null Beeld

Je l'aimais

In een klein huisje op het platteland ligt een vrouw (Florence Loiret) snikkend in een sofa. Ze is ontroostbaar: haar amant heeft haar in de steek gelaten. Haar schoonvader (Daniel Auteuil), zoekend naar woorden van troost, zit enigszins terneergedrukt naast haar. Ineens begint hij te spreken: 'Ook ik heb ooit een grote liefde verloren.'

Als in een veel te lang uitgestelde biecht begint de man te vertellen - en we zijn vertrokken voor een ernstig, ingetogen, rond een fatale buitenechtelijke affaire draaiend liefdesdrama zoals ze schijnbaar alleen in Frankrijk worden gemaakt.

Zijn naam is Pierre. In een lange flashback krijgen we te horen hoe hij zichzelf omschrijft als 'totaal oninteressant' en 'veel te serieus': 'Toen ik tien was, had ik al het gezicht dat ik nu heb.' Wij waren hem meteen genegen, niet in de laatste plaats omdat wij nog steeds hetzelfde gezicht hebben als op ons tiende. Pierre – getrouwd, twee kinderen - handelt in isolatiematerialen voor ammoniaktanks, maar zijn eigen pantser vertoont scheurtjes: tijdens een zakenreis naar China valt hij hoteldebotel voor een knappe jonge tolk (Marie-Josée Croze). De twee tortelduifjes tuimelen in een heftige hotelkamervrijage – zo één waarvan je weet dat ze maar één keer in je leven voorkomt - maar aldoor tiktakt die ene onvermijdelijke vraag in de lucht: wanneer zal de demon van de droefheid toeslaan?

Aangezien de twee minnaars nogal wat jaartjes in leeftijd verschillen, doet 'Je l'aimais' geregeld denken aan Sofia Coppola's 'Lost in Translation', temeer omdat vele scènes zich afspelen in een Aziatische metropool. Er is evenwel één essentieel verschil: waar de minnedrift tussen Charlotte (Scarlett Johansson)en Bob (Bill Murray) tot op het eind onderhuids bleef, besmeuren Pierre en Mathilde à volonté talrijke hotellakens. Het beste aan 'Je l'aimais' is (weinig verrassend) het ingekeerde spel van onze favoriete Fransoos Daniel Auteuil - een artiest die je nooit zal kunnen betrappen op theatrale tics en die het acteren overlaat aan de moedervlek op zijn rechterwang. Het slechte nieuws is dat de rest van de film niet op zijn hoogte staat. Het kaderverhaaltje met de snikkende schoondochter is volstrekt overbodig, de voiceover – lapmiddel! – irriteert, en regisseuse Zabou Breitman vindt in tegenstelling tot Sofia Coppola nooit echt de juiste poëtische beeldtaal. Het geheel stelt dus teleur, maar op de momenten dat de camera zich vastkleeft aan het onpeilbare gezicht van Auteuil, is het alsof zelfs de stofdeeltjes in de bioscoopzaal meetrillen van melancholie. Boe voor Zabou, een tuiltje voor Auteuil.

Bekijk de trailer

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234