null Beeld

'Je moet onze nieuwe plaat ook 's morgens kunnen opleggen' Na de roes: Goose

Goud in de mond: het is nog ochtend wanneer we Goose treffen om het over het kakelverse ‘What You Need’ te hebben. En dat voor een band die al tien jaar en drie platen lang nachtbrakers van gepaste lijfliederen voorziet, en als slotact buiten categorie festivalgangers roezig het duister instuurt.

'In LA wilden we het licht en de zon opzoeken. De eerste keer kwamen we zelfs thuis met opnames waar je nog iets te duidelijk de teenslippers in kon horen'

Helemaal verrast zijn we niet: op ‘What You Need’ is namelijk een Goose te horen dat de wekker onherroepelijk vroeger zet. Meer melodie, minder nachtburgemeesters. Toch blijft hun ochtendlijke verschijning een prestatie, zeker als je weet dat het viertal het de avond ervoor laat heeft gemaakt: de band heeft de studiodeuren opengegooid voor een schare gelukkige fans die ‘What You Need’ exclusief aan een eerste beluistering mochten onderwerpen.

HUMO Goeie reacties gehad?

Mickael Karkousse «Iedereen was vooral erg sereen (lacht). Stuk voor stuk bleven ze zeer braaf op hun stoel zitten, en na de nummers was er telkens beleefd applaus. Dat is iets Belgisch, denk ik. Mocht je zoiets in Londen doen, het zou niet lang duren voor ze de boel op zijn kop zetten. Daar zouden ze om te beginnen al zat binnenkomen. Reden genoeg om het daar ook nog eens te proberen.»

HUMO Zijn fans per definitie niet altijd enthousiast over wat je doet?

Karkousse «Niet noodzakelijk. Als het niet goed is, komen ze je het ook zeggen, hoor. Soms komt er na een festivaloptreden iemand naar ons toe in de backstage: ‘Zo jongens. Was toch niet zo heel goed, hè?’

»Wat wel opvallend was: verschillende mensen kwamen ons hetzelfde zeggen, namelijk dat ze zich konden voorstellen dat ze de plaat ’s ochtends zouden opleggen, tussen het koffiedrinken en de dag beginnen.»

HUMO Niet verwonderlijk: ‘What You Need’ is onkarakteristiek voor een Goose-plaat, in die zin dat ze meer gebaat is bij een lome zondagochtend dan een wilde zaterdagavond.

Karkousse «Fijn dat je dat ook vindt. Dat was namelijk de bedoeling: iets maken dat ook staande kon blijven in rustigere omstandigheden.»

HUMO ‘Call Me’ was wat dat betreft een goeie keuze als eerste single. Minimaal, soms de slaap nog uit de ogen wrijvend. En bovendien voorzien van een echt telefoonnummer waarnaar nieuwsgierigen konden bellen. Wiens nummer was dat?

Karkousse «Het onze! Dat was de Goose-phone: een nummer dat we gebruiken voor bandzaken. Er zat nochtans niet echt een weldoordacht plan achter: we gingen de single ’s ochtends voorstellen op de radio, en terwijl we op antenne waren, schoot het ons plots te binnen – ‘Het nummer heet ‘Call Me’, waarom laten we de mensen ons dan niet gewoon bellen?’»

Dave Martijn «De rest van de dag wilden we in de studio de nieuwe nummers repeteren, maar we werden voortdurend onderbroken omdat er iemand belde – tot grote frustratie van onze technicus (lacht). Maar we konden het niet maken om níét op te nemen, we hadden de mensen zelf aangespoord om ons te bellen.»

HUMO Veel memorabele telefoontjes gehad?

Tom Coghe «Heel wat. Er belde zelfs iemand uit Zuid-Korea. Een hele grote fan, zo bleek. Hij kon niet geloven dat hij de groep echt aan de lijn had. Ook erg veel mensen die belden voor informatie: of er nog tickets waren voor onze concerten, en wanneer de plaat zou uitkomen. Maar ook fans die vroegen welke software we gebruiken om op te nemen, of iemand die tips wilde voor zijn zoon, die gitaar leerde.»

Karkousse «En dan nog een moeder die haar kinderen te laat naar school had gebracht omdat ze in de auto waren blijven zitten om naar de single te luisteren. En ook opvallend veel aanvragen van amateurfotografen.»

HUMO Behoorlijk ernstig allemaal. Echt níémand die vroeg of jullie zijn gevel konden komen schilderen?

Bert Libeert «Toch wel. Eén iemand wilde weten of we niet kwamen helpen om gyproc te plaatsen. Toch maar gezegd dat we nét niet konden die dag (lacht). We zullen dan weleens naar het resultaat gaan kijken.

»Voor veel andere dingen hebben we wél toegezegd. Onlangs hebben we deelgenomen aan een loopwedstrijd in Gent, ter gelegenheid van Wereldautismedag. Dat hadden ze ons gevraagd via de telefoon, en dus hebben we dat gedaan.»

Coghe «We hebben elk bericht en elke voicemail beantwoord. Eén iemand had een bericht nagelaten dat hij teleurgesteld was dat we niet meer zo hard klonken als vroeger. Die hebben we ook teruggebeld, en we hebben iets ingesproken.»

HUMO Hoe luidde jullie antwoord?

Coghe «Sorry, gast. Echt waar (lacht).»

HUMO Hij had wel een punt als het op ‘What You Need’ aankomt. Tijdens het titelnummer moest ik zelfs aan Daft Punk denken. Is dat een compliment of een belediging?

Karkousse «Een compliment, zeker weten. Voor dat nummer hebben we iets gedaan wat we al heel lang van plan waren: een sample gebruiken voor de zanglijn. Dan leun je ook al snel aan bij de french touch.»

HUMO Wie heb je dan gesampled? Ik heb het alvast niet herkend.

Martijn «Gewoon de stem van Mickael zelf (lacht). We hebben al een paar keer geprobeerd om andere artiesten of nummers te samplen, maar dat werkt om één of andere reden niet bij ons. Je bent niet de eerste die het vraagt, al een paar mensen zijn ons komen vragen over welk nummer het gaat. Bij dezen: we zijn het zelf. Wel makkelijk om de rechten te regelen.»

HUMO De nieuwe Goose is niet alleen rustiger, hij is ook een pak melodieuzer dan we gewend zijn.

Libeert «Elke keer als we aan een nieuwe plaat beginnen, zoeken we eerst naar dingen die we nog niet gedaan hebben, en waarvan de gedachte alleen al ons wat oncomfortabel doet voelen. Dat was deze keer: échte songs schrijven, volgens de geijkte structuren. Voor veel mensen is het omgekeerd: meestal start een artiest als songwriter en gaat hij later pas experimenteren met de productie.»

HUMO Ik onthoud: als het oncomfortabel voelt, zit het goed.

Martijn «Nu, het is niet helemaal onbekend terrein voor ons: je mag niet vergeten dat we vóór ‘Bring It On’ (hun debuut uit 2006, red.) al eens een klassieke rockgroep geweest waren. Met de bijpassende songs: strofe, refrein, bridge, refrein. In die opstelling hebben we destijds ook de Rock Rally gewonnen. Wat we nu doen grijpt terug naar die vroege periode – maar dan plus de bagage die we de voorbije tien jaar verzameld hebben.»

Coghe «We waren destijds nog erg op zoek naar onszelf, denk ik.»

HUMO En, iets gevonden?

Karkousse «Misschien is dat het net: zodra we denken dat we het gevonden hebben, beginnen we het al opnieuw uit te vinden.»


Teambuilding in Hollywood

HUMO Had de Goose van na de Rock Rally een plaat als ‘What You Need’ kunnen maken?

Karkousse (denkt na) «We zouden er in elk geval fier op geweest zijn.»

Martijn «Al hadden we wel de opmerking gemaakt dat er veel te weinig gitaarsolo’s op staan (lacht).

»‘What You Need’ mag dan wel een soort van terugkeer zijn, het was niet voor de hand liggend om het zo te doen. We hebben echt uitgebreid de tijd genomen om elk nummer helemaal op te bouwen. Erg vaak gebeurde dat akoestisch, we werkten de nummers pas uit in de studio, nadat we alles al bijeengeschreven hadden. Het vergt wel wat moed om je op die pure essentie van je nummers te concentreren.»

undefined

null Beeld

HUMO Moed?

Karkousse «Ja, want je kunt je niet verbergen achter je sound. Veel muzikanten zijn bang van melodie. Kijk naar ons: wij hebben ook lang de neiging gehad om een goeie melodie toch maar op één of andere manier weg te stoppen in het nummer, om het te begraven onder allerlei lagen. Nu hebben we dat bewust niet gedaan: deze muziek moest ook overeind blijven als die alleen op een akoestische gitaar gespeeld wordt.»

Libeert «Een goeie melodie kan even intens aanvoelen als een zware beat. Daar zijn we van overtuigd.»

HUMO Is het op die manier dan ook een persoonlijker plaat geworden dan de voorgangers?

Karkousse «Ik vind van wel. Ook tekstueel: vroeger hield ik ervan als er gaten vielen in een nummer. Ik probeerde om toch maar geen volledig verhaal te vertellen, zo gaf ik ook niet te veel bloot.»

HUMO ‘‘What You Need’ is een stap verder weg van de jeugdige naïviteit van ‘Bring It On’’, las ik ergens in een promotekst. Wat was er dan zo naïef aan ‘Bring It On’?

Martijn «Eigenlijk klopt dat niet. We hebben de naïviteit net opgezocht, denk ik.»

Karkousse «Inderdaad. Het voelde een beetje aan zoals toen we ‘Bring It On’ maakten: niemand wist toen goed waar we mee bezig waren, het enige beeld dat mensen van ons hadden, was wat ze op de Rock Rally hadden gezien.»

HUMO Het verschil is dat ‘What You Need’ in tegenstelling tot ‘Bring It On’ in Hollywood opgenomen is.

Karkousse «Dat wel. We zijn er twee en een halve week gaan opnemen. Maar voordien waren we al een keer naar Los Angeles gereisd. Niet om te werken aan de plaat, wel om gewoon samen te zijn met de band, samen te reizen.»

HUMO Dat klinkt een beetje als teambuilding.

Karkousse «Dat was het ook een beetje, als je erover nadenkt. Maar dan onder vrienden in plaats van collega’s.»

Coghe «En het was ons ook niet opgelegd door het management (lacht).»

HUMO Waarom zijn jullie het in Hollywood gaan zoeken?

Martijn «We wilden de plaat maken op een plaats waar we makkelijk het licht en de zon konden opzoeken. We zijn alle vier van nature erg goed in donkerte, zwaarte en mineur: daar wilden we deze keer van wegblijven. De meeste nummers hebben we in België geschreven, maar ze hebben hun vorm pas gekregen in LA. En dat hoor je ook, vind ik. We hebben het zelfs een beetje moeten afbouwen: de eerste keer kwamen we thuis met opnames waar je misschien nog iets te duidelijk de teenslippers in kon horen (lacht).»

Libeert «Daar hebben we dan thuis weer onze bottines aan toegevoegd.»

Martijn «Maar niet altijd. ‘Fall Fall Fall’ hebben we bijvoorbeeld in LA opgenomen, met Jason Falkner. Maar toen we het beluisterden, klonk het zo ver van wat we gewoon waren, dat we er al van uitgingen dat we het thuis wel gewoon opnieuw zouden opnemen – het ver-Goose-en, eigenlijk. Maar uiteindelijk is het toch de versie met Jason die de plaat gehaald heeft.»

Karkousse «We dachten: ‘Als we zo’n nummer zouden ver-Goose-en, voor wie zouden we dat dan doen?’ Niet voor onszelf, want dan hadden we het wel gewoon anders opgenomen. We zouden het doen om iemand anders tevreden te stellen, beseften we. Uiteindelijk hebben we gekozen voor onszelf. De fans zullen het sowieso wel snappen. Lionel Richie zei ooit: ‘Het kan me niet schelen of mensen mijn platen goed vinden of niet. Als ik ze goed vind, zal ik vast wel niet de enige zijn.’ Erg simpel gezegd, maar het is waar.»

HUMO Mag ik ‘What You Need’ dan de popplaat van Goose noemen?

Karkousse «Kijk, ik zou daar nu wel bevestigend op kunnen antwoorden, maar ik ben eerlijk gezegd wat in de war over wat ‘pop’ nog betekent tegenwoordig. Vroeger stelden we op de speelplaats aan elkaar de vraag ‘Luister je naar pop of naar rock?’ Toen was het makkelijk: pop stond voor Michael Jackson en George Michael. Maar wat is pop vandaag? Justin Bieber? En is hiphop dan ook pop? Ik weet het niet meer.

Coghe «Komaan, Mickael. (Tot Humo) Natuurlijk is het pop. Toen we de plaat op iTunes zetten, moesten we één genre kiezen waaronder die te vinden zou zijn. En dat is ‘pop’ geworden. Dus ja, je kan ‘What You Need’ een popplaat noemen.»

undefined

'Het moet toch ook uiterst saai zijn om je hele leven hetzelfde te doen, en dezelfde muziek te spelen? Als muzikanten houden we van AC/DC, maar ik kan me niet inbeelden dat het nog tof is om in AC/DC te spelen.'

HUMO Is daar een grote vergadering aan vooraf gegaan?

Martijn «Nee, een mail (lacht). ‘Pop of rock, jongens. Ik moet het nú weten!’»


De hoes van Goose

HUMO De stijlbreuk zet zich ook duidelijk verder op de hoes. Waar die van ‘Synrise’ nog ontworpen werd door Storm Thorgerson, krijg je nu gewoon vier frontale portretten in zwart-wit. Soberder vind je tegenwoordig niet.

Karkousse «De hoes is gemaakt door Willy Vanderperre, met wie we ook een kortfilm gemaakt hebben – die zal de eerste weken samen met de plaat op iTunes te vinden zijn, en later op YouTube. Toen hij ons zijn idee doorstuurde, hadden we onze bedenkingen. Wij hadden ons bij de plaat vooral palmbomen voorgesteld, en dat beeld was er toch wel vér van verwijderd. Maar Willy heeft doorgezet. ‘Je bent de hele tijd bezig over teruggaan naar de essentie van je muziek. Wel, dan moet dit je cover zijn.’ Hij had gelijk.»

Martijn «Het is een heel hard beeld. Maar tegelijk is het daardoor ook net de meest persoonlijke cover die we ooit gehad hebben.»

Karkousse «Want geef toe: erg flatterend zijn die foto’s niet. Je ziet nu zelf ook dat we er in het echt veel beter uitzien (lacht). Maar dat was net een reden om het wél te doen. Ja, het is leuker om goed op je plaat te staan. Maar dit is interessanter, én we voelden ons er een beetje oncomfortabel bij – zoals gezegd is dat voor ons het beste teken dat we moeten doorzetten. Dat is kenmerkend voor alles dat we ooit gedaan hebben met Goose. En er zijn bovendien al genoeg mooie platenhoezen in de wereld. De winkels liggen er al vol van.»

HUMO Als het moeilijkst begaanbare pad altijd de eerste keuze is moet wel élk bandlid het daar mee eens zijn. Anders lukt het niet.

Martijn «Gelukkig is dat ook zo. Op buitenstaanders komen we volgens mij over als een heel hechte groep.»

Libeert «We hebben natuurlijk wel elk onze eigen mening. En ja, soms botsen die eens. Dat kan ook niet anders als je met z’n vieren creatief bezig bent. Maar we zijn zeker geen groep die gedreven wordt door conflicten.»

Coghe «We willen in elk geval altijd het gevoel hebben dat elke plaat grondig kan verschillen van wat eraan voorafging. Dat zie je ook aan bands als Air en Daft Punk: die vernieuwen zichzelf ook met elke plaat. Het zijn niet toevallig voorbeelden voor ons.»

Karkousse «Het moet toch ook uiterst saai zijn om je hele leven hetzelfde te doen, en dezelfde muziek te spelen? Als muzikanten houden we van AC/DC, maar ik kan me persoonlijk niet inbeelden dat het nog tof is om in AC/DC te spelen. Er is niets verrassend meer aan: de songstructuren blijven dezelfde, de sound eigenlijk ook.

»Ik mag er niet aan denken dat we in een situatie komen dat zoiets van ons verwacht wordt. Ook al begrijp ik het ergens wel: als fan heb je natuurlijk het liefste dat de tweede plaat van je favoriete band op hun eerste lijkt, want op die plaat ben je verliefd geworden.»

Martijn «Maar dat maakt het ook gevaarlijk, want als je tweede plaat effectief op je eerste lijkt, krijg je dat óók op je bord. Nee, het moment waarop je platen begint te maken voor iemand anders ben je niet goed bezig.»

Karkousse «Dat hebben we wel geleerd de voorbije tien jaar: je kan niet iedereen tevreden stellen. Zelfs al doe je wat iedereen van je wilt, dan zal er nog altijd wel ergens één wanker zijn voor wie het niet goed is.»

HUMO Gelukkig dat wij het voor één keer niet zijn. Bedankt voor het gesprek.


Beluister de eerste single uit 'What You Need', 'Call me':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234