'Jani gaat...': de sympathieke flapuit uit z'n comfortzone

‘En als we nu eens een uitermate sympathieke homoseksuele flapuit vinden die telegeniek met z’n ogen kan rollen, dol is op Beyoncé en allergisch voor fleecejasjes en paarse Crocs, en we droppen ’m in allerlei rare situaties?’ zo weerklonk het op een mooie ochtend aan de marmeren brainstormtafel van VIER.

'Jani bij de para's: 'Ik heb voor het eerst in m'n leven gehuild op tv. Ik schaamde me dood: zo on-stylish, jong.'

Ziedaar: vanaf maandag betreedt de genaamde Jani Kazaltzis universums vér buiten z’n comfortzone – lees: hij gaat onder meer op metalcruise, schmoozen met paracommando’s, fietsen met Tom Boonen, slurfen spotten in Afrika en vissen op open zee.

Jani Kazaltzis «Pure horror, want ik heb een hekel aan nieuwe ervaringen. Ik eet het liefst van al in mijn favoriete restaurants, en ik wil alleen op vakantie naar plekken waar ik al eens geweest ben. Als mijn vriend me ergens mee naartoe sleurt, stribbel ik altijd geweldig tegen. Om dan achteraf dolgelukkig te zijn dat ik een nieuw favoriet restaurant heb gevonden (lacht).

»Toen we het programmaformat doorpraatten, heb ik welgeteld twee eisen gesteld: geen hoogtes en geen haaien. Ik heb geweldige hoogtevrees, en sinds ik als kind ‘Jaws’ heb gekeken, moet ik niks hebben van haaien – ik kreeg al stress als ik in bad moest. Op zeiltocht in de Caraïben liet ik me ooit overhalen om te gaan snorkelen, en plots kwam me daar doodleuk een haai aanzwemmen – iedereen bleef doodkalm, maar ik ben als een dolfijn uit het water gesprongen, het dek op. ’t Bleek uiteindelijk één of andere euh, vegetarische haai, maar ik was toch serieus geschrokken.»

HUMO In de eerste aflevering verblijf je een midweek in het trainingscentrum van de paracommando’s in Marche-les-Dames: haaien zitten er niet, maar je bestijgt wél een 30 meter hoge rots.

Kazaltzis «Die scène is meteen goed voor een primeur: ik heb voor het eerst in m’n leven gehuild toen de camera draaide. Ik schaamde me dood: zo on-stylish, jong. Maar ik kon m’n tranen niet bedwingen: de hoogtevrees ondermijnde al mijn lichaamsfuncties. Nu ja: achteraf hoorde ik dat die stoere para’s ook nog vaak bang zijn, ook al hebben ze het al zo vaak gedaan.»

HUMO Uit welke setting hebben ze je moeten losweken, omdat het je zo beviel?

Kazaltzis «Toen ik inscheepte op de Heavy Metal Cruise dacht ik: ‘No way!’ Superluide muziek, duizenden liters alcohol en een massa afstotelijk geklede mensen die stonden te headbangen in zo’n dinges – hoe heet het ook alweer, moshpit? Maar lang duurde dat niet: je spreekt hier en daar iemand aan, stelt een paar vragen en begint mee pintjes te drinken, en vanaf dan kan het niet meer stuk. Ik ben er ook een moslima tegengekomen, helemaal in leder gekleed en mét een hoofddoek – hoe cool is dat? Iedereen was superlief voor elkaar, en ik heb na afloop nog een paar wreed dronken mensen naar hun hotelkamer begeleid. Echt: ’t was zo leuk dat ik nadien een paar dagen in een zwart gat heb gezeten.

»Mocht je ’t je afvragen: ik krijg op voorhand nul komma nul briefing, hè. Ik kan niet acteren, dus het werkt het best als ik ergens ingesmeten word. Maar gek genoeg klikt het altijd heel snel met de mensen die ik tegen het lijf loop. Je leert elkaar kennen, toont wederzijds respect, en dan smelten je vooroordelen vanzelf. Ik werd echt constant verliefd op mensen! Allee: niet seksueel of zo, hè. Samen iets delen en elkaar accepteren, ook al zit je niet voortdurend op dezelfde lijn: dat is de key to life. Zo van: ik deel eventjes wat heavy metal met u, en dan deelt gij met mij Madonna

HUMO En vooruit dan maar: wat was de lastigste opdracht?

Kazaltzis «Die keer dat ik vijf dagen op een vissersboot moest zitten die woeste golven doorklieft, met de geur van rotte vis in m’n neus en dooie vissen in mijn rubberlaarzen: ver-schrik-ke-lijk. Ik sliep zo weinig dat ik na drie dagen niet meer wist waar de zon opkomt. En toen we in een storm terechtkwamen, waren we er bijna geweest. Ik heb de grond gekust toen ik weer aan land stond, en daarna heb ik een volle dag gehuild. Wat die vissers dagelijks doormaken voor een fucking stukje vis op ons bord: niet normaal. Dat niemand tegen mij ooit nog komt zagen dat de tong te duur is: het hoort verdorie zo.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234