Janelle Monáe - Dirty Computer

Ze vroegen eens aan Helen Mirren: ‘Hoe voelt het om het sekssymbool te zijn van de denkende man?’ Waarop Mirren: ‘Nou, ik was liever het sekssymbool van de sexy man geweest.’ Zou Janelle Monáe ook weleens zulke gedachten hebben, en vooral: zou ze zich van een dergelijke humor kunnen bedienen? Ik was altijd geneigd te denken van niet: als popster voor intellectuelen (m/v/x, dit is 2018) liet Monáe zich sinds haar prille begin (2006, dat gastrolletje in ‘Call the Law’ op ‘Idlewild’ van OutKast) van haar meest cerebrale en minst vleselijke kant zien. Minst menselijke kant zelfs: op haar conceptueel getinte platen presenteerde ze zich graag als een geslachtsloze robot, een cyberwezen. Monáe was bon ton, maar het ontbrak haar muziek vaak aan good old swing. Een interview met haar bleek ook al met een handleiding te komen: als een bordkartonnen figuur rammelde ze een preek af, die me duidelijk moest maken dat haar zwarte strijd de mijne niet was en dat vooral ook nooit mocht worden.

Het moet zijn dat haar afstandelijkheid Janelle Monáe ook zélf in de weg is gaan zitten, want op ‘Dirty Computer’, haar met veel tromgeroffel aangekondigde muzikale terugkeer sinds ze aan het acteren sloeg (zie haar niet onverdienstelijke rol in de mooie film ‘Moonlight’), verstopt ze zich niet langer achter een robotachtig alter ego. Janelle Monáe als mens van vlees en bloed, mijn God: wat geeft dat? De heraut van de plaat – de heerlijk swingende en sexy radiosingle ‘Make Me Feel’, nu al weken op BBC 6 én in mijn hoofd – liet het beste vermoeden. De song, duidelijk schatplichtig aan Prince (die met Monáe zou hebben samengewerkt tot vlak voor zijn dood), maakte me meteen hongerig naar de volledige plaat, net als dat andere voorproefje ‘Django Jane’, een kwaaie militante hiphopsong waarin de sfeer van de recente Women’s Marches nazinderde.

Seks en revolte – altijd een goeie combinatie – daar draait ‘Dirty Computer’ om, maar een allesverschroeiend magnum opus is het níét geworden. ‘Screwed’ met Zoë Kravitz (dochter van Lenny en Lisa Bonet) is stout bedoeld, maar krijgt hoogstens een brave tik van de juf – dat kan niet de bedoeling zijn. Het bezwerende ‘Pynk’ (met die andere tomboy Grimes) is dan weer wél helemaal raak: ‘Pynk, like your fingers in my... maybe / Pynk is the truth you can’t hide / Pynk, like your tongue going round... baby’.

Twee, drie keer vuurwerk, hier en daar een voetzoeker (‘I Got the Juice’ met Pharrell mag een zomerhit worden) maar ook enkele missers, zoals de overbrave popliedjes ‘Crazy, Classic, Life’ en ‘Take a Byte’. De grote finale zal voor een andere keer zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234