Jan Mulder: het definitieve interview

Jan Mulder wacht een drukke werkweek in z’n nieuwe wingewest: België. De liefde is wederzijds: Humo, VIER, Het Laatste Nieuws, iedereen wilt een stukje Mulder.

'Ach jongen, ik word elke dag verliefder'

Daar is de ober. Monsieur Muldère mag naar z’n bad. Met z’n trolley achter zich aan stormt hij naar boven. Jong veulen, toch nog, voor z’n 70. Kwartiertje later is hij daar terug, schoon geboend, fris overhemd aan, weer strijdvaardig, weer lekker ruikend. En, belangrijk, hij heeft zich ondertussen bedacht: ‘Laten wij die ‘7 Hoofdzonden’ toch maar doen. Of nee, laten wij ze allemáál doen: ‘Tussen Hemel en Hel met Jan Mulder’, ‘Humo sprak met Jan Mulder’, ‘Cherchez la femme met Jan Mulder’, ‘Het lieve leven en hoe het te lijden met Jan Mulder’. Ik zie het al voor me. De hele Humo vol Jan Mulder. Ik ben er klaar voor!’

Zeventig jaar ervaring in de stiel hebben mij geleerd de interviewee altijd en in alles gelijk te geven. Maar wordt hij te wild, krijgt hij kapsones, dan hou je de leiband strak. Is hij tam, mat, inspiratieloos, dan por je hem met de prikstok. The noble art of interviewing. Het resultaat leest u hier.

HUMO Dat er mensen als jij bestaan, is op de keper beschouwd schrijnend onrechtvaardig: én wereldspits, én gevierd schrijver, én televisie-fenomeen, én bovendien nog een leuke kop ook. Dat mag gewoon niet.

Jan Mulder «Moet ik iets terugdoen voor de mensheid? Vind je? Waaraan had je gedacht?»

HUMO Gratis voor Het Laatste Nieuws gaan werken, bijvoorbeeld. In de plaats van, zoals nu, 750.000 euro voor een contract van drie jaar uitbetaald te krijgen.

Mulder (lacht) «Ik dénk er niet aan. Voor Humo heb ik dat wél gedaan, zo goed als gratis gewerkt. Omwille van die kanjer, Guy Mortier. Zwaar onder de prijs, hoor. Ik heb me dertig jaar lang voor jullie uitgesloofd. Nooit één snik gepleegd, nooit bij Guy geklaagd, nooit één kik gegeven. Ach, dat Laatste Nieuws-contract. Ze huren mij niet alleen in als columnist: ik word hun billboard. Ik doe tv-reclame voor ze, radiospots. Waar maak je je druk over? De eerste de beste directeur van een verzorgingstehuis in Nederland verdient drie keer zoveel. Om nog te zwijgen van een rechtsback van Standard Luik, of van een middelmatige defensieve middenvelder van Sunderland. En om helemáál te zwijgen van Kevin De Bruyne: 20 miljoen euro, met een transfersom van 60 miljoen. Dát zijn pas bedragen. Heeft het dan enige zin je op te winden over de overgang van Jan van het ene krantje naar het andere? Lijkt me lichtjes bezijden de realiteit. Of neem deze: Thierry Henry stopt met voetballen en krijgt van Sky een contract aangeboden van 17 miljoen euro voor drie jaar als voetbalcommentator. Wat denkt Humo dáár tegenover te stellen? (hilariteit)»

HUMO Toch jammer dat je niet nú, in 2015, die wereldspits bent? Had financieel meer dan een slok op een borrel gescheeld.

Mulder (plechtig) «Elke vorm van jaloezie omtrent mijn vroegtijdige geboorte is mij vreemd. Ik ben de gelukkigste mens op aarde. Je moet tevreden zijn met hoe het loopt. Sterker: dagelijks hoop ik dat Kevin De Bruyne alweer 10 miljoen duurder is geworden.»

HUMO In je columns heb je het vaak over de miljoenen-bedragen die Messi, Ronaldo, Suárez en Bale vangen. Maar eigenlijk stelt zo’n bedrag niets voor: je kunt het onmogelijk opmaken.

Mulder «Ja, zeg, zo’n Messi: verdient ieder jaar weer 100 miljoen euro. Heeft straks één miljard. Wat moet je er in godsnaam mee doen? Geld interesseert mij niet. Maar ik schrijf er wel graag over (hilariteit). Indertijd, bij Anderlecht: ik had geen makelaar, geen agent. Kwam ik bij meneer Vanden Stock, in een achterkamertje van de brouwerij, die me m’n enveloppe gaf. ‘Asjeblieft, Jan.’ En ik: ‘Dank u wel, meneer Constant.’ Nou, dat was het. Geen haar op m’n hoofd dacht eraan om méér te vragen. Ik ga uit van goede trouw. Een beetje naïef, jazeker. En op café, of in het restaurant, ben ík het die betaal (zal nadien ook zo gebeuren, red.).»

HUMO Jouw Anderlecht was wel één van de eerste clubs die spelers zwaar ging betalen. In het zwart. Dáárom kwamen al die grote spelers zo graag naar Anderlecht.

Mulder «Ach, dat was allemaal héél erg beperkt, hoor. Puur amateurisme. Zelfs Paul Van Himst had een bijbaan. Eddy Merckx, die net als ik 70 is geworden, weet dat ook: zijn zoon Axel, die niet eens tot de enkels van z’n vader reikte, heeft méér van het wielrennen overgehouden dan z’n pa. Die hele sport is totaal weg-vercommercialiseerd. Huddersfield Town, Engelse derde divisie, kan, als het dat wil, Anderlecht tien keer opkopen. Komt door die enorme pot aan televisiegelden, natuurlijk. Schandalig is het.»

'Ik ben afkerig van het moderne voetbal: véél te ruw. Véél te defensief. Véél te veel geld. En zo ernstig. Die verbittering van de supporters ook: de gal stroomt door het stadion'

HUMO Hou je nog wel van het tegenwoordige voetbal?

Mulder «Nee. Ik hou van techniek. Hazard is mijn man. Daar kijk ik nog graag naar. Of Messi: ongelofelijk. Maar het spel zelf kan mij nog nauwelijks bekoren. Véél te ruw. En er gaat véél te veel geld in om. Véél te defensief. En zo ernstig: er kan geen lachje meer af. Die verbittering van de supporters, om een ingooi, zelfs. De gal stroomt door het stadion. Alle armen naar omhoog. Níéts kan men meer verdragen van elkaar. Dat maakt mij… afkerig van het moderne voetbal.»

HUMO ’t Is wel een spiegel van de huidige maatschappij.

Mulder «Zeker. ’t Is een slechte ontwikkeling. Héél veel negatieve kanten. Die er vroeger niet waren. Vroeger was het… zoveel gezapiger. Vriendelijker, ook.»

'Michel Platini is dé spin in het web van de oude Blatter. Schitterende voetballer, dat wel.'


Straks vallen hier doden

HUMO En dan hebben we het nog niet over de corruptie gehad. Vind jij dat Michel Platini de FIFA mag gaan leiden?

Mulder «Ik heb Platini nog als speler gekend, bij de Variétés Club de France, een ploeg van allemaal oud-spelers, met wie ik na m’n officiële carrière de wereld heb rondgereisd. En nee, Platini als nieuwe FIFA-voorzitter kan absoluut niet. Hij is dé spin in het web van de oude Blatter. Schitterende voetballer, dat wel, prachtige techniek.»

HUMO Platini stond, samen met z’n ploegmaats van Juventus, op het terrein tijdens het Heizeldrama.

Mulder «Kon he-le-maal niet. De spelers wisten dat er doden waren gevallen. Ach, voetballers worden zo gedrild en klaargestoomd dat ze nauwelijks begrijpen wat er twintig meter verder gebeurt. Als het stadion instort, als de tribune afbrandt, dan stop je toch met spelen, nee?

»Ik was in het stadion, die dag. Anderhalf uur voor de aftrap ben ik er weggegaan en naar het huis van Paul Van Himst en z’n vrouw Arlette gereden. ‘Paul, dit gaat helemaal mis. Hier vallen straks doden.’ Heb ik letterlijk zo gezegd. Even later sloeg de Brusselse politie met gummiknuppels doodsbange Italianen terug de omheining over, waar ze tegen een muur verbrijzeld werden. Afschuwelijk. De domheid ten top. Een ten hemel schreiende, droevige gebeurtenis. En ja, de Engelse hooligans waren de schuldigen. Geen twijfel aan. De dood hing er in de lucht. En dat wist Platini ook. Kom nou.»

HUMO Nog iets akeligs: de grote sterren, in álle topsporten, zijn oninterviewbaar geworden. Ze komen naar het gesprek met een zonnebril op, hebben mediatraining gehad en geven je voorgekauwde, risicoloze antwoorden.

Mulder «Keer hen de rug toe! De pers houdt die gekte in stand, door te buigen, te knikken, door de knieën te gaan en te likken. Wend je van die heerschappen af. Ik zou voor geen goud Hazard of Mourinho willen interviewen. Ik schrijf er wel m’n eigen stukje over. Enkele jaren terug was ik in de Tour de France, met zo’n plastic accreditatie om mijn nek. Nooit meer. Die security… Tegenover hen ben ik, Jan Mulder, helemaal níémand. Ooit stond ik met Piet Keizer – de grote Ajacied, uit de tijd van Cruijff, Suurbier, Swart, Neeskens – vóór het spelershome van Ajax. ‘Kom, Jan, laten we een kop koffie met de spelers gaan drinken.’ Nou, geen doorkomen aan. Niet het juiste pasje. ‘Dit is Piet Keizer,’ probeerde ik nog. Maar die security-lul keek gewoon de andere kant op.

»Welja, dat is het lot van de sportman met pensioen. Al zeg ik het zelf: ík had het tijdig in de gaten! (lacht) Wat stond mij nog te doen, eenmaal gestopt als voetballer? Trainer worden bij Neuchâtel Xamax? Nou, bedankt, dat wilde ik niet. En zie mij hier nu zitten! Geïnterviewd door Humo! En níét omdat ik ooit de midvoor van Anderlecht was! Dat is… mijn kracht. Ik teer op mezelf, op wat ik nú kan, en niet op mijn verleden.»

HUMO Toch heb je het stukjes schrijven, volkomen onterecht overigens, altijd ‘minder’ gevonden.

Mulder «Dat is toch zo: grote schrijvers dromen allemaal van Bernabéu! Remco Campert: scoren voor Real Madrid, dat is wat hij echt wil. Correctie: Remco droomt van de gele trui. Daarvoor gooit hij al z’n boeken in het vuur. Of hij wil Peter Sagan zijn. Wat heb ik genoten van die renner. Wat een verademing. Wat een schoonheid van ’n jongen. Hij zit ook mooi in het vlees, heeft niet die vieze magerzucht van de klassementsrijders. Schelms. Herman Brusselmans, groot schrijver, had het ook: naast Hazard willen spelen. Schweinsteiger willen zijn. Daar geeft hij z’n hele oeuvre voor.»

HUMO Toch zit er, vind ik, iets doms in voetbal. En de echte hoogtepunten zijn te schaars. Onlangs nog, Manchester United, dure ploeg uit de Premier League: er was in de hele wedstrijd één keer op het doel van tegenstander Tottenham Hotspur geschoten. Door iemand van de Spurs zélf! Een owngoal!

Mulder «’t Is kunst. Talent. Toen ik 6 was, dacht ik: ‘Magie!’ Tegen een muur trappen en voelen wat een bal doet. Het contact tussen bal en voet. En ik kon het. Buitenkantje voet tegen een regenpijp aantrappen, vanop 15 meter. En tien keer achter elkaar raak. Dan zie je hoe een vriendje het ook probeert. Nou, die krijgt die bal nergens.»

'Voetballen doe je met je hoofd, zei Johan Cruijff. Ik vind: voetbal speel je met de voeten. En díé sturen het hoofd.'

HUMO Ík was dat vriendje.

Mulder «Ik vóélde het (lacht). Wij zitten hier op verschillende niveaus te praten, meneer Hendrickx. Voetballen doe je met je hoofd, zei Johan Cruijff. Ik vind: voetbal speel je met de voeten. En díé sturen het hoofd. Ik was een impulsieve, niet altijd slimme, explosieve spits, met een grote honger naar de zestien. Want dáár gebeurt het! Bal aannemen, draaien en schieten. Opportunist, ja. Niet echt voetbalslim. Ik liep verstandig, zocht en vond de ruimte. En in mijn tijd was er ruimte genoeg: kon je drie man dribbelen en nog schieten ook. Een Hazard was ik niet. Ik was enthousiast, niet bang voor het contact.»

HUMO De fantastische kruispasses van Pirlo, vaak over 50 meter en meer, dát vind ik het hoogste.

Mulder «Ach, die Pirlo opereert om de middellijn. Nou: makkelijk. Hoe wonderschoon zijn balbehandeling ook lijkt, het is vóórin, in het strafschopgebied, dat het moet gebeuren. De zestien! Jááá. Het scoren is het allerhoogste. Niet de zogenaamde assist. Het gaat om Messi en Ronaldo. Niet om Pirlo.»

HUMO Ronaldo, dat is de meedogenloze jongen. Een een-tweetje met hém zie ik wel zitten.

Mulder «Denk je dan aan zweepjes, Wilfried? Cristiano lijkt mij eerder een ettertje.»

HUMO Zegt de man die er prat op gaat op lelijke vrouwen te vallen. Ronaldo is… goddelijk. Aan Ronaldo offer je. Messi slaapwandelt anderhalf uur, flitst en scoort. Ziet eruit als een drol. Maar Ronaldo is de koene, onversaagde krijger met maar één doel: moord.

'Bij Messi vergeleken is Ronaldo een honkballer. Er ontbreekt nog net een knuppel aan.'

Mulder «Ik vind Messi beter dan Maradona, kun je nagaan. Bij Messi vergeleken is Ronaldo een… honkballer. Er ontbreekt nog net een knuppel aan. Bij Ronaldo lijkt het kunstje aangeleerd. Bij Messi niet. Messi is puur natuur. Ronaldo’s benenstand heeft al iets onvoetbalachtigs. Hier spreekt de eeuwenoude Jan Mulder, een echte veteraan uit de voetbalschool van de jaren 50. Gek genoeg was ik zelf meer een draufgänger zoals Ronaldo, vroeger. Ga je nu ook zin krijgen in ’n een-tweetje met míj, Wilfried? Mét zwepen? Nee, Messi is íédere cent van z’n vele miljoenen waard. Hij is wat ze van Garrincha zegden: ‘De vreugde van het volk.’ Garrincha: béter dan Pelé

'Je ging naar Anderlecht om Van Himst aan het werk te zien, niet Jan Mulder.'


Pas madame ce soir

HUMO Was Jan Mulder beter dan Paul Van Himst?

Mulder «Néé, dat was ik niet. Onlangs vroeg iemand mij: ‘Was Robbie Rensenbrink niet de beste speler aller tijden bij Anderlecht?’ Toen zei ik: ‘Volmondig ja! Maar de allergrootste was Paul Van Himst.’ Van Himst, dat was Anderlecht zelf. Paul kwam op z’n 16de in het elftal. Met hem is Anderlecht groot geworden. Je ging naar Anderlecht om Van Himst aan het werk te zien, niet Jan Mulder. Toen ik naar Anderlecht trok, was mijn concurrent daar Johan Devrindt: beetje lelijk, wel verfijnde, fenomenale techniek, goed in de korte combinatie, de crochet zoals dat hier heet. Ik vond mezelf toen beter dan Devrindt. Maar hoe langer ik erover nadacht, des te minder geloofde ik dat het echt zo was. Ik twijfel nu hevig aan mijn (lacht beschaamd)… superioriteit.»

HUMO ‘De knie van Jan Mulder’, dat was dagelijkse kost in de kranten van de late jaren 60. Wie heeft jou naar de verdoemenis geschopt?

Mulder «Ikzelf. Ik had een blessure die niet eens zo ernstig was: scheurtje in de meniscus. Ik zat al bij Ajax toen de ploegdokter eindelijk behoorlijk naar die knie keek. Ik werd geopereerd, de revalidatie verliep slecht, ik werd onkundig begeleid. Het verhaal ging dat ik met een slechte knie door Anderlecht aan Ajax was verkocht. De waarheid was dat Georg Kessler, de trainer, mij er bij Anderlecht uit wilde. En Ajax, toen het grootste elftal ter wereld, zat al langere tijd aan mij te trekken. Daar heb ik spijt van.»

HUMO Hoezo?

Mulder «Ik heb Anderlecht toch ’n beetje verraden. Zonder Kessler… Mijn vader was overleden en m’n moeder, een echte voetballiefhebber, wilde zo graag dat ik voor een Nederlands elftal zou spelen. Ajax - Feijenoord, met Jan Mulder, dát wilde ze (lacht). Ik kon ook goed met Cruijff opschieten: ‘Kom toch bij ons spelen.’ Ik werd bij Ajax op rechts ingezet, maar voelde mij er totaal genegeerd. ’t Was een zijweg, een B-weg.»

HUMO Wat heeft Cruijff je geleerd?

Mulder «Dat men schoenen met veters draagt. Dus geen nauwe instappers die de zenuwen beknellen waarvan je de neuralgie van Morton kunt oplopen – veel vrouwen hebben er last van, ze dragen te nauwe naaldhakken. Johan vond ook dat ik een eigen huis nodig had, zodat ik ’s avonds niet naar de cafés kon trekken. Cruijff is een gezinsman, zie je: wil je als profvoetballer echt uitblinken, dan hoort daar de rust van een familie bij.»

'Ik ben het lopende bewijs dat een vaste relatie en een stoet kinderen om je heen níét goed is. Niet één Europacup gewonnen!'

HUMO Vind ik ook, hoor.

Mulder «Ik niet. Ik ben het lopende bewijs dat een vaste relatie en een stoet kinderen om je heen níét goed is. Ik ben dolgelukkig getrouwd. Ging keurig op tijd naar bed. Zoontje kwam er snel. Nou, zie je wel: het werd niets, niet één Europacup gewonnen! Anderlecht werd toen getraind door Pierre Sinibaldi. Die zei vanaf donderdag: ‘Jan, pas madame ce soir, hein.’ En ik knikte braaf: ‘Pas madame.’ Jongen, ik heb later Argentijnen meegemaakt, of Joegoslaven, die ’s nachts door de goot waren gegaan. En de volgende dag, op het veld, was er geen houden aan. Gehard door het leven.»

HUMO Conclusie: ‘Oui, madame!’

Mulder «Natúúrlijk. Wat dacht je. Die Cruijff zat er helemaal naast. (Mijmerend) Johanna kent mij van vóór mijn voetbalroem. We zijn al van m’n 14de samen, ik speelde toen bij de B-junioren. Ík werd verliefd op haar, niet omgekeerd. Dankzij mij is dat huwelijk zo solide. Aantrekkelijke meid, hoor. Kijk, hier heb je ze (toon mij op z’n tablet een vrouw op rijpe leeftijd). Streng, hè. 70! Ach, jongen, ik word elke dag verliefder. En toch gaat van mij het gerucht dat ik doe wat ik wil, dat ik maar wat aanrotzooi.»

HUMO Nee, Jan, het gerucht gaat niét. Jij zégt dat, in interviews.

Mulder «Ik voed dat dan, ja. Voor de gein, natuurlijk. Het ontkennen maakt het nog wilder.»

HUMO Maar iedereen denkt ondertussen: het is wáár.

Mulder «Kan me niks schelen. Waarheid en onwaarheid kruisen mekaar.»

HUMO Ooit stond in de krant: ‘Jan Mulder tongzoent vreemde vrouw op Boekenbal’.

Mulder «Ook niet waar. ’t Loopt altijd anders dan wat je in de krant leest. Dat jaar stond het Boekenbal in het teken van Parijs, olala! Ik werd erover geïnterviewd door een tv-verslaggeefster, dolde wat met haar, puur voor de gein, waar iedereen bij stond. Ik heb dat mens niet eens gekust. Maar de volgende ochtend: o jee!»

HUMO Je bent, met andere woorden, hondstrouw aan Johanna?

Mulder «In de liefde. In de seks niet. Ik maak een onderscheid. Maar ik loop er absoluut de kantjes niet af. En de uitglijers zijn op de vingers van één hand te tellen. Ik heb géén dubbele baan. Wat moet je ermee?»

'Ook Johanna heeft wel 'ns schuins gemarcheerd. Nou, bravo! Ach, ik heb het aangewakkerd, natuurlijk'

HUMO Je beseft wel, Jan, dat je met dit statement je toegang tot alle 18-jarige Vlaamse nimfen voorgoed hebt geblokkeerd?

Mulder «Klopt niet: hoe onbereikbaarder je wordt, des te dichterbij komt het. Ik zit absoluut niet te wachten op vrouwelijke aandacht. Maar als het er is, vind ik het leuk. Net als mannen-aandacht. Ik discrimineer niet. (Denkt na) ’t Is ooit wel eens gebeurd, ja. Lang geleden. Ook Johanna heeft wel ’ns schuins gemarcheerd. Nou, bravo! Ach, ik heb het aangewakkerd, natuurlijk. Maar zie je dan de gein niet? Ik ben toch geen Alain Delon

HUMO En toch drijft die hele Vlaamse Jan Mulder-hype voor een groot deel op je sexappeal en je – copyright Hugo Camps – herfstige kop.

Mulder «Denk het niet… Die drijft op m’n slechte karakter (hilariteit). Dáár zijn ze dol op. En op mijn opvoeding, natuurlijk: voor laten gaan bij de draaideur, zelf voorgaan op de trap, afwassen, stofzuigen. Daar hoef ik niks voor te doen, ik bén gewoon zo.»

'Ik vind Kompany ook weer niet zó geweldig. Ook in de omgang: alles bij hem is berekend.'


Kompany & Compagnie

HUMO Het op de bank zitten speelt een grote rol in het moderne voetbal: denk aan Origi, Lukaku, Benteke. Zo’n topper die vanop de zijlijn moet toekijken, hoe voelt dat?

Mulder «Ja, de bank: pure vernedering. Is mij bij Ajax en Anderlecht gelukkig bespaard gebleven. Op de bank moeten is pas in de jaren 80 uitgevonden. Iedereen die het ziet: je bent gestraft of, erger, net niet goed genoeg. Maar voor de echte top is er niks meer aan: als je op die bank zit met in je broekzak een jaarcheque van 8, 9 miljoen euro, is dat ingecalculeerd. Die jongens liggen daar languit op een gouden stoel. Kompany op de bank: die geniet, die glimlacht. Het is de lach van koning Croesus

HUMO Je hebt het niet zo voor Vincent Kompany, herinner ik mij uit een interview.

Mulder «Nee, hoor. Gróót voetballer. Wel vind ik: je kunt beter Obama proberen te interviewen dan Kompany. Vincent is een man met allerlei firma’s, funds en stichtingen om zich heen. Een film over de Rode Duivels, door zijn compagnie gedraaid, met geld van de voetbalbond, onder het mom van een goed doel. Ik bedoel: Kompany is ook zakenman. Ik vind hem nu ook weer niet zó geweldig. Ook in de omgang: alles bij hem is berekend. Een marktdenker. Toen hij van Anderlecht naar HSV ging: dat hield niet over. Bij Manchester City lukte het wél, daar heeft hij zúlke spieren gekweekt. Is een heel harde speler geworden, een stalenblokachtige man. Die spieren lijken uit een machine te komen. In Engeland een autoriteit. Híj is de patron, bij Man City én bij de Duivels. Knap van ’m. Hij heeft er ook, bijna in z’n eentje, voor gezorgd dat het aantrekkelijker werd om een Rode Duivel te zijn. Voordien was het een nogal amateuristisch gezelschap, de KBVB en de Rode Duivels. Als je ziet wat voor onnozele halzen je in dat bondsbestuur aantreft. Dan is die Kompany net iets intelligenter en adequater en bij de tijd.»

HUMO Is Kompany niet wat traag aan het worden? Hij begint ook rood te pakken, wat hij vroeger nooit deed.

'Eden Hazard: verstandige jongen, maar de top haalt hij net niet.'
'Bij De Bruyne zie ik nog wel groei.'

Mulder «Ik voorspel: hij gaat het moeilijk krijgen, dit seizoen. Maar verder al mijn achting voor de man. Bij De Bruyne en Hazard zie ik nog wél groei. Van Hazard verwachtte ik het, van De Bruyne niet. Maar nu speelt hij in Duitsland de pannen van het dak. Beste speler van de Bundesliga! Gaat straks wellicht naar Manchester City. Begin er maar aan.»

HUMO Ben je een volbloed analyticus zoals Marc Degryse en Geert De Vlieger? Of doe je alsof?

Mulder «Nee, het is andersom: zij spélen het. Ik bedoel: Marc en Geert lijken er voor te hebben gestudeerd. Knap. Ik bén het. De vrije rol. De vertolker van de man en de vrouw in de straat die het spel ‘tussen de lijnen’ ook niet snappen. Ik analyseer zonder kijker op. De door het publiek geaccepteerde analyticus spreekt als een trainer. Die ziet meteen: ze spelen met een kommetje op het middenveld, of met een ruit. Driehoeken, controleurs: interesseert mij allemaal niet. Ik zíé het wel, hoor. Maar het wordt overschat.»

HUMO Waar gaat het dan wél om, in topvoetbal?

Mulder «Om individueel talent, om toeval, om geluk, om inzet en enthousiasme. Een wedstrijd verandert iedere seconde tien miljoen keer. Zo’n analyse is een momentopname, ze geldt gedurende één duizendste van een seconde. Erna zou je weer een ándere analyse moeten maken. Snelheid is inherent aan het voetbalspel en is duizend keer belangrijker dan tactiek.»

HUMO Daarmee plaats je de rol van al die toptrainers tussen zware haakjes?

Mulder «Trainer zijn is moeilijker bij Moeskroen-Péruwelz dan bij Barcelona. Bij Chelsea of Manchester City kunnen jij en ik het ook: wij maken net zoveel fouten. En als we uitgeknoeid zijn, pakken we een paar honderd miljoen en kopen we drie, vier nieuwe spelers. Die trainers knoeien maar wat raak. Voor geen goud zou ik op de stoel van Mourinho willen zitten. Het komt neer op zakendoen. Er is niks tegen zakendoen, behalve als je voetbaltrainer bent.»

HUMO In ‘Studio Voetbal’, de Nederlandse broer van ‘Extra Time’, kon je hard van leer trekken tegen de overdaad aan analyse. Maar je collega’s schudden je commentaar met een schouderophalen van zich af: ‘Daar heb je die brompot Mulder weer, die er geen hol van snapt.’ Alsof je in Hilversum niet langer serieus werd genomen.

Mulder «Dat hebben ze nooit gedaan, hoor (lacht). Vind ik een prettige positie. Ik wil helemaal niet serieus worden genomen door de voetbalwereld. Wat moet ik dan? Ook als zij gaan praten? En het publiek doodsaaie kost opdienen? Voetbalanalyse zit boordevol clichés. Als je niets clichématigs zegt, verslijten ze je voor gek. So be it.»

HUMO Een rotvraag, maar gesteld vanuit het goede hart: op de Vlaamse televisie neemt men je voorlopig nog wél serieus. Dreigt de geschiedenis zich ook hier te herhalen? De zoveelste Hollander waarop ze thuis zijn uitgekeken en die er in Vlaanderen nog een lucratief end aan komt breien? Ik denk aan Paul de Leeuw? Ik denk aan Rick de Leeuw?

'Niemand leert mij iets over voetbal. Alles wat ik níét weet, is verzonnen door idioten'

Mulder «Nou… Ik heb in Nederland werk genoeg. Alleen: ik voel me door de Vlamingen beter begrepen. Vlamingen zien mij zoals ik bén. In Nederland verslijten ze mij voor een mopperaar. Terwijl ik net een vrolijke frans ben! Joligheid! Vrolijkheid! Gein! Dáár gaat het mij om. Ik lucht de zaak op. Niets zo saai als dodelijke ernst. En ik weet best waarover ik praat. Niemand leert mij iets over dit eenvoudige spel. Alles wat ik níét weet, is verzonnen door idioten. Analisten zeggen eigenlijk: ‘Wij zien iets wat jullie, dom publiek, níét zien.’ Onzin, natuurlijk. Om je te bescheuren. En het publiek pikt het. Nou, ik doorprik dat. Dáárom houdt men van Jan Mulder, meneer.

'Een hype is altijd terecht. De Rode Duivels doen nu écht mee met de grote jongens. En toch… had ik op het WK beter verwacht'

»Het gaat om de spélers, niet om ‘de ruit’, of om ‘de oprukkende driehoeken’. Een sterk elftal bestaat bij de gratie van één of twee echte toppers, de rest volgt. Een trainer kan dat op z’n best gedogen. En op z’n slechtst maakt hij het stuk. Dacht je nou dat Barcelona zo goed speelde omdat Guardiola daar zat? Welnee, die hadden net zo goed gespeeld als wíj daar trainer waren geweest.»

HUMO Wat vond je van de Rode Duivels op het WK in Brazilië? Terechte hype?

Mulder «Een hype is altijd terecht. Het Belgische volk hunkerde ernaar. Jullie doen nu écht mee met de grote jongens. En toch… had ik beter verwacht. Dat komt door Hazard, natuurlijk. Híj moet het doen. Hij zál het doen, in 2018, tijdens het WK in Rusland. En als hij het dán niet doet, wachten we nog ’ns vier jaar. Dan doet hij het in 2022. Ondertussen wordt het Belgische legioen almaar groter. Het móét. Jullie hebben te veel goeie voetballers om niet minstens de halve finale te spelen – de finale, zelfs. Béter dan Nederland, zeker weten. Wij hebben nog altijd Robben, maar die wordt oud. Hazard en De Bruyne zijn jong. Jullie zijn de toekomst van het wereldvoetbal. Als België wereldkampioen wil worden, straks in Rusland, moet Hazard er zes inleggen en twaalf assists geven. Maar… hij is een huisman. Dáár zit het ’m.»

HUMO Volgens jouw theorie van ‘Oui, madame’ moet Hazard vrouw en kinderen in de steek laten voor een jong model. Dan pas zal hij knallen?

Mulder «Hazard is het levende bewijs dat mijn stelling klopt. Hij moet zo’n geschminkte dooddoener nemen, zo’n barbiepop waar ze tegenwoordig allemaal mee aankomen. Om te snikken is het. Nee, Hazard, verstandige jongen, blijft toch maar beter de goede huisvader die hij altijd al was. Maar de top haalt hij net niet, haha!»


De gouden pen

HUMO Ik bewonder je meer als schrijver dan als voormalige midvoor van dat Brusselse provincieclubje. Hebben die twee met elkaar te maken?

Mulder «Natuurlijk. En dan weet je niet eens waar ik ook nog allemaal steengoed in ben. Moet je mijn waterverfschilderijtjes zien, Wilfried. Daar haalt Mark Eyskens het niet van, hoor. Ik heb het speciaal op de site van Mark nagekeken.»

HUMO Hoeveel tijd kost een Humo-Muldertje jou?

Mulder «Eén uur. Zegge en schrijve. Ik werk snel. Gek genoeg had ik vroeger m’n eigen plek nodig om te kunnen schrijven. Maar nu heb ik dit hier (duikt een iPadje met een extra in te klikken toetsenbord op). Hiermee kan ik overal schrijven. Ik werk zonder voorbereiding, heb géén idee wat ik vanavond schrijven zal. Ik ga zitten en het komt. Op de eerste zinnen zwoeg ik. Daarna schrijft het stukje zichzelf. Een grandioos proces. Nooit ben ik zenuwachtig. Nooit raak ik in paniek. Het komt. Altijd. Wéér 100 euro voor vrouw en kind verdiend! Het zit ’m in de woorden. Het ene lokt het andere uit – associatief, ja.

»Ik ben geen echte schrijver, ik ben een columnist, een stukjesschrijver. Personages kan ik niet bedenken, ik beschrijf. Ik ben een observator. Op school bakte ik er weinig van. Maar ik had wel een zwak voor onze leraar Nederlands: hij bracht me tot Couperus. Veel lezen heb ik nooit gedaan. Later wel, natuurlijk. Toen ik bij Anderlecht voetbalde, was ik geabonneerd op de Volkskrant. Omdat Godfried Bomans – blijkbaar ook de held van Guy Mortier – er ’s zaterdags op de voorpagina een stuk had. Toegankelijk. Leuk. Geen Beckett of Sybren Polet, dit kon ik aan. En humor. De lach, die is heilig. Die mag je nooit uit het oog verliezen. Een krukkige zin kán ik gewoon niet uit m’n pen krijgen. Wel ben ik soms warrig – als het stukje met mij op de loop gaat. Ik denk er niet te lang over na. Maar toch hou ik van precisie. Al die overbodige woordjes gaan er bij mij meteen uit: echter, immers, dan, desalniettemin, reeds… En ik hou van schrappen. Ieder adjectief dat niet per se noodzakelijk is: weg ermee. Terwijl Hugo Claus vond: als er twéé adjectieven staan, gooi er dan een derde bovenop. Ik hou ervan een stukje doodernstig te beginnen en er een surrealistische draai aan te geven. Ik kan mij helemaal verdrinken in teksten, zelfs in wat ik zelf heb geschreven.»

HUMO Even teasen. Waar blijft jouw grote roman?

Mulder «Kan ik niet. En of dat nou het hoogste is? Reve, ja, díé kon het. Maar z’n broer, Karel van het Reve, lees ik net zo graag. Briljante essays. Over om het even wat. Ja! In mijn stukjes schrijf ik niet alleen over voetbal. Ook over politiek, en samenleving, en over de zwalkende mens. De mens in z’n streven naar wat dan ook: altijd leuk om gade te slaan. Maar een plot opzetten? Een drama creëren, dat kan ik niet. Ik kan nog geen kindje bij een man en een vrouw bedenken.»


Dwang in bedwang

HUMO Voor VIER heb je onlangs een realityprogramma opgenomen, ‘Dwangers’, dat in september op tv komt. Was dat het grote contract?

Mulder «Ik heb ooit grotere contracten getekend, hoor (lacht). Het ging me om de verandering in mijn tv-bestaan. Die kwam dankzij Dave en Wannes, van het productiehuis Fremantle, die me belden. Ik reed net op de ring van Brussel en ik dacht: leve het lot en de telefoon, ik sla af, richting VIER. Ik laat mijn leven door het toeval en door kleine ongelukjes leiden. Ik dacht: deze kan er zeker nog bij. Geen voetbal! Net dát trok mij aan. ‘Dwangers’ is een ernstig programma geworden, maar wel met humor erin.»

HUMO Wat was jouw functie? Entertainer? Coach? Therapeut?

Mulder «Ik ben geen gediplomeerd therapeut, joh. Weet er wel meer van dan de experts, natuurlijk, haha.»

HUMO Ben je ooit zelf in therapie geweest?

Mulder «Nooit. Ik zou niet weten waarom.»

HUMO Nou…

Mulder «Oké. ’t Gaat bij dit programma om mensen die aan dwangneuroses lijden. Ik dacht: een dwangneurose, dat is smetvrees, graag één keertje in de week extra stofzuigen. Dat is het dus níét.»

HUMO Wat is het dan wél?

Mulder «Tachtig keer per dag je handen wassen, bijvoorbeeld. Ik vroeg aan die therapeut: bestaat er een kans dat het overslaat? Dat je het zelf krijgt? Nou, dat was niet uitgesloten. Als de dwang een keer in je hoofd zit, krijg je ’m niet meer kwijt. Ik denk dat ik het ook een beetje heb (lacht). Een schilderij dat scheef hangt, kan ik niet aanzien. Dat móét recht. Maar bij mij verwoest die dwang mijn leven niet. Bij die mensen dus wél. Als voetballer wilde ik, eens in de middencirkel, per se op de middenstip trappen. Effe aanraken. Zo bezweer je het spel.

»Je had bij ons tv-groepje smetvrees, controledwang, tellen. Zo’n teller is Kurt, een man uit Gent. Hij telt… álles. Hij telt de letters van één woord: uitshirtnummering, zeventien letters. Dat ziet hij in één blik. Zo leest hij ook de krant. Om gek van te worden. Als hij over de straat loopt, telt hij de auto’s. Een oneven aantal is bloedlink. Dwang verwoest je leven: huwelijk stuk, vrienden uitnodigen wordt onmogelijk. Zo’n smetman wil, als je bij hem langsgaat, dat je eerst een douche neemt. Liefst twee keer.»

HUMO Wat kon jij voor die mensen betekenen?

Mulder «Het zonnetje in huis, hè. Zoals overal. Ik presenteer, praat het programma aan mekaar, doe de voice-over en plaats hier en daar een Jan Mulder-opmerking. Vinden ze blijkbaar leuk. En ik ook: ’t was een schitterende, leerzame ervaring. Iemand die iedere dag acht uur lang de koelkast reinigt. Met een wattenstaafje. Anders begint-ie te trillen. Geen aanstellerij, hoor. We zijn met die mensen naar Thailand getrokken, de jungle in. Zo ver mogelijk van de bewoonde wereld, in barre omstandigheden. Het heeft mij de ogen geopend. De zorgvuldigheid, ook, waarmee VIER aan nazorg doet. Wij komen nog vaak samen met de groep, hebben een barbecue en lachen wat af. Dat is in Nederland onbestaande. Kan alleen maar in België. En echt fantastische therapeuten. Zeer integer. Ik heb grote bewondering voor die mensen. Een zeer prettige ervaring. Ik hoop dat ze mij de volgende keer nog ’ns meevragen.»


Omroepstertjes

HUMO De Vlaamse VRT-omroepsters, ons door zoveel Nederlanders benijd, zijn van het scherm verdwenen. Ook tot spijt van Jan Mulder?

Mulder «Ik heb nooit veel aandacht aan die dames geschonken. Die bewondering vond ik net ietsje te kinderlijk. Tekstjes die ze uit het hoofd leerden en dan opzegden. Net iets te lief, terwijl ik toch van het moedertype houd.»

HUMO Ik denk: jij zoekt de zweep. Jij zoekt je dompteuse. Jij wil thuis gedomineerd worden. Om vervolgens te vluchten voor je madame. Wat loop je anders in het zondige Brussel te zoeken?

Mulder (schiet in de lach) «Nee, die Vlaamse omroepsters, dat was me net iets te gebloktebloesjesachtig. ’t Was me ook te voyeuristisch. Kijken naar een omroepstertje, dat is je verlekkeren aan een kop, aan een lichaam. Je moet iemand bewonderen om wat-ie kan. Al die modellen aan de arm van hun voetballer: vind ik geen bal aan.»

HUMO Een mooie pass of een leuk gezichtje: het gaat om het esthetische genot. Toch, Jan?

Mulder «Nee, het ene is seksistisch, het andere is kunst. Ik ben er zeer voorzichtig mee vrouwen te bewonderen omdat ze vrouw zijn.»

HUMO Zegt de man die op het Boekenbal altijd in vuur en vlam staat.

Mulder «Ik heb nu eenmaal die vrouwelijke kant in mij. Ik verdedig m’n zusters.»

HUMO Terug je dwangbuis in nu, Jan Mulder. Het ga je goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234