Jazz Bilzen (1965–1981)

Als u straks in Dour, Boom, Kiewit en andere Werchters de meurende tochthond in u uitlaat op hemelse festivalweides, weet dan dat u dat eigenlijk te danken hebt aan wijlen Jazz Bilzen (1965–1981): moeder der festivals, draagmoeder van de rock-’n-roll. Om de herinnering niet te laten verdampen is er nu ‘Jazz Bilzen – The Legend’. Rep u naar het Limburgse stadje voor een fototentoonstelling, een retrospectieve en een wandeling langs de hotspots van toen. En vooral: voor het werk van twee Humo-tovercoryfeeën.


Herman Selleslags ‘Negermuziek!’

Herman Selleslags, drie eeuwen lang Humo’s huis­fotograaf, mocht een expo samenstellen uit de kiekjes die hij maakte op Jazz Bilzen – en dat waren er nogal wat.

Herman Selleslags «Ik geloof dat ik bijna alle edities heb meegemaakt. Humo was nauw betrokken bij de organisatie van het festival en bracht er ook altijd verslag van uit – en ik maakte dus de foto’s.»

HUMO Tegenwoordig staat er een heus leger fotografen voor de festivalpodia, maar in die tijd was jij één van de enige rockfotografen. Voelde het ook als pionieren?

Selleslags «Ach nee. Fotografie is fotografie, hè. Het maakt niets uit of je nu een aardappel dan wel Mick Jagger voor je lens krijgt – fotografie past zich niet aan de onderwerpen aan.

»Dat ik daar vaak in m’n eentje stond, had ook te maken met de gevestigde pers, die weigerde aan rockverslaggeving te doen. Alleen het langharig tuig van Humo deed dat. Want het was allemaal schandelijk wat daar gebeurde, barbaars zelfs. Daar werd aan – komt het grote woord – negermuziek gedaan!

»Hoe nadrukkelijker de gevestigde orde ons crapuul noemde, hoe meer we voelden: ‘Dit is het.’ Plots bestond er zoiets als een jongerencultuur: dat was een revolutie! En daar had Jazz Bilzen dus een heel groot aandeel in.

»Uiteindelijk heeft het establishment de rock-’n-roll wel omarmd. Zoals het altijd gaat: op het moment dat men besefte dat er geld mee te verdienen viel.»

HUMO Hoe moet ik me de sfeer op Jazz Bilzen voorstellen? Veel love & peace, of toch eerder baldadig?

Selleslags «Tijdens de eerste edities vooral rustig – toen mocht je de ‘jazz’ in Jazz Bilzen nog letterlijk nemen. Ik herinner me Amerikaanse jazzmuzikanten: allemaal keurig in het pak. Later kwam de rock-’n-roll, en werd het iets brutaler.»

HUMO De editie van 1977 stond in het teken van de punk, las ik, met The Damned, The Clash en Elvis Costello op de affiche. Op én voor het podium scheen de sfeer toen heel grimmig te zijn.

Selleslags «Ik heb die foto’s nu teruggezien: dat zag er inderdaad behoorlijk agressief uit. Maar voor een groot stuk was dat theater, hè. Die van The Clash waren daar gecast als de zware jongens, dus ­konden ze daar niet als de Wiener Sängerknaben verschijnen. Livemuziek is opera:­ ook de wildste punkgroepen spelen een rol.»

HUMO Wat was voor jou het opwindendste concert uit de geschiedenis van Jazz Bilzen?

Selleslags «Een makkie: de beroemde jamsessie in 1968. Alexis Korner trad op, een Britse bluesman, en plots sprongen­ ook Chris Farlowe, Cuby & The Blizzards en Steve Marriott van The Small Faces op het ­podium. Het resultaat: een ongelooflijke jam.»

HUMO Kon je als fotograaf de artiesten in die tijd gewoon aanspreken?

Selleslags «Ja, dat heb ik nog meegemaakt. Maar ik zag het snel veranderen: na een jaar of tien begon men de artiesten meer en meer af te schermen. Festivals werden toen veel ­georganiseerder: je moest de juiste pas hebben, je kreeg het aan de stok met de security,

je raakte nergens meer bij. In 1985 ben ik gestopt met rockfotografie.»

HUMO Kun je de hedendaagse rockfotografie smaken?

Selleslags «Natuurlijk. Anton Corbijn bijvoorbeeld is geweldig, en in eigen land heb je Alex Vanhee. Als ik foto’s zie, denk ik soms: ‘Tof, daar had ik wel bij willen zijn.’ Maar nog vaker had ik er vooral níét bij willen zijn (lacht)


Ever Meulen ‘Behoorlijk monumentaal’

In het Park Haffmans, waar de laatste drie edities van Jazz Bilzen geschiedenis werden, kunt u naar de beelden van Ever Meulen. Dat hoeft zelfs niet meteen: Humo’s huistekenaar heeft er een permanent beeldenpark mogen aanleggen.

Ever Meulen «Ja, ik ben beeldhouwer geworden, ha! Maar eigenlijk zijn het gewoon uitgeknipte tekeningen met een been naar voren geplooid of de hals van een gitaar uit de haak. Pas op: die knipsels moeten er wel stáán, hè! Het was een ­artistieke evenwichtsoefening en heel plezierig om te maken. Eerst heb ik de maquettes uitgewerkt in dik karton. Die werden vervolgens op ware grootte – twee meter hoog! – gemaakt in staal, en die beelden ben ik dan zelf in een atelier in Nederland gaan beschilderen.

»Het ziet er heel monumentaal uit, en ook een beetje retro, want de beelden refereren aan de ‘ouderwetse’ rock-’n-rollstijl die in de jaren 70 m’n handelsmerk was als Humo-tekenaar. Uiteindelijk heb ik een complete rockgroep gemaakt met vier beelden: een zangeres, een gitarist, een saxofonist en een toetsenman – voor een drummer was er geen budget meer (lacht). Soms is dezelfde silhouet­ vooraan een blanke muzikant en achteraan een zwarte zangeres, dat vind ik wel grappig.»

HUMO Was je net als Herman­ Selleslags een fervent Jazz Bilzen-ganger?

Ever Meulen «Helemaal niet. In de jaren 60 was Jazz Bilzen al een merkwaardig festival waar ook iedere pop- en rockliefhebber naartoe trok. Maar ik was toen een wat eigenwijze­ kunststudent, Frank Zappa was mijn grote held (lacht), en ook mijn artistieke vrienden van toen waren geen festivalgangers. Ik ben één keer helemaal alleen naar Jazz Bilzen geweest, één keer naar Werchter, één keer naar Torhout – maar nooit een tweede keer. Ik vond het gewoon niet zo plezierig: het gedoe om er te geraken met de trein, overnachten in een portaal, door de plassen en de modder dasjteren... Comfortabel was het niet. Nee, naar plaatjes luisteren terwijl ik aan het tekenen ben, dat is meer mijn ding. (Verontschuldigend) Ik ben gewoon niet zo’n avonturier.»

HUMO Geen spijt nu dat je dat opwindende stukje geschiedenis gemist hebt?

Ever Meulen «O, maar ik heb helemaal niet het idee dat ik dat stukje geschiedenis gemist heb. Want vergis je niet: ik was echt verzot op pop- en rockmuziek. Aan de kunstschool al liet ik me inspireren door de rock-’n-roll, in London zag ik in 1967 een concert van The Move en ik begon toen meteen psychedelische affiches te maken. Later heb ik bij Humo veel tekeningen voor de poppagina’s gemaakt. Daar ontkwam je ook niet aan Jazz Bilzen: Humo was de festivalsponsor en de hele pop­redactie ging er elk jaar naartoe; vervolgens regende het verhalen. De naam van politiecommisaris Theeten dook toen vaak op in de Humo-verslagen, vooral toen Marc Didden klop kreeg van de ordediensten. Het waren bewogen tijden!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234