Jan Mulder: 'Regenboog'

Ik ben in zekere zin onsterfelijk,' zei Johan Cruijff eens. Ik zou dit ook graag zeggen van de doden van Brussel en Lahore.

Adidas organiseerde enkele maanden geleden in Parijs een avond waarop de nieuwe uitshirts voor het EK werden voorgesteld. Op het podium stond een virtueel voetbalstadion van 50.000 toeschouwers, opgebouwd door middel van indrukwekkende projecties. Mertesacker, Zidane en Xavi showden de T-shirts. Bondscoach Marc Wilmots vond het uitshirt van de Rode Duivels meer geschikt voor wielrenners: de regenboogtrui van de wereldkampioen. Wilmots ontkende alle verantwoordelijkheid met de mededeling dat hij geen enkele zeggenschap in de keuze had gehad.

Wie wel?

Voorzitter De Keersmaecker lijkt me geen man van de mode, François trekt aan wat zijn vrouw ’s ochtends voor hem uit de kast haalt. De Keers verpinkt niet bij welk pak dan ook en zegt: ‘Beminnelijke roos, dat hebt u wederom op fraaie wijze uitgekozen voor uw wederom voor vier jaar benoemde voorzitter van de KBVB, een functie die hij niet zonder uw lieve zorgen had kunnen bekleden, want het is met ied’re hooggeplaatste als met de minderbedeelde: hij dient zich buitengewoon happy in zijn dagelijkse vel te bevinden, opdat zijn beslissingen ter vergadering de juiste snaar treffen.’

Ik denk niet dat De Keersmaecker zich heeft bemoeid met het nieuwe shirt.

Philippe Collin dan?

De voormalige hockeyer verkeerde graag in de goedgeklede kringen van de Brusselse hoogstad. Ik weet dat, ik verkeerde er ook. Jacky Ickx: vlekkeloos. John Goossens van Texaco en later minister van Telefoon: gesteven in het kostuum. Je kon op de Avenue Louise en omstreken geen tent binnengaan of het wemelde er van de Armani. Hier en nergens anders moet Collin de basis hebben gelegd voor zijn latere inmenging in het tenue van de Belgische nationale ploeg, zoals dat door de Belgische internationals op het aanstaande EK zal worden gedragen.

Nee, natuurlijk, de aanstichter van het kwaad is de sponsor, Adidas. De firma kan met geen ontwerp zo mal op de proppen komen, of de bond slikt het. Textiel- en schoenboeren beslissen hoe de nationale teams er uitzien, bij de clubs gebeurt hetzelfde. Anderlecht en Barcelona spelen tegenwoordig in een rugbyshirt. Verfoeilijk hoeft niet onsuccesvol te zijn. Het Nederlandse elftal werd in 1988 Europees kampioen in een shirt met een dosis eigenaardige oranje patronen erop. Schubben. ‘We lijken net goudvissen,’ zei rechtsbuiten Johnny van ’t Schip. De eerste wedstrijd op dat glorieuze EK, tegen Rusland, werd met 1-0 verloren en velen zochten de oorzaak van het slechte spel niet bij trainer Michels (hij had Marco van Basten op de bank gezet), maar bij Adidas en het shirt. Het deed inderdaad pijn aan de ogen. Maar zie, Oranje werd Europees kampioen. In dat shirt. Legendarisch lelijk en op internet nog steeds te koop voor de vele liefhebbers.

De Belgen in een wielershirt, eigenlijk wel een mooi idee. De Belgen mogen hopen dat ze in juni, voor de EK-finale, de uitspelende ploeg loten en tegen de Duitsers of de Fransen die regenboogtrui dragen. Voelt goed.

Het ging niet goed in Leiria, waar de Rode Duivels vorige dinsdag oefenden tegen Portugal. Acht basisspelers waren geblesseerd, de Portugezen gebruikten het doel van Courtois als schiettent, het was een wonder dat het bij de rust slechts 2-0 was. Onbelangrijk detail. Deze dag was voor de nagedachtenis van de slachtoffers van de aanslagen op Zaventem en in Brussel.

De spelers van beide landen stonden door elkaar heen tijdens de doodstille minuut stilte. Courtois naast Ronaldo. Het onbegrijpelijke maak je er niet begrijpelijk door, maar het was mooi om te ervaren, troost is nooit vergeefs.

Op hetzelfde moment, in Londen, was de regenboogconstructie boven Wembley zwart-geel-rood gekleurd. De minuut stilte werd door geen kik onderbroken.

Engeland speelde tegen Nederland. De uitslag was 1-2. Verrassend, maar onbelangrijk. In de veertiende minuut stond het hele stadion op, toen een reusachtige foto van Johan Cruijff op het scherm verscheen. Ovatie van 95.000 toeschouwers voor de voetballer aller voetballers, die in Engeland nog een grotere roem geniet dan in Nederland en Spanje, zijn thuislanden.

‘Ik ben in zekere zin onsterfelijk,’ zei Johan eens, grinnikend over zijn mondiale bekendheid. Ik zou dit, in alle ernst, ook graag zeggen van de doden van Brussel en Lahore.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234