‘Een renner heeft slechts tien jaar om zijn droom waar te maken. Als dat betekent dat ik de mijne even moet opbergen, dan is dat maar zo.’

cherchez la femmeTara Bennett, vrouw van wielrenner Sam Bennett

‘Jarenlang is er geen dag voorbijgegaan dat hij niet heeft afgezien. Hij heeft aan stoppen gedacht’

Sam Bennett heeft Ierland nog wat groener doen kleuren door de puntentrui te winnen in de Tour de France. Met zijn bijna 30 lentes is hij volgens velen een laatbloeier, maar zijn vrouw Tara kent het ware verhaal. Op z'n 19de werd Bennett tijdens een trainingsrit aangereden, een tegenslag die hem vijf jaar van zijn carrière heeft gekost. Dat hij zich nu alsnog tot sprintkoning kon kronen, vervult haar met trots. 'Soms voelt het alsof ik uit een droom ontwaak. Maar dan realiseer ik me: mijn man heeft écht gewonnen op de Champs-Élysées!'

Tara Bennett is een goed bewaard geheim. Wie haar googelt en op de websites van enkele Ierse kranten belandt, komt maar weinig te weten. Behalve dan dat ze 'een uiterst getalenteerde hoogspringer en sprinter' is. Interessante openingsvraag: twee sporters onder één dak, hoe gaat dat? Maar bij Deceuninck-Quick·Step, de ploeg van Bennett, weten ze beter: 'Tara heeft hard moeten lachen. De laatste keer dat ze aan hoogspringen deed, was op school.'

TARA BENNETT «Ik meet 1,76 meter. Al sinds mijn 11de - sindsdien is er geen centimeter meer bij gekomen. Doordat ik zo groot was, blonk ik uit in hoogspringen: als 11-jarige brak ik het Ierse nationale jeugdrecord. Maar terwijl mijn leeftijdsgenoten bleven groeien, kwam mijn groei tot stilstand en verdween mijn fysieke voordeel.

»Nu, ik heb er nooit met de Ierse media over gesproken. Vermoedelijk hebben ze mij gegoogeld en zijn ze op een oude atletiekwebsite terechtgekomen. Sam en ik hebben er eens goed om gelachen. Zoals het daar geschreven staat, lijkt het alsof ik een profatlete ben. Terwijl ik gewoon af en toe eens ga joggen en wat pilates doe: toch nog wat anders dan een sprint winnen op de Champs-Élysées (lacht)

HUMO Daar gaat m'n openingsvraag. Wat ben je dan wél, als het geen atlete is?

BENNETT «Ik heb rechten gestudeerd aan de universiteit. Dat komt soms van pas, als Sam een contract of sponsordeal moet tekenen. Ik ben geen expert, maar begrijp het juridische jargon wel. Dat neemt een stuk stress weg bij hem.

»Na mijn studies heb ik voor een advocatenkantoor gewerkt, tot ik met Sam naar Monaco ben verhuisd. Ik heb mijn toekomstplannen opgeborgen om zoveel mogelijk bij hem te zijn. Dat was best een zware beslissing, maar hij heeft slechts tien à vijftien jaar om zijn droom waar te maken. Het moet nú gebeuren. Als dat inhoudt dat ik zijn persoonlijke assistente word - de krant The Daily Star noemde mij de 'Tour de Force' achter Sam - dan moet dat maar (lacht). We hebben wel al plannen voor de dag dat hij met wielerpensioen gaat. Dan gaan we iets doen wat ons intellectueel uitdaagt: samen een zaak opstarten.»

HUMO Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

BENNETT «Ik was 15 en zou door vrienden worden opgepikt om naar de bioscoop te gaan. Toen hun wagen de oprit opdraaide en ik instapte, zat er een jongen met een grijze beanie op z'n hoofd op de achterbank. Hij glimlachte breed naar mij. Oh my god, dacht ik, wie is die kerel? Het klinkt als een cliché, maar dat eerste moment was zó intens. Alleen, hij was toen al 18 en studeerde aan de universiteit. Ik riep mezelf meteen tot de orde: 'Die gast is volwassen, waarom zou hij mij zien zitten?' (lacht) Ik weet nog dat ik mijn hart heb gelucht bij mijn mama: 'We zijn nog zo jong, hoe kan dit blijven duren?' Was ik hem maar wat later tegengekomen, dacht ik, dan kon ik met hem trouwen. Maar kijk, we zijn nog altijd samen.»

Mijn huwelijksdag was de mooiste dag van mijn leven. Alles was van het beste: we wilden onze vrienden bewijzen dat Ierland geen achttiende­-eeuws land zonder wifi is.

HUMO Vorig jaar in november zijn jullie getrouwd. Van dat huwelijk zag ik een nogal artistiek ogend filmpje op het internet.

BENNETT «Die dag moet zowat de mooiste van mijn leven zijn geweest. Een sprookje, echt waar! Omdat we vrienden hebben van over de hele wereld, wilden we Ierland op z'n best laten zien. Velen denken dat het een achttiende-eeuws land is waar ze geen wifi hebben, maar dat beeld wilden we even bijstellen (lacht). We zijn getrouwd in de prachtige kathedraal van Cobh en het feest vond plaats in het kasteel van Castlemartyr. Van de locaties tot het eten: alles moest van het beste zijn wat Ierland te bieden heeft.»

HUMO Jullie komen allebei uit Carrick-on-Suir, een stadje in het zuiden van Ierland. Hoe was het om daar op te groeien?

BENNETT «Mijn ouders zijn Ieren, maar ik ben geboren in Sydney, Australië. Toen ik 4 was, wilde mijn moeder dichter bij haar familie zijn en zijn we naar Ierland teruggekeerd. Het gekke is dat Sam óók pas op zijn 4de naar Ierland is gekomen. Hij is geboren in Wervik en opgegroeid in België (vader Mike Bennett voetbalde voor Eendracht Wervik, red.). Hadden onze ouders die beslissing niet genomen, dan zouden we elkaar nooit hebben leren kennen.

»Carrick-on-Suir is een klein, landelijk stadje waar ook Sean Kelly (voormalig Iers wielerkampioen en meervoudig winnaar van de groene trui, red.) vandaan komt. Monaco is prachtig, maar het is geen plek waar wij onze kinderen zouden willen zien opgroeien. We zouden ook onze families te hard missen mocht het voor altijd zijn.»

HUMO Wat betekende Sean Kelly voor Sam?

BENNETT «Hij was te jong om zijn carrière bewust te hebben meegemaakt. Pas toen hij zelf begon te koersen, ontdekte hij dat zijn naam opdook op de erelijst van zowat elke wedstrijd die hij reed. Sean Kelly was een fenomeen. In mijn ogen is hij de grootste Ierse sportman aller tijden. Alleen heeft hij daarvoor nooit de erkenning gekregen die hij verdient. Sport staat in Ierland nu eenmaal gelijk aan rugby en Gaelic games (Ierse volksspelen, red.). Wielrennen is er maar een kleine sport.

»Tot ik Sam leerde kennen, kende ik niets van wielrennen. Sean Kelly? Voor mij was dat de naam van een plein in Carrick-on-Suir (lacht). Nu is zijn dochter één van mijn beste vriendinnen, en zijn ex is een geweldige vrouw. Maar mocht ik hem toen op straat hebben gekruist, ik zou hem niet herkend hebben. Mijn moeder keek altijd naar de Tour de France - vooral voor de mooie landschappen en de glimp die ze van Parijs opving - maar ik zag alleen maar een hoop fietsers voorbijrijden. Ondertussen begrijp ik mijn moeder beter (lacht)

HUMO Sams vader was een voetballer. Hoe is Sam dan in het wielrennen gerold?

BENNETT «Als kind kon je hem vaak met de mountainbike door de bossen rond Carrick-on-Suir zien crossen. Zo hebben ze hem bij de plaatselijke wielerclub ontdekt. Omdat Sean Kelly lid was, bleef Sams talent niet onopgemerkt. Sam was de man van de trucjes - wheelies en zo. En hoewel hij pas op zijn 15de op de weg is beginnen te fietsen, hadden ze nog nooit zo'n getalenteerde jongen gezien. Nu, het heeft geduurd tot hij met zijn toenmalige team naar Vlaanderen kwam, voor hij ten volle begreep wat het inhield om profrenner te zijn.

»Sam heeft België altijd als het mekka van het wielrennen beschouwd. Dáár maakten ze de wielrenners, dáár was er elke dag koers op televisie, dáár kwam Tom Boonen vandaan! Vooral dat laatste intrigeerde hem mateloos. In zijn kamer hingen alleen posters van de Quick·Step-ploeg, en dan vooral van Tom Boonen. Toen hij me inwijdde in de koers, ging het maar over één naam: Boonen was the coolest guy, de renner met de meeste fans, de man ook die de groene trui won én die dat deed bij z'n favoriete ploeg. 'Meer hoef je niet te weten.' (lacht)»

HUMO Weet Boonen hoe idolaat Sam van hem is?

BENNETT «Vermoedelijk wel, want hij heeft Sam een berichtje gestuurd met felicitaties voor zijn groene trui. Sam wist niet waar hij het had: het was alsof dat berichtje nog belangrijker was dan die trui (lacht)

HUMO Gek dat je opgroeit naast een wielerkampioen als Sean Kelly, maar je idool ergens anders gaat zoeken.

BENNETT «Misschien heeft dat te maken met het leeftijdsverschil? Tom was in Sams tienerjaren de coolste man in het peloton. Daar kijk je als jonge gast automatisch naar op.»

GEEN HUILBABY

HUMO Toen voormalig Tourwinnaar Bradley Wiggins Sam tijdens de Tour een Brit noemde, viel half Ierland over hem heen.

BENNETT (lacht) «In Ierland grappen we dat als een Iers atleet het uitzonderlijk goed doet, de Britten hem meteen opeisen. Nu, ik ken Bradley niet persoonlijk - Sam wel een beetje - maar hij had echt niets kwaads in de zin. Hij dacht grappig te zijn, meer niet. Alleen hadden de Ieren het zo niet begrepen.»

HUMO Nationaliteitskwesties liggen gevoelig in Ierland.

BENNETT «Wij gaan er relaxed mee om. En sport brengt mensen samen. Sam heeft altijd het gevoel gehad dat hij beide kanten van de grens vertegenwoordigt. Het was hartverwarmend om te zien hoe zijn prestaties de mensen thuis hebben beroerd. Daags na de slotrit in Parijs organiseerde de lokale wielerclub van Carrick-on-Suir een optocht voor hem. Mensen kwamen de straat op met vlaggen met Sams beeltenis op. Gek, hè? Mijn moeder en broer brachten telefonisch verslag uit terwijl wij gezellig in Monaco zaten te eten.»

HUMO Monaco grenst aan Noord-Italië, in maart nog het epicentrum van de uitbraak van het coronavirus in Europa. Hoe zijn jullie daarmee omgegaan?

BENNETT «We zijn naar Ierland teruggevlogen en zijn daar gedurende de hele lockdown gebleven. Het was lang geleden dat we er nog eens zoveel tijd samen hadden doorgebracht. En eerlijk, het beviel ons. Zelfs al was het soms lastig omdat Sam niet kon trainen. Maar goed, dat had hij ook in Monaco niet gekund. We hebben geprobeerd er het beste van te maken. Eén keer per week trokken we naar de supermarkt - handschoenen aan, mondmaskertje op - en verder bleven we thuis.

»Doordat Carrick-on-Suir klein is en de omgeving zo groen, hadden we niet het gevoel dat onze vrijheid zwaar werd ingeperkt. Dat was in Monaco ongetwijfeld anders geweest: daar kijk je gewoon tegen de achterkant van een ander gebouw aan.»

HUMO Hoe stond Sam ervoor toen het wielerseizoen weer op gang kwam?

BENNETT «Zonder wedstrijden was het moeilijk te voorspellen in welke vorm hij stak. Pas als je op de fiets zit, weet je hoe je benen voelen. Daar kwam bij dat hij pas sinds dit seizoen voor zijn nieuwe team uitkwam. Dat had het nog ingewikkelder kunnen maken, maar het tegendeel was waar. Bij Deceuninck-Quick·Step hebben ze hem vanaf de eerste dag onvoorwaardelijk gesteund. Hoeveel geluk kun je hebben met zo'n team? Het enige wat Sam te horen kreeg, was: 'Wij zijn er voor je!' Dat had hij nog nooit meegemaakt. Die togetherness, dat in alles de beste van de wereld zijn: het is geen toeval dat ze The Wolfpack worden genoemd. Ik ben ervan overtuigd dat het bij Sam in die moeilijke periode veel zorgen heeft weggenomen.»

HUMO Nadat hij de tiende rit in de Tour won, en zo Peter Sagan ook het groen ontfutselde, barstte hij in tranen uit.

BENNETT «Mijn vriendinnen - rennersvrouwen wier mannen ook in de Tour zaten - waren op mijn appartement naar de rit komen kijken. Ik kan redelijk goed voorspellen wanneer Sam kans maakt om te winnen, en die rit was er zo één. Toen mijn voorspelling uitkwam, kon ik geen woord uitbrengen. Alsof er honderd kilo van mijn schouders was gevallen, zo voelde ik me. Doorgaans ben ik niet zo emotioneel: ik ben geen janker. Maar zodra het tot me doordrong dat hij gewonnen had, welden de tranen toch op. Toen volgde dat interview en zagen we Sam huilen. Van de weeromstuit hielden ook mijn vriendinnen het niet droog. En samen met ons half Ierland! (lacht)»

HUMO Toen hij tijdens dat interview niet meer uit zijn woorden raakte, verontschuldigde hij zich: 'Sorry, ik wil geen huilbaby zijn.' Dat hoefde niet: emoties maken topsport net zo mooi.

BENNETT «Sam had al drie ritoverwinningen behaald in de Giro, twee in de Vuelta, en plots had hij er ook één in de Tour, één van de grootste sportevenementen ter wereld, zoniet hét grootste. Plots was hij toegetreden tot het unieke kransje renners met ritzeges in de drie grote rondes.»

HUMO Toch zou niet elke renner in huilen uitbarsten. Waarom was het zo emotioneel voor Sam?

BENNETT «Toen hij 19 was, is hij op een koude decemberochtend - het was min 2 buiten - tijdens een trainingsrit aangereden door een wagen. Hij was er erg aan toe. In het ziekenhuis stelden de dokters vast dat zijn dijspier was doorboord. Hij kon niet meer stappen en leed helse pijnen. De knieproblemen die daaruit zijn voortgekomen, hebben de volgende vier, vijf jaar van zijn leven bepaald. Er is geen dag voorbijgegaan dat hij niet heeft afgezien.

»Sam was de posterboy van het Ierse wielrennen, de nieuwe Sean Kelly. De verwachtingen waren hooggespannen. Als het dan zo ernstig fout loopt en je hard moet vechten om alle obstakels te overwinnen, vormt jou dat. Sam heeft altijd het gevoel gehad dat het verloren jaren zijn geweest, en dat hij zich nadien dubbel zo hard heeft moeten bewijzen. Veel structurele steun heeft hij daarbij nooit gekregen. In zo'n klein land als Ierland, en zeker in een kleine sport als het wielrennen, is die er ook amper.

»Na die eerste ritzege in de Tour kwam dat allemaal samen. Op dat moment besefte hij: this is what dreams are made of! Succes draait niet om winnen, maar om hoe vaak je bent neergegaan en weer rechtgekrabbeld. En dat is Sam: telkens weer opstaan en terugvechten. Vandaar die heftige emoties. Het was zó verdiend!»

HUMO Heeft hij ooit aan stoppen gedacht?

BENNETT «O ja, zeker! Als je niet meer zonder pijn kunt fietsen, als de fysiotherapeuten je niet meer kunnen helpen, als massages niets meer uithalen: hoe hou je het dan vol? Op een zeker ogenblik heeft hij me gezegd: 'Tara, nog één jaar ga ik er álles voor geven!' Hij volgde elke dag een strikt dieet en legde een onberispelijke werkethiek aan de dag. Alles wat binnen zijn mogelijkheden lag, deed hij. Dat loonde: hij won een rit in de Ronde van Groot-Brittannië en kreeg een contract bij BORA-hansgrohe. Hij was zo blij. Beter wordt het niet meer, dacht hij. En kijk nu... Ik ben zo trots op hem! Sam is zo'n geweldige kerel, mijn favoriete persoon op deze wereld!»

HUMO Heeft hij nog last van dat ongeval?

BENNETT «Niet meer, he's fine. Het is een lang proces geweest, waarbij hij ook een nieuwe positie op de fiets heeft moeten aannemen. Maar hij fietst helemaal bevrijd. De wereld weet nu hoe goed hij is.»

Sam is een lieve jongen, een beetje verlegen en introvert. Ik ben het tegenovergestelde: luid en sociaal. Soms moet ik hem naar feestjes meesléúren.

SAINT-PATRICK

HUMO Sam is een laatbloeier, wordt gezegd.

BENNETT «Dat je zoals Pogacar op je 21ste de Tour wint, is uitzonderlijk. Sams verhaal is een voorbeeld voor mensen die een tegenslag te verwerken hebben gekregen en het gevoel hebben dat het maar niet wil lukken. Het duurt soms lang, maar wie doorbijt, komt er wel.»

HUMO Zijn vertrek van BORA-hansgrohe naar Deceuninck-Quick·Step afgelopen winter verliep ook niet rimpelloos. Hij lag eigenlijk nog vast onder contract bij het Duitse team.

BENNETT «Als sprinter heeft Sam er altijd van gedroomd om voor Quick·Step uit te komen. Rijden voor Patrick Lefevere staat gelijk aan winnen. Zoals hij voor zijn renners zorgt: dat zie je nergens. Volgens mij verklaart dat waarom hij 's werelds bekendste wielermanager is.»

HUMO Lefevere heeft op geen moeite gekeken om Sam naar zijn team te halen. Heeft dat voor extra druk gezorgd?

BENNETT «Bij DeceuninckQuick·Step treedt Sam in de voetsporen van illustere voorgangers als Tom Boonen, Mark Cavendish en Elia Viviani. Dat is niet niks, zeker als je sportdirecteur ook nog eens een voormalig topsprinter als Tom Steels is.

»Maar toen hij naar de Tour Down Under ging - zijn eerste rittenwedstrijd in dienst van z'n nieuwe ploeg - voelde hij alleen maar vertrouwen. 'Sam, you win, you lose, maar je talent staat buiten kijf: wij geloven in jou.' Voor een sprinter maakt dat een wereld van verschil. Want ja, de druk om te winnen is groot. Maar als je dat blinde vertrouwen voelt, voel je je speciaal.»

HUMO Bij zijn vorige ploeg voelde hij zich niet naar waarde geschat.

BENNETT «Zo zou ik het niet formuleren. Uiteindelijk heeft hij er toch de kans gekregen om zich te ontwikkelen. Maar als Lefevere je een contract aanbiedt, dan gá je.»

HUMO Volgens Lefevere is Sam iemand die geregeld wat peptalk nodig heeft.

BENNETT «Sam is van nature zelfzeker en overtuigd van zijn kwaliteiten, hoor. Maar goed, iedereen houdt van een schouderklopje zo nu en dan.

»Weet je, het zit in onze Ierse cultuur ingebakken om onze eigen prestaties te minimaliseren: 'Ach, zo bijzonder was het niet.' Wij zijn niet goed in het aanvaarden van complimenten, liever halen we onszelf naar beneden. Daar bestaat een bekende grap over. Ken je de kledingwinkel Primark? In Ierland heet die Penneys. Zegt de ene vrouw: 'Wat een mooie jurk draag je.' In plaats van te antwoorden: 'Ja, mooi hè?' zal een Ierse vrouw zeggen: 'Penneys.' Om er toch maar niet verdacht van te worden dat ze te veel geld heeft uitgegeven.»

HUMO Typisch Iers dus dat Sam, toen hij als groenetruiwinnaar met Sean Kelly werd vergeleken, dat meteen afzwakte: 'Zó goed ben ik nu ook weer niet.'

BENNETT (lacht) «Komaan zeg, van zo'n palmares kun je alleen maar dromen! Het is onmogelijk voor Sam om dat te evenaren, laat staan te overtreffen. Sam is altijd van oordeel geweest dat je niet in iemands voetsporen moet treden, maar je eigen pad moet uitstippelen. Anders raak je misschien toch maar ontgoocheld.»

Het is altijd al Sams droom geweest om voor het team van Patrick Lefevere te rijden. Zoals hij voor zijn renners zorgt, dat zie je nergens anders.

VRIENDELIJKE REUS

HUMO Wat me opviel: Sam is populair bij z'n collega's. Zowat het halve peloton stuurde hem felicitaties.

BENNETT «Uiteraard ben ik bevooroordeeld - ik ben met hem getrouwd - maar Sam is ongelooflijk bescheiden. Volgens mij is hij één van de naïefste jongens in het peloton: als hij in de sprint nog maar iets te hard in je richting ademt, zal hij zich al komen verontschuldigen (lacht). Sam is een lieve jongen, een beetje verlegen en introvert. Ik ben het tegenovergestelde: luid en sociaal. Soms moet ik hem naar feestjes meesléúren.

»Weet je wat het ook is? Mensen houden van de underdog. Sam heeft altijd net dat tandje extra moeten bijsteken. Daarom gunt iedereen het hem zo. Het was onmogelijk om de stroom aan berichten die ik kreeg na zijn zege op de Champs-Élysées allemaal te beantwoorden. Maar het voelde zó goed! Dat anderen zo meeleven met de man die jij zo graag ziet... Ik gloeide ervan.»

HUMO Een zacht karakter is niet wat je verwacht bij een kampioen.

BENNETT «Sam is het levende bewijs dat je a gentle giant kunt zijn - een vriendelijke reus. Vriendelijkheid en bescheidenheid worden vaak als een zwakte beschouwd. Fout! Ik heb altijd geweten tot wat hij in staat is, hijzelf ook. Maar het is een stil vertrouwen. Het straalt niet van hem af. Al zie ik het wel wanneer hij goede benen heeft. Omdat ik hem ken. Dan weet ik: vandaag wint hij!»

HUMO Niets is zo gevaarlijk als een sprint: ben je nooit bang dat er hem iets ergs overkomt?

BENNETT «Zo'n val als die van Fabio (Jakobsen, ploegmaat van Bennett, red.) in de Ronde van Polen: dat is voor elke sprinter het worstcasescenario. Het waren hartverscheurende beelden. Ik ken Fabio niet persoonlijk, maar als echtgenote van een sprinter brak mijn hart, ik dacht meteen aan zijn vriendin.

»Van sprinters bestaat het beeld dat ze gespierde kleerkasten zijn, die minstens 10 kilo meer wegen dan die iele klimmers en dus wel tegen een stootje kunnen. Maar uiteindelijk zijn het ook maar mensen: geen enkel lijf is ertegen bestand om met zo'n snelheid tegen het asfalt te slaan. Elke keer weer is het bidden dat hij heelhuids de finish haalt. Hoe trots ik ook op hem ben: de dag dat hij stopt, zal ik een diepe zucht van opluchting slaken. Als echtgenote van een sprinter maak ik me áltijd zorgen.»

HUMO Is hij zich bewust van het gevaar?

BENNETT «Zeker! Al denk ik dat het nog erger is voor renners die kinderen hebben.

»Herinner je je de val van Richie Porte twee jaar geleden? Toen heb ik gehuild. Omdat ik hem ken. Er wonen veel wielrenners in Monaco, en we vormen één grote familie. Ook de rennersvrouwen, the girls. We noemen onszelf de step-in-husbands: als onze mannen weg zijn om te koersen, nemen we hun plaats in bij elkaar (lacht). Allemaal missen we onze boys.»

HUMO Bij zijn tweede Tourdeelname, in 2016, kwam Sam al in de eerste rit ten val en brak daarbij zijn hand.

BENNETT «Ironisch genoeg haakte hij toen met Michael Morkov (nu zijn ploegmaat en loods in de sprint, red.) in elkaar. Zijn beide handen waren zo geblesseerd dat hij amper nog kon remmen.»

HUMO Toch reed hij die Tour nog uit.

BENNETT «Nog maar eens een bewijs van zijn vastberadenheid. Hij heeft toen ondraaglijke pijnen geleden. Als je niet meer kunt remmen, word je een gevaar voor de andere renners. Dus liet hij zich voortdurend uit het peloton zakken en ging erachter hangen. Alleen, zonder ploegmaats. Hij heeft twee keer zo hard moeten werken als de rest om de finish te halen. Hij heeft Parijs gehaald, maar als rode lantaarn. En zie: nu komt hij in datzelfde Parijs als winnaar van de rit én het groen over de eindstreep!»

HUMO Net zo goed was het niet zover gekomen: ook dit jaar ging hij in de eerste rit tegen het asfalt.

BENNETT «Oh my god! Ik zat met enkele vrienden in een restaurant, vlak bij de aankomstplaats. Plots hoorde ik de commentator door de luidspreker roepen: 'Chute! Chute! Bennett!' O nee, dacht ik, dit kan niet waar zijn! Ik hield het niet van de stress. Maar Sam is buitengewoon kalm gebleven. Hij is weer rechtgekrabbeld, heeft een andere fiets genomen en is weer voortgereden. Hij is uiteindelijk nog vierde geworden.»

HUMO Hij is op z'n top nu, maar wordt volgende maand toch al 30. Wat ligt er nog in het verschiet?

BENNETT «Dat weet alleen hijzelf. Winnen op de Champs-Élysées is altijd zijn grote droom geweest. En als hij er één klassieker mag uitkiezen, is het - zoals bij elke sprinter - Milaan-Sanremo.

»De Giro komt er nu aan, maar die rijdt hij niet. Thank God! Hij zou maar een schim van zichzelf zijn, na zo'n Tour. Ik zou hem graag nog een klassieker zien winnen dit seizoen - dat zou hij zelf ook graag nog kunnen afvinken. Maar goed, het zal ervan afhangen waar de ploeg hem nog naartoe stuurt. It's like the Bat-Signal (noodsignaal waarmee superheld Batman wordt opgeroepen, red.): als ze hem roepen, dan gaat hij (lacht)

HUMO Jammer voor hem dat er door het coronavirus geen criteriums mogen worden georganiseerd, net nu hij zijn groene trui te gelde had kunnen maken.

BENNETT «Er zijn mensen die het door covid-19 veel zwaarder hebben gehad. Als je wint op de Champs-Élysées en de groene trui mee naar huis mag nemen, hoor je blij te zijn.

»Het liefst zou ik hem nu zo lang mogelijk bij mij houden. Ik heb hem lang genoeg moeten missen. Laat ons nu maar wat genieten. Vanochtend voelde het alsof ik uit een droom ontwaakte. Tot ik me realiseerde: nee, dit is echt gebeurd! Mijn man heeft écht gewonnen op de Champs-Élysées!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234