gunt Mourinho een betere tegenstander, een artiest waar de entertainmentbusiness wat aan heeft. Guardiola zou ideaal zijn, Simeone misschien. Maar Klopp vs. Mourinho is ook dik in orde. Na de 3-1 overwinning van Klopp op Mourinho vorige week, vielen zelfs in de Frankfurter de doodgesproken woordjes: ‘De Normal One wint van de Special One.’

Klopp demonstreerde voor het eerst zijn overwinningshuppel in de Premier League en volgens de Duitse krant is de ‘coaching zone’, dat rechthoekje voor de dug-out waar ze niet buiten mogen, hét podium van het actuele voetbalentertainment: ‘Die Bühne der wahren Expressionisten des Fussballs.’

De door de krant aangehaalde pijlers van de show: ‘Klopps blikkerende tanden. Mourinho’s verachtende mondhoeken. Guardiola’s opengesperde ogen. Ancelotti’s rollende wenkbrauwen.’

Nog even doorobserveren en je contracteert het notitieboekje van Louis, de te lange Adidas-sportjas van Wenger en de kauwgom van Sam Allardyce (snelle onderkaak bij winst, traag malend een droevige 6-0 nederlaag uitdrukkend) voor Las Vegas.

De Frankfurter Allgemeine is behoorlijk serieus wanneer het constateert dat de show meer náást dan óp het veld plaatsvindt: ‘Voetbalmaestro’s als Toscanini en Karajan.’

Klopp en Mourinho staan niet voor een orkest, ze dirigeren zichzelf. Het geboden amusement bestaat uit eenvoudige kost, is vaak plat en altijd voorspelbaar. Gouden tijden.

Leefde Raymond Goethals nog maar. Raimundo sprintte bij een strafschop van de tegenpartij naar het doel van zijn keeper en probeerde met schijnbewegingen van het bovenlichaam en zelfs met languit duiken de penaltynemer nerveus te maken. Ook verzamelde hij steentjes, luciferstokjes en andere zwerfvuil en maakte er voor de dug-out van Anderlecht een hoopje met een punt van. De Frankfurter Allgemeine zou er vandaag de dag een hele pagina aan wijden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234