Jan Verheyen, regisseur: 'Wat wij in Vlaanderen doen, is een sigarettenvloeitje dat wordt weggeblazen in de wind: drie keer niets'

De film ‘Het tweede gelaat’, vrij naar Geeraerts’ thriller ‘Double Face’ is de aanleiding voor een openhartig gesprek met regisseur Jan Verheyen over succes, klootzakken in de media en zijn dementerende moeder. ‘We kunnen maar beter zo gulzig mogelijk leven.’

'Als ik morgen een flop maak, dan zal ik daar erg van afzien. En als ik twee flops na elkaar maak, hou ik de eer aan mezelf en ga ik iets anders doen'

HUMO Een opwarmertje: schrijf jij mee aan je eigen Wikipediapagina?

Jan Verheyen «Ik heb het één keer geprobeerd, want het artikel is heel onvolledig en ik ben een neuroot. Maar het lukte me niet, en daarna heb ik het opgegeven. Waarom?»

HUMO Er staat dat één van je volgende films ‘Het is een nacht’ zal heten. Over die titel heb ik nergens anders gelezen, dus het moet er door een insider aan toegevoegd zijn.

Verheyen «‘Het is een nacht’? Nog nooit van gehoord. Ik begin in oktober te filmen, staat er? Dan zal ik me moeten haasten (lacht). (Kijkt op zijn smartphone) Nee, dat moet een grap zijn van iemand die heel dronken was en ’s nachts ineens een idee kreeg. Wat een slechte pagina, trouwens. Kijk naar die foto! Ik kan niet ontkennen dat het mijn kop is, maar waarom staat ook de zangeres Axeela erop, genomen op de ASAP Awards? Ik ken Axeela niet, en wat zijn in godsnaam de ASAP Awards?»

HUMO Vorige week stond in de krant dat de vrouw van ontsnappingskoning Murat Kaplan boos is op regisseur Michaël R. Roskam: ‘Zijn nieuwe film is op mijn leven gebaseerd!’ Heb jij...

Verheyen «Pff... Toen ik ‘Le fidèle’ zag, moest ik aan Denise Tyack en Patrick Haemers denken, ja. Als die andere troela niet met haar kop in de kranten was gaan staan, had niemand aan haar gedacht.»

HUMO Heb jij ooit te maken gehad met fantasten die zich in één van je films dachten te herkennen?

Verheyen «Nee. Maar na ‘Het vonnis’, een film over een man die de moordenaar van zijn vrouw en kind vrijuit ziet gaan, heb ik wel veel wanhopige mensen aan de lijn gekregen: ‘Ik ben óók in de steek gelaten door de rechtsstaat! Jij bent mijn laatste hoop: zou je een film over mijn dossier kunnen maken?’ Ik heb die aan de lopende band moeten teleurstellen: ‘Sorry, ik heb net al een rechtbankfilm gemaakt.’»

HUMO Wat is het raarste compliment dat je ooit hebt gekregen voor één van je films?

Verheyen «Als ik 5 euro had gekregen van iedereen die me ooit heeft gefeliciteerd voor ‘De zaak Alzheimer’, dan had ik al een paar héél mooie reizen kunnen maken. In het begin deed ik nog moeite: ‘Neenee, dat is een film van Erik Van Looy.’ Tegenwoordig zeg ik gewoon: ‘Dank u.’ (lacht)

»Het is wel een reality check: in tegenstelling tot wat regisseurs zelf graag denken, zijn de meeste mensen totaal niet bezig met wie een film heeft gemaakt.»

HUMO Ergert je dat?

Verheyen «Nee. Marnix Peeters zei onlangs dat we als mens pas echt gelukkig kunnen worden als het ons geen kloten meer kan schelen wat een ander van ons denkt. Dat is op zijn Marnix Peeters’ geformuleerd, maar verdomme, hij heeft een punt. Als ik terugdenk aan alle tijd die ik vroeger heb verspild aan pogingen om de domheid van anderen te corrigeren...»

HUMO Zoals?

Verheyen «Vroeger stoorde ik me aan bijna elk krantenartikel dat ik las. Nu lees ik geen kranten meer. Ook over files kan ik mij geweldig opwinden, dus probeer ik mijn leven nu zo te organiseren dat ik zelden nog op het spitsuur de deur uitga. Dat zijn relatief eenvoudige ingrepen die de levenskwaliteit aanzienlijk verhogen.»

HUMO Zeven jaar geleden zei je nog dat je na ‘Dossier K.’ geen tweede Vincke & Verstuyft meer wilde maken.

Verheyen (lachje) «Ik wist dat je daarover zou beginnen. Toen lagen de kaarten anders. Om te beginnen was het idee destijds: Erik Van Looy heeft de eerste Vincke & Verstuyft gemaakt en ik de tweede, de derde moet maar door een jonge wolf gemaakt worden. Twee van onze grootste jonge talenten zijn Jakob Verbruggen en Joël Vanhoebrouck, en ik zei tegen de producer: ‘Geef het aan hen.’ Maar toen het hele proces eindelijk op gang kwam, zat Jakob al in Amerika. En Joël heeft uiteindelijk voor de tv-reeks ‘De infiltrant’ gekozen.

»Ineens bleek ook dat er ruimte was om een soort finale te draaien zoals je die hier maar zelden kunt klaarspelen, met stuntscènes waaraan ik anderhalve week mocht draaien. (Grijnst) Te verleidelijk om te laten liggen.»

HUMO De ontdekking van ‘Het tweede gelaat’ is de actrice Sofie Hoflack, die Rina speelt. Zij zegt dat ze het op de set meteen perfect met jou kon vinden, omdat jij ‘ook een groot kind’ bleek.

Verheyen (denkt na) «Soms zit ik thuis naar een quiz op televisie te kijken en zie ik een pipo passeren die zich voorstelt met: ‘Ik ben woonachtig te A., ik ben getrouwd met B. en ik ben 53 jaar.’ Dan schrik ik mij een ongeluk, omdat ik dacht dat ik naar een oude mens zat te kijken. Ik voel mij véél jonger dan de leeftijd op mijn identiteitskaart, en dat uit zich vaak in wat men kinderlijk gedrag mag noemen. Ik kan speels zijn, en ik lach veel te hard als ik iets grappig vind. En ik zoek zelden het gezelschap op van mensen die het artiest zijn als een gewicht op hun tengere schouders torsen.»

HUMO Op Hoflack na heb je voornamelijk een beroep gedaan op vertrouwde gezichten. Het is bijvoorbeeld de zevende keer dat je met Sven De Ridder samenwerkt, en de zesde keer met producer Peter Bouckaert.

Verheyen «Het is aangenamer én efficiënter om te werken met mensen die je kent en vertrouwt. Los daarvan: ik zie in de boekskes met grote regelmaat acteurs klagen dat het altijd dezelfden zijn die aan de bak komen, dat zij nooit gebeld worden en dat het toch niet eerlijk is. Dan denk ik: als een bakker brood verkoopt dat niet te vreten is, moet hij zich toch eens afvragen waarom hij geen klanten heeft?

»Als je als acteur niet meer wordt gebeld, mag je dan zeggen: ‘Ik ben acteur. Ik wil voor de rest van mijn leven als dusdanig behandeld worden en desnoods van het ene artificiële statuut in het andere sukkelen, en de gemeenschap moet dat maar aanvaarden’? Ik vind dat niet vanzelfsprekend. Dat zal wel koren op de molen zijn voor de mensen die mij zo al arrogant vinden. Maar wie er in dit land in slaagt om vier zinnen na elkaar uit te spreken zonder te hakkelen of rood uit te slaan, wordt al arrogant bevonden. Jean-Marie Dedecker heeft het ooit mooi gezegd: ‘Het laatste wat je in Vlaanderen ziet als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt, is de zeis.’»

HUMO Maar Dedecker is écht tegen een muur aangelopen, jij hebt nooit magere jaren meegemaakt.

Verheyen «Oké, maar ik heb niet altijd de makkelijkste weg gekozen. ‘Los’ gaat over euthanasie, over de onmogelijke liefde tussen een introverte journalist en een Pakistaanse asielzoekster, én over de vaststelling dat de multiculturele maatschappij in de praktijk niet zo simpel blijkt: drie van de minst sexy thema’s die je kunt bedenken. ‘Het vonnis’: ook niet bepaald een dolle komedie. Maar ik wil die films wél maken op een manier dat ze een groot publiek aanspreken. Zelfs als ik een fucking ‘F.C. De Kampioenen’-film maak, wil ik de mensen waar voor hun geld geven. Het moet echte, opwindende cinema zijn, en geen opgeblazen tv-aflevering.

»Voor de 10,60 euro van een bioscoopticket zouden mensen net zo goed een hele maand naar Netflix kunnen kijken. En op Netflix vind je series – ‘The Crown’, ‘Designated Survivor’, het derde seizoen van ‘Fargo’... – die véél interessanter zijn dan sommige films die in de bioscoop spelen. Ik heb dit jaar nog geen enkele Vlaamse film in de cinema gezien die beter is dan een dynamische, visueel ambitieuze reeks als ‘Spitsbroers’.

»Veel filmmakers realiseren zich niet dat er tegenwoordig een ridicuul overaanbod is aan films, series, tv-programma’s, boeken en theater. Daaruit maken mensen keuzes, en neem het hun godverdomme eens kwalijk! Sommige regisseurs zeggen dan: ‘Ik doe koppig mijn eigen ding, want ik ben eigenzinnig, en eigenzinnigheid is het hoogste goed!’ Tof, en welkom in uw eenzaamheid.»

HUMO Over welke regisseurs hebben we het nu?

Verheyen «Ik zal het omdraaien. Erik Van Looy, Marc Punt, Stijn Coninx, misschien Frank Van Mechelen, en op hun manier ook Felix Van Groeningen en Michaël R. Roskam zijn hier bijna de enige Vlaamse filmmakers die er min of meer zo over denken als ik. En een handvol van de nieuwe generatie: Adil El Arbi en Bilall Fallah, en Gilles Coulier. Al de rest wil nog het liefst vertoond worden op filmfestivals in Ouagadougou of Izmir: de absolute meerderheid, hè. Wie roeit er dan tegen de stroom in?»

HUMO Wat als je morgen een flop maakt?

Verheyen «Dan zal ik daar erg van afzien. En als ik twee flops na elkaar maak, hou ik de eer aan mezelf en ga ik iets anders doen. Ik méén dat.»

HUMO Zit je er niet mee in om met een valse noot te eindigen?

Verheyen «Wat ik zeker níét zou doen, is excuses verzinnen: ‘Het was net heel warm toen de film uitkwam, er was veel concurrentie, en de stand van de zon, de maan en de planeten klopte niet met mijn horoscoop.’ Nee, ik zou mezelf de vraag stellen: waarom lusten de honden er geen brood van? En als de conclusie is: ik maak dingen die niemand wil zien, waarom zou ik het mezelf dan aandoen om tegen een muur van onverschilligheid te blijven botsen?»

HUMO Omdat je gráág films maakt? Omdat het bestaansrecht en de kwaliteit van een film niet volledig afhangt van hoeveel volk ernaar komt kijken?

Verheyen «Uiteraard niet alleen daarvan, maar toch vooral. Het is ook het enige objectief meetbare criterium. Een regisseur die geen volk trekt: dat is toch van een onwaarschijnlijke tristesse? Die heeft dan alleen een opstelletje in de Focus Knack om zich aan op te trekken. Dan kun je evengoed masturberen op je kamer: ook tof, en je valt er niemand mee lastig.»

HUMO In december kunnen we naar de derde fucking ‘F.C. De Kampioenen’-film, ‘Kampioenen Forever’, ook van jouw hand.

Verheyen «Robbe De Hert heeft met Gaston Berghmans en Leo Martin gewerkt en Stijn Coninx met Urbanus. Anno 2017 zijn de Kampioenen de laatste echte iconen van de Vlaamse humor. Ze maken deel uit van ons collectieve geheugen. Ze gaan ondertussen dríé decennia mee. Zelf besefte ik pas hoe belangrijk ‘F.C. De Kampioenen’ is, toen ik met de acteurs een week langs de bioscopen ben getrokken, voor de promotie van de vorige film. De massa fans die daarvoor was samengestroomd! Niet zoals in de tijd van The Beatles, maar het scheelde toch niet veel. Kinderen, ouders en grootouders bij wie je voelt: voor deze mensen is het niet vrijblijvend dat ze nu even hun helden mogen ontmoeten.»

'Ik heb meegedraaid in het circuit van de columnschrijvers, maar wie écht denkt dat hij een bijdrage kan leveren, moet ophouden met zeuren en zelf in de politiek gaan'


6.000 euro per maand

HUMO Je bent lid van de Gravensteengroep, een denktank die in 2008 voor het eerst van zich liet horen met een pleidooi voor een verdere staatshervorming. Hoe vaak heeft men jou sindsdien al gevraagd om op een verkiezingslijst te staan?

Verheyen «Een paar keer, en voor verschillende partijen. Ik heb het zelfs ernstig overwogen. Ik zat er al mee in mijn maag dat ik een tijdje heb meegedraaid in het circuit van de columnschrijvers, een kringetje van stuurlui aan wal. Incestueus gedoe, begon ik gaandeweg te beseffen, want wie écht denkt dat hij een bijdrage kan leveren, moet ophouden met zeuren en zelf in de politiek gaan.

»Bon, ik ben dus een paar keer thuisgekomen met de mededeling: ‘Men heeft mij gebeld.’ Dan stelde mijn vrouw Lien telkens twee vragen. Eén: ‘Denk je dat je in die wereld zou kunnen functioneren?’ Het antwoord is ‘neen’: ik heb een belachelijk korte aandachtsboog. Als iets langer duurt dan strikt noodzakelijk, ben ik het al beu. Ik zou dus niet deugen als politicus. Twee: ‘Zou jij – en bij uitbreiding het hele gezin – er gelukkiger van worden?’ Alweer een zeer luide ‘neen’, en daarom heb ik gekozen voor mijn cocon en mijn levensgeluk, en tegen het engagement.»

HUMO Niets mis mee.

Verheyen «Nee, maar het is wel een laffe keuze.

»Ik ben nog altijd geneigd om in de bres te springen voor politici. De meesten die ik heb ontmoet, zijn bevlogen, geïnspireerd en inspirerend. Nu zijn er een aantal, de Mayeurs en de Peraïta’s, die de boel behoorlijk verziekt hebben, maar ik weiger te geloven dat de meerderheid zo is. De politieke wereld is gelukkig zelfreinigend. Het heeft lang geduurd, maar Yvan Mayeur is niet langer burgemeester van Brussel. Hij is nu een paria, zelfs binnen de PS.

»Het nadeel is dat anderen soms te snel geslachtofferd worden, én dat sommige politici nu de neiging voelen om zichzelf geselend door de Wetstraat te trekken, John Crombez op kop. Dat vind ik er ook over. ‘Een SP.A-politicus mag onder geen enkele voorwaarde, hoeveel mandaten hij of zij ook cumuleert, meer dan 6.000 euro per maand verdienen.’ Sorry, John, daar zou ik het niet voor doen. Zoveel uren per week werken, één op de twee weekends niet thuis bij de kinderen zijn, en het boetekleed moeten aantrekken omdat je godbetert 200 euro krijgt om op een avond in de week naar een vergadering van drie uur te gaan?

»Dat heb ik echt gemist: politici die tegen de stroom ingaan en zeggen: ‘Ik vind dat ik niet genoeg word betaald.’»

HUMO Verfrissend.

Verheyen «In al mijn naïviteit denk ik dat veel burgers gezegd zouden hebben: ‘Da’s nu dapper, wat die mens zegt.’

»Zelf ben ik politiek dakloos. Afgelopen zomer heb ik de boeken van Jean-Marie Dedecker, Kristof Calvo, Luckas Vander Taelen en Peter Mertens gelezen. Met die vier heb ik ongeveer het hele politieke spectrum bestreken, en toch heb ik elke keer gedacht: ‘Die mens heeft een punt.’»

HUMO Heb je nog meer laffe keuzes gemaakt?

Verheyen (denkt na) «Rationeel weet ik al heel lang dat de Amerikaanse cinema de enige is die er echt toe doet. Wat wij in Vlaanderen doen, is op wereldschaal een sigarettenvloeitje dat wordt weggeblazen in de wind: drie keer niets. Wie een film voor de wereld wil maken, moet dus naar Amerika. Ik héb het daar geprobeerd – met ‘The Little Death’, in 1995 – maar dat avontuur is me niet goed bevallen, en sindsdien weet ik: ik vind het prettiger om een grote vis te zijn in een kleine vijver dan een oekedoeleke in een grote vijver. Ook dat is lafheid, of op zijn minst een gebrek aan ambitie.»

HUMO Zou daar ooit nog verandering in kunnen komen?

Verheyen «Never say never. Maar eigenlijk vind ik dat je de wereld moet veroveren als je 30 bent, niet meer als je de 50 gepasseerd bent. Daarom supporter ik nu zo hard voor Jakob Verbruggen, Felix Van Groeningen, Adil El Arbi en Bilall Fallah. Het wordt namelijk stilaan tijd dat een aantal Vlaamse regisseurs doorbreken in Hollywood. De Nederlanders, met Paul Verhoeven op kop, hebben het drie decennia geleden al gedaan. Maar volgens mij is het bijna zover.

»Behalve goede regisseurs hebben we ook een aantal directors of photography – vroeger noemden we die ‘cameramannen’ – die op internationaal niveau meespelen: Stijn Van der Veken, Nicolas Karakatsanis, Glynn Speeckaert, Frank van den Eeden, Danny Elsen, Philip Van Volsem en Ruben Impens... De cameraman van ‘The Hunger Games’ is ook een Vlaming: Jo Willems, die zien wij hier nooit meer terug.»

HUMO Vlaanderen leeft! Nogal een verschil met de jaren 70 en 80, toen grondleggers als Robbe De Hert, Harry Kümel en Guido Henderickx aan de weg timmerden en er neergekeken werd op de Vlaamse film.

Verheyen «Juist. Ik verneem dat er tegenwoordig mensen in onze filmscholen rondlopen die niet weten wie Robbe De Hert is. Dat ze daar nog altijd zitten te sabbelen op de afgekloven botten van fucking Jean-Luc Godard, maar níét weten wat Robbe De Hert voor onze sector heeft betekend, vind ik stuitend.»

'Als de 20-jarige Jan Verheyen mij bezig zou horen, zou hij me in mijn gezicht uitlachen'


Alzheimer Live

HUMO Je hebt lang in Londen en Antwerpen gewoond, en één jaar in Los Angeles. Nu woon je in Ruddervoorde. Mis je de stad?

Verheyen «Nee. Ik heb in Londen boeiende jaren beleefd, maar ik vond het niet erg om er te vertrekken. En ik heb lange tijd graag in Antwerpen gewoond, en plots helemaal níét meer. Dat had met kleine dingen te maken. Het begon me op te vallen dat elke verplaatsing in de stad me waanzinnig veel tijd kostte, die niet in verhouding stond met de afstand die ik aflegde. En de hoek van mijn straat, waar ik vanuit mijn venster op keek, bleek een soort magneet voor zwerfvuil. Dat irriteerde mij mateloos, en ik stond soms uren voor het raam in een poging om iemand op heterdaad te betrappen.

»Kortom, het werd tijd dat ik andere oorden opzocht. Vooral omdat mijn vrouw Lien toen zwanger was. Zowel Lien als ik zijn kinderen van het platteland – ik kom van Temse, zij van Koekelare – en dat wenste ik mijn dochter ook toe.»

HUMO Vóór de geboorte van je dochter Anna was je bang van het vaderschap: ‘Wat als straks blijkt dat ik mijn kind niet tof vind?’

Verheyen «Dat moet één van de domste uitspraken uit mijn leven zijn. Anna heeft mijn leven onwaarschijnlijk verrijkt. Sinds een jaar of tien heb ik het gevoel dat de balans in mijn leven juist zit. Ik heb gemoedsrust gevonden. (Plots) Hoor me dat hier eens zeggen. Als de 20-jarige Jan Verheyen dat zou horen, zou hij me in mijn gezicht uitlachen.

»Een kind maakt je ontzettend kwetsbaar. Ik was vroeger al redelijk emotioneel, nu ben ik ronduit klef. Ik moet nog maar een kind zien vallen in een tv-film, of mijn gemoed schiet al vol. Maar die kwetsbaarheid helpt me om dingen te relativeren. Ik vind mijn werk bijzonder belangrijk, maar het is ‘maar’ werk. Vroeger vond ik vakantie tijdverlies. Nu kan ik er enorm van genieten om drie weken te kunnen doorbrengen met vrouw en dochter.»

HUMO Vaak gaat een mens pas door de geboorte van een kind echt stilstaan bij zijn eigen opvoeding.

Verheyen «Dat is zo. Ik heb een heel gelukkige, onbezorgde jeugd gehad in een modaal Vlaams gezin, maar ik merk dat ik me de laatste tijd steeds vaker afvraag: ‘Ben ik een goede zoon geweest?’ Ik was een braaf kind, maar op school was ik niet echt een succes. En op mijn 18de zei ik mijn ouders dat ik filmregisseur wilde worden. Begin jaren 80 was dat qua shockgehalte nog vergelijkbaar met een Dirk Frimout die zijn ouders vertelt: ‘Ik wil met een raket naar de maan.’ Met andere woorden: ik heb die mensen slapeloze nachten bezorgd.»

HUMO Aan jouw moeder kun je de vraag niet meer stellen: ze lijdt aan alzheimer.

Verheyen «Ja. Dat is... verschrikkelijk. In de eerste plaats natuurlijk voor mijn papa. Ze woont nog thuis, en hij zorgt voor haar. Maar we staan er allemaal machteloos tegenover. Het is van een onnoemelijke wreedheid dat de trotse, warme, liefhebbende vrouw die ooit mijn moeder was, langzaam maar onomkeerbaar verandert in een soort omhulsel: fysiek is ze er nog, maar geestelijk verdwijnt ze in een soort nevel. Wie bedenkt zoiets?»

'Ik lees geen kranten meer en ga zelden op het spitsuur de deur uit: eenvoudige ingrepen die de levenskwaliteit aanzienlijk verhogen'

HUMO Herkent ze jou nog?

Verheyen «Nu nog wel. Over de oorlog kan ze nog verhalen vertellen, maar ze weet niet meer wat ze vanmiddag heeft gegeten. Er komt een moment dat ze zal zeggen: ‘Wie is die vriendelijke jongen die hier net was?’

»Als ik mijn moeder zie, besef ik meer dan ooit dat een mens maar beter zo gulzig mogelijk kan zijn, en van zoveel mogelijk moet proeven en profiteren. Er is nog nooit iemand teruggekomen om te vertellen hoe tof het hierboven is, hè.»

HUMO Op welk vlak ben je het gulzigst?

Verheyen (stil) «De Humo-lezer zal dit zó fout vinden, maar er is niets wat ik belangrijker vind dan nestwarmte. En het kan nog erger: wij vinden de kerstvakantie de leukste vakantie.»

HUMO Dat nestgevoel probeer je ook op de filmset te creëren.

Verheyen «Ik probeer altijd de perfecte omstandigheden te scheppen, zodat iedereen kan doen wat hij of zij moet doen. De meeste mensen hebben een gebruiksaanwijzing, en dat is bij acteurs niet anders.»

HUMO Geef eens een voorbeeld?

Verheyen «Er is een Vlaamse actrice die voor elk van haar personages een volledige back story nodig heeft: waar ze geboren is, waar ze naar school is geweest, hoe de relatie met haar moeder was, enzovoort. Wel, dan lever ik die.

»Op de set van ‘The Little Death’ zat er een vrijscène waarvoor ik beide acteurs op hun gemak heb moeten stellen. Bij Dwight Yoakam lag het erg gevoelig dat het script voorschreef dat ‘de man tijdens het vrijen gedomineerd moest worden door de vrouw’. Dat kon zijn ego niet aan, dus hebben we uren onderhandeld: ‘Oké. Dit standje duurt zo lang, daarna mag jij opnieuw boven.’ Pamela Gidley was dan weer zeer onzeker en zei: ‘Ik bloot? Dan iedereen bloot.’ Ik kon dat begrijpen, en dus hebben we met de hele ploeg onze kleren uitgedaan. De cameraman had een penispiercing: de eerste die ik ooit heb gezien (lacht). Maar het creëerde wel een ‘We’re in this together’-sfeer. Gelukkig bestaan er geen beelden van.»

HUMO Ken je ook je eigen gebruiksaanwijzing?

Verheyen «Ik hou van tempo, ik wil dat iedereen alert blijft, en ik vind het belangrijk dat iedereen respect heeft voor elkaar. Dat klinkt melig en Bond Zonder Naam-achtig, maar ik heb het eens meegemaakt dat de scriptgirl op mijn set werd gepest door een paar haantjes van het cameradepartement. Met die twee heb ik daarna nooit meer gewerkt. Zelfs met hun rechtstreekse verantwoordelijke, de cameraman, heb ik tien jaar niet gewerkt, tot ze niet langer deel van zijn ploeg uitmaakten.»

HUMO Staan er acteurs op je shit list?

Verheyen «Natuurlijk. Met klootzakken werk ik niet. Men hoeft het bij mij maar één keer uit te hangen en het is afgelopen. (Haalt de schouders op) Er lopen in dit land veel te veel acteurs rond: het voordeel is dat je als regisseur keuze te over hebt.»

HUMO Ik ga ervan uit dat ik je geen namen kan ontlokken. Misschien een cryptische omschrijving?

Verheyen (lacht) «De verleiding is groot om de klootzakken wél bij naam te noemen – en ik zou het ook doen als ik wist dat al mijn collega-regisseurs dezelfde mening over die mensen hadden. Maar ik mag de mogelijkheid niet uitsluiten dat ik die acteurs heb meegemaakt in een, weet ik veel, moeilijke periode.»

HUMO Wat is er van het gerucht dat je een voormalige Humo-hoofdredacteur, en een vriend van je, ooit gesuggereerd zou hebben onze filmrecensent buiten te gooien?

Verheyen «Ik heb een hele lijst gesuggereerd met mensen van wie hij het contract beter niet zou verlengen (grijnst). Voor de duidelijkheid: ik heb niet alleen een probleem met Humo. In bijvoorbeeld De Standaard wordt op een abominabele manier over film geschreven. Zo slordig, zo onachtzaam. Hoe kun je jezelf een kwaliteitskrant noemen en tegelijk een totaal gebrek aan respect uitstralen voor een sector die de laatste jaren alleen aan belang heeft gewonnen?

»Pas op, een positieve recensie in De Standaard of De Morgen vind ik nog veel erger dan een negatieve. Onder collega’s – behalve diegenen die alleen die recensies hebben om zich aan op te trekken, natuurlijk – noemen we dat al jaren the kiss of death. Als een kwaliteitskrant positief is over je film, kun je hem evengoed uit de zalen halen: dan komt er toch niemand kijken.

»Maar ik zou willen ophouden met daarover te zagen. In die zin ben ik jaloers op Erik Van Looy of Michaël Roskam. Zij zijn nog steeds in staat om tegen een filmjournalist zinnen als ‘Amai, wat een interessante vraag!’ of ‘Wat jij over mijn film hebt geschreven, daar heb ik zóveel aan gehad’ uit te spreken en tóch oprecht te klinken (lacht).»

‘Het tweede gelaat’ loopt vanaf 25 oktober in de zalen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234