Jean-Marie Dedecker: gevloerd met ippon

De bedrijven zijn verkocht, de sportambities hangen in houten kaders aan de muur, en van de politieke carrière blijft volgens de laatste peilingen nog goed anderhalf procent goedgelovige volgelingen over.



Jean-Marie Dedecker «Als ik de kans zou krijgen om alles opnieuw te doen, zou ik nooit meer op een lijst gaan staan. Ik heb dat politieke verhaal compleet verkeerd ingeschat. Toen ik er in ’99 aan begon, had ik een heel ander idee van de politiek. Misschien had ik het na een paar jaar al voor bekeken moeten houden, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik ga door tot ik word weggestemd.»


Dedecker «Eén van de grote denkfouten in de politiek is: politici denken altijd dat zij de macht hebben om de maatschappij te veranderen. Het is net andersom: de maatschappij heeft de macht om de politiek te veranderen. We zijn gedoemd om haar achterna te lopen. Politici sturen niet, ze vólgen.
»De politiek stelt vooral uit. De grootste uitdaging voor politici is om voortdurend tijd te kopen en de volgende verkiezing te overleven. Intussen koesteren ze - tegen beter weten in - de illusie dat ze de wereld aan het veranderen zijn, maar er is geen groot verhaal in de politiek. Het begin van elke kiescampagne is het einde van élk politiek verhaal.»


HUMO U zei net dat de zaak-De Gucht uw persoonlijk Watergate is geworden: dat is eigenlijk de eerste keer dat u met zoveel woorden toegeeft dat u fout bent geweest.
Dedecker «Dat is uw vertaling van die uitspraak. Ik bedoel vooral dat die zaak buiten alle proportie is opgeblazen: plots was ik een soort Stasi-officier die onder het bed van Karel De Gucht was gaan liggen. Daarom is dat mijn Watergate geworden: het was het ideale voorwendsel was om mij af te maken.»
HUMO Dan had u beter gezwegen.
Dedecker «Nee, want ik blijf zeggen wat een betrokken onderzoeksrechter destijds tegen mij heeft gezegd: dat De Gucht wel degelijk bij die sale-and-lease-backoperatie betrokken was. Maar dat is nog altijd iets anders dan een hard bewijs. Ik zou het prettig vinden als justitie dat zou willen onderzoeken, maar blijkbaar leven we in zo’n corrupt land dat dat zelfs niet gebeurt. Komaan zeg...»


HUMO U kunt zich toch niet eindeloos opjagen over de laffe Vlaming en blijven hopen dat die u straks zal volgen?
Dedecker «Ze volgen de N-VA. Bart De Wever is aan het surfen op een tsunami van verontwaardiging.
»Voor de rest doet die partij vooral niks. De N-VA heeft één ding verwezenlijkt: ze hebben het Vlaams Energiebedrijf opgericht en een medewerker van Geert Bourgeois gepromoveerd tot CEO. Tussendoor zit Bourgeois links en rechts wat subsidies uit te delen om iedereen te vriend te houden. In Veurne heeft hij zelfs subsidies uitgetrokken om een bunker te restaureren in het industriepark. Dát is pas een groot beleidsman.»


Dedecker «Ik ben niet te coachen. We hebben het vaak genoeg geprobeerd: coaches, cursussen, seminaries, dat soort dingen. Maar het is niet aan mij besteed. Misschien is dat een fout geweest, maar ik ben op mijn best als ik mij kan kwaad maken.
»Denk je dat ik zelf niet besef hoe vaak het fout was om met mijn twee voeten vooruit ergens in te vliegen? Een paar uur later zei ik dan tegen mezelf: ‘Dedecker, wat heb je nu weer gedaan?’
»Aan de andere kant: als ik dan al die afgestofte ‘zoontjes van’ in de Wetstraat zie opduiken... Die luisteren waarschijnlijk wel naar hun coach, maar ik kijk er dwars doorheen. Ik kom uit een andere subcultuur. Ik was bijna vijftig toen ik in de politiek ben gestapt: dan is het te laat om jezelf nog te veranderen. En als ik alleen maar tegen mijn natuur was ingegaan, had ik het zéker niet volgehouden.»


HUMO Over een paar maanden wordt u zestig: dat lijkt geen prettig vooruitzicht met zo veel bitterheid en frustratie in de rugzak.
Dedecker «Ik heb fantastische vooruitzichten. Ik ben gezond, ik heb goed geboerd, en ik pak elke dag mijn pilletje tegen de cholesterol. Ik heb alles wat ik wil. Je mag je frustraties niet blijven meedragen, anders word je zot.
»Mijn vrouw heeft vorig jaar de echtscheiding aangevraagd, na veertig jaar huwelijk. Dat was een ongelooflijke oplawaai, maar je moet vooruit. Ik vond het verschrikkelijk, ik vond het vooral niet nodig. Ik ga ervan uit dat na veertig jaar je deugden en je ondeugden tot het gewoonterecht behoren. Die pijn hoefde niet meer. Niet voor mij en niet voor haar. Maar ik kan haar niks verwijten. Ze verdient een medaille voor moed en zelfopoffering.»


Dedecker «Er hebben zich de voorbije maanden en jaren een hoop drama’s afgespeeld in mijn privéleven. Maar wat is het alternatief? Moet ik mijn hoofd laten zakken en mijn schouders laten hangen? Hoelang heb ik nog te leven? Over tien jaar zit ik opnieuw in de pamperleeftijd, en over twintig jaar stoppen ze mij ergens weg in een opbergtehuis.
»Ik heb een fantastisch leven gehad. Ik heb zo goed als heel de wereld gezien, ik heb Olympische medailles gewonnen, ik ben succesvol geweest in het zakenleven, en ik heb een eigen partij uit de grond gestampt. En intussen heb ik alles gedaan wat God verboden heeft. Ik wens het niemand toe om met mij te moeten samenleven - ik heb soms moeite om met mezelf te leven, laat staan dat iemand anders het zou kunnen volhouden.
»Paul Snoek heeft daar ooit een fantastisch gedicht over geschreven: ‘Ik weet het, mensen, die ik heb bemind, / het was een straf mij lief te hebben.’ Dat is zó mooi dat ik soms denk dat hij het voor mij heeft geschreven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234